Εξαντλήστε τα περιθώριά σας για να κάνετε ευτυχισμένη τη σχέση σαςΓράφει ο
π. Ανδρέας Κονάνος
Δ εν είναι η γυναίκα σου το πρόβλημα μόνο. Είναι κι εσύ πώς το παίρνεις. Δεν βλέπεις με καθαρό μάτι τον άνθρωπό σου πάντα. Εχεις μια προκατάληψη μερικές φορές. Εχω δει και το εξής φαινόμενο: Λέει μια γυναίκα για τον άντρα της «είναι απαράδεκτος». Κι έρχεται η φίλη της και της λέει: «Βρε! Εναν άγγελο έχεις δίπλα σου! Εγώ, αν τον είχα αυτόν, θα ήμουν βασίλισσα!». Δηλαδή, το πώς βλέπεις τον κάθε άνθρωπο έχει να κάνει με το φίλτρο του μυαλού σου. Τον ίδιο άνθρωπο μπορεί να τον δεις αλλιώς. Γι’ αυτό σου λέω: Τον άντρα σου, που τώρα δεν χωνεύεις, ή τη γυναίκα σου, που δεν χωνεύεις, μπορείς να τη δεις αλλιώς.
Αρκεί να αλλάξεις λίγο το μυαλό σου, την οπτική σου, τη ματιά σου, τα φίλτρα σου. Και να πεις «δεν είναι έτσι, μπορεί να κάνω λάθος, και να είναι αλλιώς τα πράγματα. Μπορώ να τη δω θετικά. Μπορώ να δω το ποτήρι μισογεμάτο κι όχι μισοάδειο». Μερικές φορές έχεις έντονες τάσεις φυγής. Στο μυαλό σου γυρίζει μονίμως μια φράση: «Να φύγω, να φύγω! Να γλιτώσω απ’ αυτήν ή απ’ αυτόν!» Δεν είναι όμως αυτή η λύση. Φταίει ο πανικός και το άγχος που σε κάνουν να σκέφτεσαι έτσι. Ολα αυτά θέλουν σωστό χειρισμό. Αλλιώς δημιουργούνται πολύ σοβαρά οικογενειακά προβλήματα. Σίγουρα ο χωρισμός δεν είναι κάτι εύκολο.
Κι αν έχεις και παιδί, είναι ακόμα πιο δύσκολο. Μου ‘πε μια γυναίκα που υπέφερε: «Απ’ την άλλη βέβαια, αν μες στον γάμο βγάζεις τον καρκίνο, χωρίζεις. Αν δεν μπορείς, τι θα κάνεις; Θα πεθάνεις;» Τι να πω, δύσκολες αποφάσεις. Αλλά εσείς δεν έχετε φτάσει στο σημείο αυτό. Εξαντλήστε τα περιθώριά σας για να κάνετε ευτυχισμένη τη σχέση σας. Κι όταν θες να πεις κάτι, πες το στον άνθρωπό σου. Μίλα του. Και πες αυτό που νιώθεις. Αλλά μίλα προσωπικά για σένα. Μην του κάνεις επίθεση ή κριτική. Μίλα μόνο για εσένα και τα δικά σου συναισθήματα. Αυτό λέγεται στην ψυχολογία «το εγώ μήνυμα». Δηλαδή, να στο πω μ’ ένα παράδειγμα:
Οταν θέλεις να διορθώσεις κάτι στον άντρα σου, μην του κάνεις κριτική. Αλλά μίλα μόνο για σένα, χωρίς κριτική σ’ αυτόν. Πες του: «Να σου πω κάτι, ρε Κώστα; Εχουν περάσει 5-6 μήνες και δεν έχουμε πάει μια βόλτα. Δεν βγήκαμε να πιούμε ένα ποτό, δεν πήγαμε ποτέ σε μια ταβέρνα να φάμε κάτι». Και συνέχισε να του μιλάς μόνο για σένα, χωρίς να τον κρίνεις. Μη μιλάς για εκείνον, αλλά για εσένα. Πες του την κατάσταση και πώς αισθάνεσαι εσύ. «Αισθάνομαι παρατημένη, αισθάνομαι μια μοναξιά, αισθάνομαι ότι δεν έχω αξία. Και δυσκολεύομαι».
Αυτού του είδους η διατύπωση του πόνου σου είναι πολύ αληθινή και κυρίως χωρίς καθόλου κριτική. Δεν κρίνεις. Ούτε του πετάς βέλη. Γιατί, αν πετάξεις βέλος, τι θα κάνει ο άλλος; Θα αμυνθεί. «Ρε Κώστα, είσαι απαράδεκτος. Εχεις τη γυναίκα σου και σημασία δεν δίνεις. Δηλαδή, τι άντρας είσαι εσύ;»
Ε, αυτή η κουβέντα θα φέρει σίγουρα αντίδραση και καβγά. Οταν όμως μιλήσεις μόνο για σένα και του πεις «αισθάνομαι μοναξιά, αισθάνομαι πληγωμένη, αισθάνομαι αδικημένη, και η ζωή μου είναι πολύ δύσκολη, νιώθω κουρασμένη έτσι όπως την περνάω μαζί σου. Μπορείς να με βοηθήσεις;», σίγουρα θα το δει αλλιώς. Με τον τρόπο αυτόν έχεις πολύ περισσότερες πιθανότητες ο άλλος να σκεφτεί να κάνει κάτι για σένα.
* Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος» των εκδόσεων Αθως
