Την ίδια στιγμή που ανακοινώνονταν τα σοκαριστικά στοιχεία για την ανεργία-ρεκόρ στην ευρωζώνη και μαθαίναμε ότι οι άνθρωποι που ψάχνουν για δουλειά φτάνουν τα 19.000.000, δύο ελληνικές οικογένειες μόλις είχαν πνιγεί σ’ έναν ωκεανό πόνου. Τα σπλάχνα τους, δυο παλικάρια 21 και 22 ετών, χάθηκαν από τις αναθυμιάσεις που έβγαζε η αυτοσχέδια σόμπα που είχαν φτιάξει για να τους ζεστάνει.Αλλοι τρεις, φίλοι και επισκέπτες του φτωχικού νοικιασμένου διαμερίσματος, μέχρι τώρα που γράφεται το παρόν, νοσηλεύονται σε νοσοκομεία – οι δύο σε μονάδες Εντατικής. Θύματα ενός ακήρυχτου πολέμου. Σαν εκείνους που έβαλαν τέλος στη ζωή τους εξαιτίας της απελπισίας που έσπειραν στις ψυχές των ανθρώπων η οικονομική κρίση και η προοπτική της περαιτέρω εξαθλίωσης.
Οταν οι αυτοκτονίες και οι κηδείες των… παράπλευρων απωλειών αυτής της λαίλαπας ανακοινώνονται τόσο συχνά, ποιος μπορεί να μιλήσει στα σοβαρά για το «ευρωπαϊκό όραμα»; Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι τούτη η γενοκτονία γίνεται για το… καλό μας; Ποιος μπορεί να κοιτάξει τους λαούς στα μάτια και να τους πει ότι πρέπει να πεθάνουν για να ζήσουν καλύτερα;
Τα νούμερα μιλούν και η γλώσσα τους είναι ειλικρινής και αποκαλυπτική. Η Ευρώπη, όπως οικοδομήθηκε, είναι ένα ανθρωποφάγο τερατούργημα, το οποίο εξυπηρετεί μια δράκα αδίστακτων χαρτογιακάδων των «αγορών» και μια ισχνή μειονότητα γραφειοκρατών. Αυτό το κατασκεύασμα μπορεί να ευνοεί τους βιομηχανικούς εργάτες της Γερμανίας και άλλων κρατών του Βορρά, αλλά όλους τους υπόλοιπους τους στέλνει στις ουρές των συσσιτίων, στα νοσοκομεία, στα κοιμητήρια.
Οι συγγενείς των θυμάτων πότε θα δουν Δικαιοσύνη; Ποιοι θα το εξασφαλίσουν αυτό; Αλλά ακόμα κι αν υπάρξει στοιχειώδης απονομή Δικαιοσύνης, οι νεκροί δεν επιστρέφουν. Το έγκλημα της θυσίας των λαών στον βωμό των αριθμών έχει συντελεστεί.
Η αλήθεια είναι ότι περνάμε το πιο σκοτεινό σημείο της διαδρομής, αλλά κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα είναι λίγος ο χρόνος που θα χρειαστεί για να δούμε κάποιο φως.
