Μου τηλεφωνεί φίλος και με πληροφορεί ότι βρίσκεται -εκτάκτως- σε κλινική στους Αμπελόκηπους. Είμαι κάπου σχεδόν κοντά και ξεκινώ με τον συρμό, αφού έχω παρκάρει το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ στο Φιξ…
Πλησιάζοντας στο Ελεγκτικό Συνέδριο -ένα από τα μεγάλα ελληνικά δικαστήρια- κοιτάζω δεξιά μου, στη γωνία, ούτε εκατό μέτρα από το κτίριο του ιδρύματος. Δύο νεαροί αποστεωμένοι, εμφανέστατα θύματα των ουσιών, στέκονται εκεί. Ο ένας κατεβάζει το παντελόνι του και ο δεύτερος του «περνάει» τη σύριγγα στον γλουτό. Προφανώς έχουν κατακομματιάσει τις φλέβες τους και βρίσκουν άλλους τρόπους, υποθέτω…
Αποστρέφω την κεφαλή σοκαρισμένος και, σε απόσταση κάπου τριάντα μέτρων, δύο αστυνομικοί έχουν αράξει τις μηχανές τους και απολαμβάνουν τον καφέ και το τσιγάρο τους.
«Και τι να κάνουν; Να πάνε να τους συλλάβουν; Θύματα είναι οι δυστυχείς» σκέπτομαι. Αλλά η σκέψη αυτή δεν αλλάζει την εικόνα της Αθήνας (και άλλων μεγάλων πόλεων) που έχει παραδοθεί πλέον και σε κάθε σημείο της απολαμβάνεις το κοινωνικό μας «ξεχαρβάλωμα», που δεν αγγίζει μόνο την Αθήνα και ως δήμο και ως πόλη, αλλά τους πάντες, και κυρίως άπαντες τους θεσμούς…
Πάω στον φίλο, κάνει την αξονική που του υπέδειξε ο γαστρεντερολόγος του, περιμένουμε καμιά ώρα να πάρει το αποτέλεσμα, δεν είναι κακό, αλλά θέλει κάποια συντήρηση και παίρνω το μετρό να πάω στο Φιξ, όπου έχω αφήσει το αυτοκίνητό μου.
Ο υπάλληλος όπου πηγαίνω να πληρώσω στο πάρκινγκ του σταθμού ομιλεί στο τηλέφωνο. Περιμένω να τελειώσει τη συνομιλία του, πίσω μου περιμένουν ήδη καμιά δεκαριά, αλλά τελικώς κλείνει το τηλέφωνο και δέχεται το αντίτιμο. Κατεβαίνω στο τέταρτο υπόγειο, όπου βρίσκομαι θαμμένος, και ανεβαίνω προσεκτικά τον «σαλίγκαρο».
Βγαίνοντας προς το φως, βλέπω ότι τα αυτοκίνητα (δυο τρία) έχουν κολλήσει στην έξοδο. Υποθέτω ότι κάτι έχει συμβεί και κατεβαίνω να δω αν χρειάζεται κάποιος βοήθεια. «Τι τρέχει;» ρωτώ τον οδηγό του Ι.Χ. που στέκεται πίσω από την μπάρα. Με κοιτάζει και μου δείχνει μπροστά. Ενα αυτοκίνητο που μεταφέρει… αυτοκίνητα έχει σταματήσει στο δεξί άκρο της λεωφόρου Καλλιρρόης, ακριβώς έξω από την έξοδο του γκαράζ, και… αδειάζει αυτοκίνητα! Ναι, κάθε τόσο κατεβαίνει κι ένα αυτοκίνητο, δημιουργεί πρόβλημα, κλείνει το φανάρι (που έτσι κι αλλιώς ανάβει πράσινο ελάχιστα) κι έτσι δημιουργείται το μποτιλιάρισμα στην έξοδο.
Βάζω τις φωνές στον κύριο που ανεβαίνει στην νταλίκα για να κατεβάσει ακόμη ένα αυτοκίνητο. Σαν να μη με άκουσε καν, συνεχίζει τη δουλειά του!
Ευτυχώς, στο τελευταίο αυτοκίνητο ο οδηγός της νταλίκας έκανε λίγο εμπρός και απελευθερωθήκαμε! Ωρα 5 το απόγευμα, χθες, στην έξοδο του πάρκινγκ του μετρό στην Καλλιρρόης! Ελλάς το μεγαλείο σου!
Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»
