Το πρωί της περασμένης Τετάρτης οδηγήθηκε στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Ναυπλίου η 22χρονη Π.Α., η οποία, όπως υποστήριξε στην απολογία της, στην προσπάθειά της να αμυνθεί σε σεξουαλική επίθεση 46χρονου, τον τραυμάτισε θανάσιμα με μαχαίρι τα ξημερώματα της 22ας Ιουνίου στο κέντρο της Κορίνθου. Στην 22χρονη έχουν απαγγελθεί κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα για ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση και παράβαση της νομοθεσίας για τα όπλα.
Προφανώς, από αυτονόητο σεβασμό στη Δικαιοσύνη και σε όλα τα πρόσωπα που συμμετέχουν στη δίκη, δεν πρόκειται να μας απασχολήσουν εδώ ούτε τα γαργαλιστικά στοιχεία της δικογραφίας ούτε -πολύ περισσότερο- η έκδοση της απόφασης. Τα συνηθίζει πλέον και τα δύο το ρεπορτάζ, όπως έχει «εξελιχθεί», παραβιάζοντας τους κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, ενώ ταυτοχρόνως χάνει και την ουσία στην οποία παραπέμπουν αυτές οι τραγικές ιστορίες για όλους μας, ανεξαρτήτως θυτών και θυμάτων, αθώων και ενόχων.
Σε μια ευνομούμενη πολιτεία η πρόσβαση σε οποιοδήποτε σημείο της πόλης, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και της νύχτας, αποτελεί δικαίωμα κάθε πολίτη. Δικαίωμα τόσο σοβαρό, σχεδόν συνώνυμο με την ισχύ των δημοκρατικών κανόνων σε μια χώρα. Οι λόγοι που τον οδηγούν στην απόφασή του αυτή, δηλαδή στο να πάει όπου θέλει ό,τι ώρα θέλει, είναι και πρέπει να είναι παντελώς αδιάφοροι, από τη στιγμή που η συμπεριφορά του δεν παραβιάζει τον νόμο.
Αυτό το τελευταίο είναι δουλειά της Αστυνομίας να το ελέγχει, πάντα στο πλαίσιο της νομιμότητας στο οποίο πρέπει να λειτουργούν τα όργανά της. Δίχως ακρότητες, αδικαιολόγητες συμπεριφορές, τάχα μου «εν ονόματι του νόμου» και κυρίως πέρα από ιδεοληψίες και προκαταλήψεις κάθε είδους για την εμφάνιση και το φύλο των ανθρώπων, οι οποίες έχουν ξεπεραστεί δραματικά από τα πράγματα.
Το Τμήμα Ασφαλείας Κορίνθου εξιχνίασε μέσα σε λίγη ώρα την υπόθεση που προαναφέραμε. Το υλικό από κάμερα καταστήματος, καθώς και μια μαρτυρία οδήγησαν στη σύλληψη της 22χρονης. Ισως αν η αστυνόμευση της περιοχής ήταν πληρέστερη και καλύτερη, να είχε προληφθεί το μοιραίο. Επρόκειτο, άλλωστε, για το κέντρο της πόλης και όχι για καμιά ερημιά. Αυτό είναι και το πρώτο ζητούμενο. Το αίσθημα της ασφάλειας σε όλον τον κόσμο το εμπεδώνουν μονάχα οι πεζή περιπολίες των αστυνομικών. Ολα τα άλλα έπονται.
Απορώ ποιοι λόγοι επέβαλαν την αποδυνάμωση του μέτρου «του αστυνομικού της γειτονιάς», που αποδεδειγμένα είχε συμβάλει στη μείωση της εγκληματικότητας και μάλιστα σε δύσκολους καιρούς. Μόνο ο συγχρωτισμός των οργάνων της τάξης με το κοινωνικό περιβάλλον τούς δίνει τα απαραίτητα στοιχεία να αντιληφθούν συμπεριφορές και χαρακτήρες, να πληροφορηθούν καταστάσεις και να προλάβουν το κακό.
Επιπροσθέτως, η εξοικείωση αυτή των αστυνομικών με τον άμεσο χώρο ευθύνης και δράσης τους θα βοηθούσε συνολικά την κοινωνία να αντιμετωπίσει από κοντά ένα μεγάλο θέμα, όπως η βία κατά των γυναικών. Δεν αναφέρομαι μόνο στους βιασμούς ή στις απόπειρες γι’ αυτούς.
Εξίσου θλιβερές είναι οι στατιστικές για την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας στην πατρίδα μας και ακόμη πιο θλιβερό το γεγονός ότι πολύ δύσκολα τα θύματά της καταφεύγουν στις αρμόδιες Αρχές για να την καταγγείλουν.
Το θέμα της βίας κατά των γυναικών απασχολεί και τους διεθνείς οργανισμούς τα τελευταία χρόνια, όπως ο ΟΗΕ και το Συμβούλιο της Ευρώπης. Γιατί η ανοχή στη βία κατά των γυναικών, με όποια μορφή κι αν αυτή εκφράζεται, πέραν του ότι σηματοδοτεί ανεπίτρεπτη οπισθοχώρηση για τον πολιτισμό μας, οδηγεί σχεδόν πάντα αναπόφευκτα σε ακραίες και ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
Εχει ήδη συνταχθεί η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης από το Συμβούλιο της Ευρώπης, που υπογράφηκε από 44 χώρες το 2011, μεταξύ των οποίων και η δική μας, και τέθηκε σε ισχύ το 2014. Η Ελλάς δεν την έχει κυρώσει ακόμα. Ας ελπίσουμε ότι, μέχρι να το κάνει, δεν θα μεσολαβήσουν πολλές τραγικές υπενθυμίσεις…
Γιώργος Κ. Στράτος
*Δικηγόρος – δημοσιογράφος
