Ερωτήματα που προκύπτουν με αφορμή το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλουΝαπολέων Λιναρδάτος*
Η ιστορία της Μεταπολίτευσης θα μπορούσε να συνοψιστεί στο νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου. Η Αριστερά αποφάσισε να κάνει μερικές νομοθετικές αλλαγές στη βιολογία του ανθρώπινου είδους. Η λεγόμενη Κεντροδεξιά ταλαντεύεται κάπου μεταξύ σιωπής και συγκατάθεσης. Θα περίμενε κανείς ότι, μια και αυτόν τον Οκτώβριο έχουμε την επέτειο εγκαθίδρυσης του κόκκινου ολοκληρωτισμού, θα ήμασταν κάπως πιο σκεπτικοί σε τέτοιες σαρωτικές αλλαγές. Αλλά, από ό,τι φαίνεται, η ιδεολογική υποταγή της ελληνικής Κεντροδεξιάς είναι η μόνη γνωστή αμετάβλητη ιδιότητα στο ανθρώπινο είδος.
Γιατί πρέπει να ψηφιστεί αυτό το νομοσχέδιο τώρα που θα αναγνωρίζει την αλλαγή φύλου έπειτα από μια τυπική γραφειοκρατική διαδικασία; Από πού προκύπτει ότι η αναγνώριση αλλαγής φύλου είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα; Ποιες είναι οι επιστημονικά τεκμηριωμένες αρχές που μας απαλλάσσουν από όλα όσα γνωρίζαμε για την ανθρώπινη βιολογία μέχρι σήμερα; Γιατί αυτή η «αλλαγή» φύλου να μπορεί να γίνει πριν καν το άτομο ενηλικιωθεί, τι είναι αυτό που επιβάλλει να αλλάζουν νομικά φύλο οι δεκαπεντάχρονοι; Ποιες είναι οι πιθανές επιπτώσεις αυτής της νομοθετικής ρύθμισης; Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις από το οικογενειακό δίκαιο μέχρι και το στράτευμα από αυτήν τη νομοθετική αλλαγή;
Τα παραπάνω είναι μόνο μερικά ερωτήματα που μια Κεντροδεξιά θα ήταν αναμενόμενο να θέσει στο συγκεκριμένο ζήτημα. Ομως η εν Ελλάδι Κεντροδεξιά ήταν άφαντη. Το θέμα για τη λεγόμενη Κεντροδεξιά είναι το εξής: Ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος της; Ποιες αρχές και αξίες πρεσβεύει, ποια είναι η χρησιμότητά της στην ελληνική κοινωνία; Ο,τι έχουμε δει διαχρονικά είναι μια πρόταση καλύτερης και πιο νοικοκυρεμένης διαχείρισης. Στην πραγματικότητα η ελληνική Κεντροδεξιά φιλοδοξεί να παίζει τον ρόλο της υπεύθυνης Κεντροαριστεράς. Είναι ευγενική, φορά γραβάτα και σιδερωμένα πουκάμισα, είναι στην ώρα της, αποφεύγει τα ξενύχτια και το ποτό και γενικώς είναι υπέρ μιας συναινέσεως που οδηγεί την Ελλάδα όλο και πιο αριστερά.
Υστερα από πολλές δεκαετίες πολιτικής παρακμής, τώρα βρισκόμαστε στον έβδομο χρόνο μιας οικονομικής και πολιτικής κατάρρευσης που είναι πρωτοφανής ως προς το εύρος και τη διάρκεια. Το καίριο ζήτημα εδώ είναι πως αυτή η κατάρρευση δεν έχει καν δημιουργήσει αμφιβολίες στη λεγόμενη Κεντροδεξιά για τον ρόλο της στο πολιτικό σκηνικό.
Πού ακριβώς οδηγεί αυτή η στρατηγική της νοικοκυρεμένης διαχείρισης του αριστερού κράτους και ατζέντας; Τι είναι αυτό που μας κάνει να πιστεύουμε ότι αυτός ο ντε φάκτο μονοκομματισμός που επικρατεί στην Ελλάδα δεν είναι η βασική αιτία της υπάρχουσας κρίσης. Επειτα από πολλές δεκαετίες σοσιαλμανίας, η Κεντροδεξιά, έστω με πολλά στρογγυλέματα και προϋποθέσεις, αναγνωρίζει την αναγκαιότητα του ανταγωνισμού στον οικονομικό τομέα. Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για να κατανοήσει και την αναγκαιότητα του ιδεολογικού ανταγωνισμού.
*Τραπεζικός στη Νέα Υόρκη
