Να ξαναβγούμε στους δρόμους κόντρα στο ψέμα και στη διαφθοράΑπό τη
Βάσω Κόλλια
Την περασμένη Κυριακή η Ελλάδα έζησε μια μοναδική συγκέντρωση πλήθους που πλημμύρισε τις πλατείες και τους δρόμους, για να διαμαρτυρηθεί ενάντια σε έναν πιθανό συμβιβασμό που θα πλήξει τα εθνικά μας συμφέροντα. Ανθρωποι κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικού στρώματος, με την ελληνική σημαία στο χέρι, ταξίδεψαν από κάθε άκρη της πατρίδας μας αλλά και από το εξωτερικό για να καταδείξουν το μέγεθος της απόγνωσης και της απελπισίας τους για τους κυβερνώντες τους αλλά και τον φόβο και την έλλειψη ελπίδας για το μέλλον τους.
Ομως, είτε κάποιος συμφωνεί είτε διαφωνεί με το συγκεκριμένο συλλαλητήριο, θεωρώ ότι το πιο σημαντικό είναι ότι επιτέλους ο κόσμος σηκώθηκε από τον καναπέ του. Δεν πρέπει όμως αυτός ο κόσμος να σταματήσει εδώ, σε αυτό το συλλαλητήριο.
Πρέπει να συνεχίσει να διεκδικεί τη ζωή του, το μέλλον του, τα αυτονόητα.
Πρέπει να ξαναβγούμε στους δρόμους. Αυτήν τη φορά για να απαιτήσουμε λύσεις στα προβλήματα που μας έφεραν στη σημερινή δύσκολη κατάσταση των τριών Μνημονίων και της χωρίς τέλος λιτότητας.
Να βγούμε να φωνάξουμε για μια νέα πολιτική που δεν θα στηρίζεται στο ψέμα. Να απαιτήσουμε την επιστροφή σε μια πολιτική ουσίας που θα λύνει τα προβλήματα των πολιτών στην πράξη. Μια πολιτική που όχι μόνο θα εφαρμόζει, αλλά και θα αλλάζει τους κανόνες. Μια πολιτική που θα ανήκει στην κοινωνία. Μια πολιτική που θα καταπολεμήσει τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τη γραφειοκρατία, την κλεπτοκρατία, τη μετριοκρατία, τη λογική του ρουσφετιού, του βολέματος, του κολλητού, του «κονέ», της αναξιοκρατίας και της νεοελληνικής μαγκιάς που επιχειρεί να καταστήσει τη νομιμοφάνεια καθημερινή πρακτική.
Να βγούμε να απαιτήσουμε ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα, καθώς το σημερινό έχει μείνει κάπου στη δεκαετία του 1960 και καθημερινά καταστρέφεται όλο και περισσότερο από μια Αριστερά που περιφρονεί την αριστεία και έχει στις ρίζες της την αποεντατικοποίηση των σπουδών στα πανεπιστήμια και ένα ανόητο lifestyle που μας παγίδευσε στη λογική της ήσσονος προσπάθειας.
Να βγούμε να φωνάξουμε ότι τα πανεπιστήμια είναι για τους φοιτητές και όχι για κάθε ακραίο, περιθωριακό και παράνομο στοιχείο.
Να βγούμε να φωνάξουμε για τα παιδιά μας, που κατά χιλιάδες αναγκάζονται να μεταναστεύσουν για να φτιάξουν τη ζωή τους.
Να βγούμε να φωνάξουμε για την αργοπορία αλλά και την κατάσταση στην απονομή δικαιοσύνης που, από μπροστά, δήθεν, «όλοι εμπιστεύονται» και από πίσω όλοι προσπαθούν να επηρεάσουν.
Να βγούμε να φωνάξουμε για όλα τα «παρά» που έχουν δημιουργηθεί και μας κάνουν τη ζωή δύσκολη,την παραοικονομία, την παραπαιδεία, το παραεμπόριο.
Να βγούμε να φωνάξουμε για ένα σύστημα υγείας που θα έχει ως κέντρο του τον ασθενή και μόνο, χωρίς «φακελάκια» και υπερτιμολογήσεις φαρμάκων.
Να βγούμε να φωνάξουμε για την οικονομική εξόντωση που υφίσταται κάθε υγιής και αγωνιζόμενη επιχείρηση αλλά και κάθε φορολογούμενος και έντιμος πολίτης.
Να βγούμε να φωνάξουμε για το σημερινό πολιτικό σύστημα, που για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι η διαιώνισή του, η αναπαραγωγή του. Να αντιταχθούμε στους επαγγελματίες πολιτικούς.
Ο κατάλογος με τα αιτήματα για ακόμη ένα συλλαλητήριο, μεγάλος. Δυστυχώς, πολύ μεγάλος. Αλλά, πρέπει να τολμήσουμε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και να φτιάξουμε το παρόν μας και το μέλλον μας.
Να βγούμε και να ξεκινήσουμε μια ειρηνική επανάσταση, όπως έλεγε ο Μιλτιάδης Εβερτ, που «έφυγε» σαν χθες. Να κατέβουμε στους δρόμους για την Ελλάδα μας.
