Αντί για αερολογίες περί «συκοφαντών», θα μιλήσει κανείς από τους κατηγορουμένους στη Novartis για την ουσία;Από τον
Δημήτρη Ριζούλη
Πώς αντιδρά ένας φυσιολογικός άνθρωπος όταν δέχεται άδικες κατηγορίες ενώ είναι αθώος; Πρώτον, οργίζεται, κάτι απολύτως λογικό, και, δεύτερον, προσπαθεί να αναμετρηθεί με τους συκοφάντες του για να τους συντρίψει και να «καθαρίσει» το όνομά του. Αν, μάλιστα, αποδειχθεί αθώος, τότε μπορεί να γίνει ακόμα και ήρωας, αφού πολεμήθηκε άδικα και στο τέλος κέρδισε! Ολα αυτά τα λογικά κατά έναν περίεργο τρόπο δεν συμβαίνουν για το σκάνδαλο της Novartis.
Από τη στιγμή που εστάλη στη Βουλή η δικογραφία για τα πολιτικά πρόσωπα και έγιναν γνωστά τα ονόματά τους, άρχισε μία αγωνιώδης προσπάθεια σχεδόν όλων των εμπλεκομένων να μπλοκαριστεί η διερεύνηση της υπόθεσης είτε με θεωρίες συνωμοσίας είτε με νομικά τερτίπια.
Η αμφισβήτηση των καταθέσεων που υποδεικνύουν τα πολιτικά πρόσωπα είναι αυτονόητο ότι θα συμβεί, και αυτή θα είναι η αυτονόητη υπερασπιστική γραμμή των κατηγορουμένων. Ομως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο μ’ αυτό. Εκ των προτέρων προσπαθούν να τους παρουσιάσουν ως μισθοφόρους (!) που κάποιος εξανάγκασε να καταθέσουν αντί χρημάτων (αλήθεια, πώς το γνωρίζουν αυτό;), τους χαρακτηρίζουν προπαγανδιστικά «κουκουλοφόρους», λες και είναι τρομοκράτες, επειδή είναι προστατευόμενοι-μυστικοί μάρτυρες, παρότι πρόκειται για μια διεθνώς διαδεδομένη πρακτική που ακολουθείται σε «επικίνδυνες» υποθέσεις, και, τέλος, τους εμφανίζουν ως όργανα ξένων δυνάμεων που θέλουν να εξυπηρετήσουν πολιτικά συμφέροντα.
Για την ουσία όμως θα μιλήσει κανείς από τους κατηγορουμένους; Στη δικογραφία αναφέρονται ονόματα, διευθύνσεις, ραντεβού και συγκεκριμένα ποσά για μίζες. Γιατί δεν λένε ξεκάθαρα π.χ. «αυτό το ραντεβού δεν έγινε ποτέ» ή «τη συγκεκριμένη ημέρα βρισκόμουν σε άλλο σημείο» ή, τέλος πάντων, κάτι συγκεκριμένο! Ενα ακλόνητο άλλοθι αντί για αερολογίες περί «συκοφαντών».
Ποιος, λοιπόν, φοβάται την αλήθεια και πετά την μπάλα στην εξέδρα, αντί να πάρει λέξη προς λέξη τη δικογραφία και να την ξετινάξει για να αποδείξει την αθωότητά του; Ενδεχομένως αυτό να συμβεί στη συνεδρίαση της Βουλής την Τετάρτη, όμως η παρουσία των εμπλεκομένων έως σήμερα στα μέσα ενημέρωσης δείχνει φόβο και πανικό.
Ασφαλώς όλοι τους έχουν το τεκμήριο της αθωότητας και δουλειά της Δικαιοσύνης είναι να αποδείξει ότι οι κατηγορίες πράγματι ευσταθούν. Εφόσον όμως δημοσίως απαντούν (όσοι απαντούν γιατί ορισμένοι κρύβονται εδώ και μέρες) οφείλουν να το πράττουν με πραγματικά επιχειρήματα και όχι με πολιτικάντικες εξυπνάδες.
Εξοργιστική είναι και η επίκληση διάφορων διαδικασιών παραλείψεων ή λαθών προκειμένου να ακυρωθεί στο σύνολό του το ανακριτικό υλικό. Αναρωτιέμαι: Αν είσαι αθώος και κατηγορείσαι άδικα, δεν θα κάνεις το παν για να λάμψει η αλήθεια; Θα αναζητήσεις την υπογραφή που λείπει από τα έγγραφα της δικογραφίας ή τη σφραγίδα που δεν φαίνεται καλά, για να ακυρώσεις τη διαδικασία που θα σε βγάλει θριαμβευτή;
Θα σκάψεις μόνος τον λάκκο σου με την επίκληση τεχνικών προβλημάτων αντί να ξεφτιλίσεις δημοσίως τους συκοφάντες σου; Εν ολίγοις, θα κάνεις την πάπια και θα κρυφτείς πίσω από γραφειοκρατικές παρατυπίες ή θα πεις «για ελάτε εδώ, ρε μάγκες, να αναμετρηθούμε»;
Οι κατηγορούμενοι, παρότι είναι αθώοι μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο, κινδυνεύουν με τέτοιες τακτικές να καούν στη συνείδηση της κοινωνίας πριν ακόμα ανοίξει για τα καλά η υπόθεση. Δεν ξέρω αν επιλέγουν τέτοια στρατηγική κατόπιν συμβουλών ή αν είναι αποτέλεσμα της οργής τους που τους οδηγεί σε λάθη. Αν πάντως συμβαίνει το πρώτο, μάλλον διάλεξαν τον λάθος δρόμο…
Προβληματική πάντως θεωρώ και την «απάντηση» μέσω μηνύσεων. Πρώτα επιδιώκεις να αθωωθείς και στη συνέχεια, αν έχεις ενδείξεις πως υπήρξε σχέδιο εναντίον σου, αρχίζεις να τους κυνηγάς εσύ! Οταν σπεύδεις να κάνεις μηνύσεις πριν ακόμα ανοίξει η υπόθεσή σου, είτε επιδιώκεις επικοινωνιακό «συμψηφισμό» είτε ψάχνεις παρασκηνιακή συμφωνία ή ετοιμάζεις νομικές ντρίμπλες για να τη γλιτώσεις. Ενας αθώος συνήθως δεν λειτουργεί έτσι. Καθαρίζει πρώτα το όνομά του και μετά ορμάει και… όποιος πάρει ο Χάρος! Αν δικαιωθεί, θα γίνει και ήρωας και τιμωρός. Αλλά είπαμε, αυτό κάνει συνήθως ένας αθώος…
