Η περίπτωση Σαββίδη και ο κίνδυνος του διχασμούΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Εζησα από πολύ κοντά την περιπέτεια της δημιουργίας χριστιανικών αυτονομιστικών κομμάτων στη Θράκη τη δεκαετία του 1990 -ο τοπικός πληθυσμός είχε έντονο το συναίσθημα της εγκατάλειψης-, ώστε δεν μου επιτρέπεται να παρακολουθήσω την οπτική της πρωτεύουσας στην υπόθεση Σαββίδη.
Για την Αθήνα η υπόθεση Σαββίδη είναι η ιστορία ενός… «πράκτορα» του Πούτιν, ο οποίος αγόρασε κανάλι για να αποτελέσει τον πυλώνα της διαπλοκής του ΣΥΡΙΖΑ και «μπήκε» στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης για να εξυπηρετήσει συμφέροντα του Κρεμλίνου.
Εμείς εδώ στην πρωτεύουσα προσεγγίζουμε την υπόθεση αυτή με κριτήρια πολιτικά – γεωπολιτικά και με την ελπίδα ότι η τυχόν διατάραξη των σχέσεων Ιβάν – ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσει σε πτώση της κυβέρνησης.
Για τους Βορειοελλαδίτες, όμως, δεν είναι έτσι. Γι’ αυτούς ο Ιβάν δεν είναι γεωπολιτική, αλλά καθημερινότητα. Η καθαρίστρια στο «Μακεδονία Παλλάς», το οποίο ο Σαββίδης αγόρασε κλειστό, αντιμετωπίζει τον αθηναϊκό θόρυβο ως επίθεση κατά της εργασίας της αν τα βροντήξει και φύγει. Οταν το ξενοδοχείο έκλεισε, δεν έσπευσε να το αγοράσει ομογενής από τις ΗΠΑ – «Αυτοί ούτε περίπτερο δεν αγοράζουν» λένε στην Προξένου Κορομηλά. Για τον θυρωρό από τη ΣΕΚΑΠ που ζει στην Ξάνθη η επίκληση του επιχειρήματος για τη διαγραφή του προστίμου λειτουργεί ως προσβολή. «Μα δεν καταλαβαίνουν ότι θα μας αγόραζαν οι Τούρκοι;» λένε.
Για τον οπαδό του ΠΑΟΚ, ο άξεστος Σαββίδης είναι «υπόδειγμα διαπλεκομένου». Γιατί; «Διότι αυτός πλήρωσε μέρος των χρεών του ΠΑΟΚ. Διότι αυτός πλήρωσε για να αγοράσει τη ΣΕΚΑΠ, το “Μακεδονία Παλλάς”. Γιατί πρώτη φορά βλέπουμε διαπλεκόμενο να πληρώνει το κράτος και να μην πληρώνεται από το κράτος» λένε.
Δεν χρειάζεται να πω πολλά. Η κατάσταση στον Βορρά μυρίζει μπαρούτι, αλλά η ελίτ της πρωτευούσης κάνει αναλύσεις για τη μετα-σοβιετία. Εχω αγωνία, αγαπητοί φίλοι. Εχω αγωνία ότι αυτή η ατμόσφαιρα που αδυνατεί να «πιάσει» το κέντρο αποτελεί το τέλειο προσάναμμα για τον εθνικό διχασμό.
Εχω αγωνία, διότι τη στιγμή που εξελίσσεται η υπόθεση Σαββίδη τρέχουν και άλλες. Υποθέσεις που μπορεί να επιβαρύνουν την ατμόσφαιρα και να οδηγήσουν με άνεση στην ίδρυση της Λέγκας.
Το Μακεδονικό είναι η πρώτη. Δεν περνάει λύση με το όνομα «Μακεδονία». Το Δημοκρίτειο της Θράκης, το δεύτερο. Το σύστημα μετεγγραφών Γαβρόγλου το οδηγεί σε διάλυση. Οι στρατιωτικοί στον Εβρο, το τρίτο.
Δεν είναι ώρα για διχασμούς αυτή. Δεν είναι ώρα για κόμματα του Βορρά. Το πολιτικό σύστημα οφείλει να σβήσει τη φωτιά που άναψε πριν επεκταθεί. Γιατί, αν δεν το κάνει, τότε αυτή θα διασχίσει τον κάμπο και θα φτάσει μέχρι την αίθουσα της Ολομέλειας.
