Ενα κραυγαλέο παράδειγμα απουσίας της διοίκησηςΑπό τον
Δημήτρη Κ. Σέργιο*
Μολονότι ο κ. Τόσκας δήλωσε ότι… δεν κατάλαβε να υπάρχουν ειδικές ευθύνες για την πυρκαγιά στην Αττική, προσέχω ότι κυβερνητικοί αξιωματούχοι επιχειρούν εσχάτως να προβάλουν «εκ πλαγίου» μια ομολογία ότι, πράγματι, η τραγωδία των περισσότερων των 90 νεκρών στα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας οφείλεται σε έλλειψη κρατικής επιμέλειας… «Δεν μπορούμε», λένε, «να ασχολούμαστε μόνο με Μνημόνια, με περικοπές σε συντάξεις, με περάσματα στο ΤΑΙΠΕΔ περιουσιών για πούλημα, με αντεγκλήσεις για το χρέος μεταξύ IMF – Κομισιόν κ.λπ. κ.λπ., σαν να είμαστε παραιτημένοι από τη διοίκηση της χώρας ως προς καθημερινά θέματα… Νισάφι»! Δεν ξέρω τις σκοπιμότητες της πλάγιας αυτής ομολογίας. Εκείνο που ξέρω είναι ότι η χώρα μοιάζει πράγματι ακυβέρνητη. Ακόμα και η πρωτεύουσά της, η Αθήνα, κοντεύει να καταντήσει τα τελευταία χρόνια θλιβερός «Καραγκιόζ μπερντές»… Το περιορισμένο της στήλης δεν προσφέρεται για λεπτομερείς περιγραφές. Θα φέρω μόνο ένα κραυγαλέο παράδειγμα…
Διαμένω σε πολυκατοικία μεσοαστικής περιοχής. Εξι ημέρες πριν από την ημέρα που γράφεται το παρόν (5/8/18), 15.30 το μεσημέρι, μέσα στον «ντάλα» ήλιο, κομπρεσέρ άρχισαν να διαλύουν το πλακοστρωμένο πεζοδρόμιο απέναντί μας. Να φανταστεί ο αναγνώστης ότι το ίδιο σημείο έχει… ξαναδιαλυθεί και ξαναμπαλωθεί επανειλημμένως εντός του έτους! Ημουν σε μεσημεριανή «σιέστα». Παρά ταύτα κατέβηκα να μάθω τι είδους «έργο» επιτελούσε ο (πιθανότατα τρίτος!) εντολέας που έβαλε να ξηλώσουν το πεζοδρόμιο. Πινακίδα, όμως, έργου δεν υπήρχε! «Ε, παλικάρια!» είπα. «Ποιος σας έβαλε να ξηλώσετε το πεζοδρόμιο;» «Κι εσύ που ρωτάς ποιος είσαι;» αντερώτησαν. «Αθηναίος πολίτης είμαι, με ξυπνήσατε μεσημεριάτικα!» απάντησα. «Να ρωτήσεις τον εργοδηγό, εμείς κάνουμε απλώς τη δουλειά μας!» «Και πού είναι ο εργοδηγός;» ρώτησα. «Τι θέλετε, κύριε;» ακούω μια φωνή έξω από ένα Ι.Χ. Ηταν ο εργοδηγός. «Τι συμβαίνει εδώ, μάστορα; Η ίδια γωνία έχει ξηλωθεί και μπαλωθεί επανειλημμένως!» επεσήμανα. «Δεν είμαι υποχρεωμένος ν’ απαντήσω, άντε στο καλό» είπε. «Λυπάμαι, δεν φεύγω, αν δεν αναρτήσεις πινακίδα έργου ή αν δεν μου δείξεις μια φωτοτυπία της άδειας! Το πεζοδρόμιο δεν είναι ιδιωτικό, είναι δημόσιο, το διαχειρίζεται ο δήμος! Πρέπει να έχεις άδεια του δήμου!» πρόσθεσα με πείσμα. «Τράβα στον… δήμο να ρωτήσεις!» μου υπέδειξε! Μύριζε «μπαρούτι», άρχισαν να μαζεύονται και γείτονες παρακολουθώντας. Αλλά δεν κατέθεσα τα όπλα!
Πήρα τηλέφωνο την αρμόδια υπηρεσία. Από εκεί, αφού έψαξαν, μου είπαν ότι δεν είχαν εκδώσει καμία άδεια εκσκαφής στη συγκεκριμένη γωνία! Κατόπιν αυτού, «τόλμησα», μόνο, να τους παρακαλέσω να κάνουν έλεγχο, ώστε να εξετασθεί εάν επρόκειτο περί ιδιωτικής αυθαιρεσίας. Θέλετε τη συνέχεια; Επί έξι ημέρες, ενώ η ευρεία τάφρος χάσκει ανοικτή, δεν την επισκέφτηκε κανένας «αρμόδιος»! Ξέρετε… τι σκουπίδι μαζεύει κάθε μέρα; Και φαντάζεσθε να ενσκήψει πάλι στην πόλη κανένα έκτακτο μπουρίνι;
*Δικηγόρος Α.Π. – Συγγραφέας
