Χρειάζεται θάρρος από τους φορείς της Θεσσαλονίκης για να μην ακούν κάθε χρονιά τις ίδιες μεγαλοστομίεςΑπό τον
Δημήτρη Γαρούφα
Ο Σεπτέμβριος διαχρονικά είναι ο μήνας της Θεσσαλονίκης, είναι o μήνας που η Θεσσαλονίκη βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας λόγω ΔΕΘ, ο μήνας που την επισκέπτεται ο εκάστοτε πρωθυπουργός και ακολουθούν όλοι οι αρχηγοί κομμάτων, όλοι με καλάθι υποσχέσεων για την Ελλάδα αλλά και τη Θεσσαλονίκη… Στην πράξη, όμως, αυτές οι υποσχέσεις φιλοτεχνούν μια εικόνα εικονικής πραγματικότητας για την Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη, που αποκαλύπτεται προτού τελειώσει ο Σεπτέμβριος…
Αλήθεια, ποιος θυμάται το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» της σημερινής κυβέρνησης που παρουσίασε πριν από χρόνια στη ΔΕΘ ως αντιπολίτευση; Ποιος θυμάται τις μεγαλόστομες διακηρύξεις πρωθυπουργών για τη Θεσσαλονίκη που δήθεν θα γινόταν «πρωτεύουσα των Βαλκανίων»; Οσοι τα θυμούνται μάλλον τα θυμούνται σαν εικόνες παραμυθιού που είχε άδοξο τέλος…
Τα ξαναθυμήθηκα αυτά με αφορμή το γεγονός ότι πριν από μερικές ημέρες ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας σε σύσκεψη με φορείς της Θεσσαλονίκης δήλωσε ότι μετά τη συμφωνία Ελλάδας – Σκοπίων δημιουργούνται νέες ευκαιρίες για τη Θεσσαλονίκη, που μπορεί να αναδειχθεί σε «πρωτεύουσα των Βαλκανίων».
Μάλλον αγνοεί ο πρωθυπουργός ότι, με το όραμα ανάδειξης της Θεσσαλονίκης σε πνευματικό και οικονομικό κέντρο των Βαλκανίων, επιστημονικοί και επαγγελματικοί φορείς της Θεσσαλονίκης ίδρυσαν πριν από 20-25 χρόνια διαβαλκανικές ενώσεις με μόνιμη έδρα τη Θεσσαλονίκη, με στόχο να συμβάλουν στην επαφή και τη γνωριμία των πολιτισμών της περιοχής, στην άμβλυνση των αντιθέσεων, στην καλλιέργεια κλίματος φιλίας και συνεργασίας στην περιοχή και την αναβάθμιση της Ελλάδας και της Θεσσαλονίκης στην ευρύτερη περιοχή. Τις ενώσεις αυτές τις στήριξαν οι γειτονικές χώρες (ακόμη και τα Σκόπια…), αλλά όχι η Ελλάδα…
Να υπενθυμίσω μόνο ενδεικτικά ότι στην πανηγυρική τελετή ίδρυσης της Ενωσης Βαλκανικών Δικηγορικών Συλλόγων τον Ιούνιο του 1995 στη Θεσσαλονίκη (στο αμφιθέατρο του Κέντρου Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Οικονομικού Δικαίου, με συμμετοχή των εθνικών δικηγορικών συλλόγων από Αλβανία, Σερβία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Κύπρο και την παρουσία των Σκοπίων με την ιδιότητα του παρατηρητή) παρέστησαν υπουργοί Δικαιοσύνης από γειτονικές χώρες, αλλά αρνήθηκε να παραστεί ο Ελληνας υπουργός Δικαιοσύνης…
Απλώς γιατί δεν υπήρχε από την ελληνική-αθηνοκεντρική πολιτική εξουσία όραμα και βούληση για άνοιγμα στα Βαλκάνια… Δεν έφταιγε το πρόβλημα με τα Σκόπια για την ανυπαρξία βαλκανικής πολιτικής από την Ελλάδα, που θα προσέδιδε στη χώρα πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιοχή, θα περιόριζε τον ρόλο της Τουρκίας και αντανακλαστικά θα αναβάθμιζε την ελληνική θέση στην Ε.Ε. Εφταιγε το ότι οι Ελληνες πολιτικοί στην πλειονότητά τους στερούνταν (και μάλλον ακόμη στερούνται) οράματος και έτσι όχι μόνο δεν αξιοποίησαν την ιστορική ευκαιρία που δημιούργησαν για την Ελλάδα οι μετά το 1990 γεωπολιτικές εξελίξεις, αλλά με λανθασμένες πολιτικές και κακή διαχείριση της εξουσίας οδήγησαν τη χώρα στην παρακμή και τη χρεοκοπία…
Οι υποσχέσεις του Σεπτεμβρίου από τη Θεσσαλονίκη μάλλον ξεχνιούνταν τον ίδιο μήνα, γι’ αυτό κάθε Σεπτέμβριο ακούμε τα ίδια σαν καινούργια, για έργα που δεν άρχιζαν ποτέ ή, αν άρχιζαν, εξελίσσονταν σαν το «γεφύρι της Αρτας», γιατί από την κεντρική εξουσία δεν υπήρχε βούληση για κάτι περισσότερο.
Οι εξ Αθηνών αξιωματούχοι (δυστυχώς κάποιοι με καταγωγή από Θεσσαλονίκη) κάθε χρόνο μάς «δούλευαν» και μας «δουλεύουν», μιλώντας για την «όμορφη νύμφη του Θερμαϊκού», την τάχα «συμπρωτεύουσα»… Και κάθε χρόνο οι κάθε λογής εκπρόσωποι της πόλης παρακολουθούν (με κάποιες εξαιρέσεις), σκύβοντας μοιρολατρικά το κεφάλι και ακούγοντας για πολλοστή φορά για «τη σύντομη ολοκλήρωση και την επέκταση του μετρό» (που έπρεπε να λειτουργεί εδώ και χρόνια…), για τη «ζώνη καινοτομίας», για τους κάθετους οδικούς άξονες που θα συνδέσουν τη Θεσσαλονίκη με Τίρανα, Σόφια, Σκόπια, για τη σιδηροδρομική Εγνατία κ.λπ. Αλλά κανείς δεν μιλά για την ανεργία που βρίσκεται στα ύψη, για την αποβιομηχάνιση της Θεσσαλονίκης που συνεχίζεται, για τη Βιομηχανική Περιοχή Σίνδου που έχει ερημώσει, για τα έργα που καρκινοβατούν.
Για όλα αυτά φταίει η κεντρική εξουσία, φταίει η εκάστοτε κυβέρνηση, φταίει και η εκάστοτε αντιπολίτευση, που και αυτή, όταν γίνεται κυβέρνηση, ξεχνά όσα έλεγε ως αντιπολίτευση… Αλλά φταίει εξίσου και η μοιρολατρία των φορέων ή των εκπροσώπων της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι (με κάποιες εξαιρέσεις) δεν διεκδικούν αποτελεσματικά αυτά που δικαιούται η πόλη, δεν υπερασπίζονται τις ευκαιρίες που δημιούργησαν για την Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη οι μετά το 1990 γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή, αρκούμενοι στις εύηχες υποσχέσεις και στην απλή διαχείριση της όποιας εξουσίας έχουν.
Αν είχαν το θάρρος μια χρονιά, παραμερίζοντας τις κομματικές εξαρτήσεις τους, να μη συμμετάσχουν στην επανάληψη του έργου ή, τουλάχιστον, όλοι μαζί να υπενθυμίσουν και να καταγγείλουν τις επαναλαμβανόμενες κάθε χρόνο ανεκπλήρωτες υποσχέσεις προς τη Θεσσαλονίκη και τον ελληνικό λαό, τότε ίσως κάτι να άλλαζε.
*Δικηγόρος, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης
