Ο ανερχόμενος ηθοποιός Αλέξανδρος Πιεχόβιακ μιλά για την τέχνη, την καθημερινότητα και την κοινωνία που αλλάζει. Με αφορμή τη συμμετοχή του σε τηλεόραση και θέατρο, σχολιάζει την κρίση αξιών, τη σημασία της παιδείας και την ανάγκη για ανθρώπινες σχέσεις.
Το «ENJOY» συνάντησε τον Αλέξανδρο Πιεχόβιακ έπειτα από αρκετή προσπάθεια, καθώς ο ανερχόμενος ηθοποιός της νέας γενιάς κινείται αυτή την περίοδο σε εξαντλητικούς ρυθμούς. Μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στα γυρίσματα της καθημερινής σειράς «Να μ’ αγαπάς» του Alpha και στην παράσταση «Bacon» στο θέατρο «Ανεσις» παραμένοντας στην Αθήνα έως τα τέλη Ιουνίου.
- Από τη Μαρία Ανδρέου
Ο ίδιος δηλώνει χαρούμενος για την ανταπόκριση του κοινού, ακόμη κι αν ενσαρκώνει έναν πιο «σκληρό» ρόλο, μια ταμπέλα που, όπως τονίζει, δεν τον εκφράζει. Δεν είναι λίγες οι φορές που τον σταματούν στον δρόμο για να του μιλήσουν για τον χαρακτήρα του, με τον ίδιο να αντιμετωπίζει αυτές τις στιγμές με χιούμορ.
Παρά το απαιτητικό του πρόγραμμα, δεν παραπονιέται, καθώς η δουλειά του τον γεμίζει δημιουργικά, έστω κι αν του λείπει χρόνος για ξεκούραση. Με καταγωγή από την Πολωνία, ξεκαθαρίζει πως δεν θα άλλαζε ποτέ το επώνυμό του, θεωρώντας το αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς του. Μεγαλωμένος στη Λάρισα, πάλεψε για να ανοίξει τα φτερά του, δουλεύοντας παράλληλα με τις σπουδές του. Σήμερα ονειρεύεται να δημιουργήσει τη δική του θεατρική ομάδα και να ταξιδέψει στο εξωτερικό, συνεχίζοντας μια πορεία με σταθερά ανοδική τροχιά.
Ο Αλέξανδρος Πιεχόβιακ, αριστούχος του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας, που έχει ξεχωρίσει σε σειρές όπως οι «Κάνε ότι κοιμάσαι» με τον Σπύρο Παπαδόπουλο, «Σέρρες» του Γιώργου Καπουτζίδη, «Να μ’ αγαπάς» έχει πολλούς λόγους για να απασχολήσει την «κυριακάτικη δημοκρατία».
Αλέξανδρε, τι πραγματεύεται το θεατρικό έργο «Bacon» στο θέατρο «Ανεσις»; Τι είναι αυτό που κάνει τους κριτικούς να το αποθεώνουν και το κοινό να γεμίζει την αίθουσα; Μήπως η ένταση και το συναισθηματικό ρίσκο της παράστασης, με εσένα και τον Γιώργο Μπένο σε μια δυναμική σκηνική σύγκρουση, είναι το στοιχείο που κεντρίζει το ενδιαφέρον;
Δεν είναι μόνο οι ερμηνείες. Το έργο αποτελεί μια διεισδυτική ματιά στην τοξική αρρενωπότητα, στην εφηβική βία και στα τραύματα που αφήνουν πίσω τους οι σχέσεις εξουσίας. Το έργο έχει κάνει θριαμβευτική πορεία σε Λονδίνο και Νέα Υόρκη, όπου χαρακτηρίστηκε ένα από τα πιο επιδραστικά σύγχρονα βρετανικά κείμενα, ενώ τιμήθηκε με το Tony Craze Award, τρία Off West End Awards και το PRF/Film4 Award. Η παράσταση αφηγείται την ιστορία δύο έφηβων αγοριών από διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα, που συναντιούνται σε έναν κόσμο σχολικής βίας, καταπίεσης. Μια σχέση που ξεκινά ως φιλία εξελίσσεται σε εξάρτηση και σύγκρουση, αφήνοντας ένα τραύμα που τους ακολουθεί στην ενήλικη ζωή. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Εμιλυ Λουίζου, σκηνοθέτιδα με διεθνή πορεία και σπουδές στο Λονδίνο, η οποία ζει και εργάζεται μόνιμα στο εξωτερικό. Και επειδή με ρωτάνε πολύ για τον τίτλο της παράστασης, το Bacon αφορά το γνωστό αλλαντικό, το οποίο είναι στο καθημερινό πρωινό φαγητό όλων των μαθητών στην Αγγλία.
Εσένα σε φοβίζει στη ζωή η βία; Και από την άλλη μεριά τι σε κάνει να χαίρεσαι;
Φοβάμαι και τη βία και τον θάνατο και τη μοναξιά. Χαίρομαι με τον έρωτα. Ο έρωτας είναι πολύ σημαντικός για μένα. Οταν ερωτεύομαι, τα πάντα γύρω μου είναι πιο ωραία.
Ερωτικά έχεις μπλέξει και στο «Να μ’ αγαπάς», όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται καλά για τον ήρωά σου… Ας τα πάρουμε από την αρχή. Πες μας, Αλέξανδρε, πώς πήρες τον ρόλο του Χάρη Καλλιγά στη σειρά «Να μ αγαπάς»;
Πέρασα από ακρόαση. Με το σπαθί μου. Από την αρχή με ιντρίγκαρε πολύ αυτός ο ρόλος, γιατί είχε πολλά αρνητικά στοιχεία, πιο πολλά δηλαδή από τα θετικά. Ο Χάρης έχει και σκοτάδι μέσα του και φως. Θα έλεγα ότι δεν μου αρέσουν τα στερεότυπα στους ρόλους. Τι σημαίνει καλός και κακός άνθρωπος; Πιστεύω ότι έχουμε και τα δύο στοιχεία μέσα μας: και το καλό και το κακό.
Τι δεν έχει πάρει ο Χάρης και φέρεται σκληρά ακόμη και στην Κατερίνα, τον έρωτά του, τη γυναίκα που τον αγαπάει, αλλά και στο αγέννητο παιδί τους;
Αγάπη από τους γονείς του. Ο Χάρης έχει πολλά παιδικά τραύματα. Ο ήρωάς μου είναι απόρροια των λαθών που έκαναν οι γονείς του στη διαπαιδαγώγησή του. Τον έκαναν κακομαθημένο. Του έδιναν τα πάντα όσον αφορά την ύλη, αλλά μόνο αυτό. Ο Χάρης έχει αγάπη μέσα του, αλλά δεν ξέρει πώς να τη δείξει. Δεν ξέρει πώς να πει το «σ’ αγαπώ» και δεν μπορεί να εκφράσει εύκολα αυτό που νιώθει. Αυτό επηρεάζει και τη σχέση του με την Κατερίνα, που είναι μια κοπέλα ανεκτική που τον αγαπάει και πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει. Παράλληλα, η στάση του πατέρα του είναι σημαντική. Πρόκειται για έναν σκληρό πατέρα που για χρόνια τον έχει βάλει, εξυμνώντας τον πρωτότοκο γιο του, τον Ορφέα. Αυτό είναι τρομερά ανταγωνιστικό για τον Χάρη και δημιουργεί μια άνευ λόγου σύγκρουση με τον αδερφό του.
Γιατί αυτός ο διαχωρισμός;
Γιατί ο Ορφέας σπούδασε και ο Χάρης όχι. Και αυτό για μένα είναι τραγικό λάθος. Δεν είναι όλα τα παιδιά φτιαγμένα για σπουδές στο πανεπιστήμιο ούτε έχουν την ίδια σχέση με τα γράμματα. Γιατί τους φιμώνουμε τα όνειρα; Μπορεί κάποιος να γίνει ένας καταπληκτικός τεχνίτης ή ένας καλός επιχειρηματίας. Γιατί να γίνουμε όλοι στη ζωή γιατροί, δικηγόροι και λογιστές; Για μένα το σημαντικό είναι η κοινωνική μόρφωση, η γενικότερη παιδεία και από εκεί και πέρα ο καθένας να επιλέξει αυτό που του αρέσει να κάνει.
Τελικά, ποιος είναι καλός γονέας; Αυτός που μεγαλώνει βιολογικά ένα παιδί ή εκείνος που το υιοθετεί;
Καλός γονέας είναι αυτός που είτε κάνει βιολογικά ένα παιδί είτε το υιοθετεί έχει αποφασίσει να ασχοληθεί ουσιαστικά μαζί του. Να το αναθρέψει σωστά. Δεν αρκεί μόνο η πρακτική φροντίδα για να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί σωματικά. Χρειάζεται και συναισθηματική παρουσία, ώστε το παιδί να γίνει ένας δυνατός, γαλήνιος, καλός άνθρωπος και χαρούμενος. Οι γονείς μας -όπως και οι παππούδες, γιατί πολλά παιδιά μεγαλώνουν με γιαγιάδες και παππούδες- είναι σπουδαία πρόσωπα στη ζωή ενός παιδιού. Τα παιδιά αποτυπώνουν και την καλή συμπεριφορά και την κακή των γονιών και κάνουν προβολές αυτών στο μέλλον. Για μένα καλός γονέας είναι να διδάσκει με το παράδειγμά του, να καθοδηγεί με συμβουλές το παιδί και στη συνέχεια να δίνει στο παιδί χώρο και εμπιστοσύνη για να αναπτυχθεί.
Γιατί ο Χάρης δεν δίνει μια ευκαιρία στην Κατερίνα να γίνουν ένα ευτυχισμένο ζευγάρι και αυτός να γίνει ένας καλός πατέρας;
Ο Χάρης δεν θέλει να έχει καμία ευθύνη. Για να κάνεις οικογένεια, πρέπει να πάρεις ευθύνες και αυτός τις φοβάται τις ευθύνες. Από την άλλη φοβάται μη γίνει ένας σκληρός πατέρας και κάνει τα ίδια λάθη με τον πατέρα του, τον Θεόφιλο, που είναι ένας δυνάστης πατέρας. Πιστεύει ότι έγινε ένα λάθος με την Κατερίνα, την άφησε έγκυο, αλλά αυτό μπορεί να διορθωθεί. Θεωρεί ότι αυτό το παιδί είναι η απόρροια μιας νεανικής τρέλας μεταξύ εκείνου και της νεαρής υπηρέτριας του σπιτιού τους. Αν και πιστεύω ότι έχει συναισθήματα για την αθώα Κατερίνα και όλη αυτή η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί μεταξύ τους τον έχει φέρει σε ρήξη με τον εαυτό του. Ο μεγάλος του αδερφός ο Ορφέας, του λέει συνεχώς να αλλάξει και να δώσει στη ζωή την ευκαιρία να ευτυχήσει, αλλά δεν τον ακούει. Κοιτάει να απαλλαγεί από τις ευθύνες. Αγαπάει τα χρήματα και την ύλη, καθώς με αυτά μεγάλωσε και αυτό το πρότυπο έχει. Πιστεύει δηλαδή ότι τα λεφτά φέρνουν την ευτυχία.
Τελικά ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι η μοίρα του;
Πιστεύω ότι το παρόν μας και το μέλλον μας είναι οι επιλογές μας. Αν σέβεσαι τον εαυτό σου και τους άλλους και το κάνεις συνειδητά, τότε μόνο θετική ενέργεια διοχετεύεις και σ’ εσένα και στους άλλους. Η στάση μας απέναντι στα πράγματα καθορίζει τις επιλογές μας, το παρόν και το μέλλον μας. Θυμάμαι τους δασκάλους στη σχολή να μας λένε να βάζουμε υψηλούς στόχους στη ζωή μας, γιατί, όταν βάζουμε στόχους υψηλούς, ακόμη και αν δεν φτάσουμε ακριβώς εκεί, θα βρεθούμε κοντά. Το ίδιο ισχύει και για το περιβάλλον μας: αν έχεις καλούς φίλους που και αυτοί έχουν βάλει στόχους υψηλούς, εκεί θα βρεθούμε. Και αν έχεις βάλει στόχο στη ζωή σου να έχεις μια ωραία σχέση αγάπης, δηλαδή να είναι η αγάπη αυτή που σε κινεί, θα τη δεχτείς στη ζωή σου.
Η ύλη χαλάει τον άνθρωπο;
Τον Χάρη πάντως ναι. Εχει διαμορφώσει και τον χαρακτήρα του. Του έχει αφαιρέσει το συναίσθημα από τη ζωή και τα πάντα τα βλέπει ως λεφτά. Καλά είναι και τα χρήματα, δεν λέω, άλλωστε σε καπιταλιστική κοινωνία ζούμε, αλλά με μέτρο. Τα έχουμε για να ζούμε αξιοπρεπώς, όχι για να μας διαβρώσουν και να μας αλλοιώσουν τον χαρακτήρα. Αν συμβεί αυτό, μάλλον τα έχουμε διαχειριστεί λάθος.
Ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή;
Η αγάπη. Για μένα είναι το Α και το Ω. Αν βρούμε στη ζωή έναν άνθρωπο να μας αγαπήσει και να τον αγαπήσουμε, πραγματικά δεν θα νιώσουμε ποτέ μόνοι μας, δεν θα πορευτούμε ποτέ μόνοι μας στη ζωή. Γενικώς το να αγαπάς. Να χαμογελάς στον συνάδελφό σου με αγάπη, να πίνεις κάθε μέρα τον καφέ με έναν φίλο σου με αγάπη. Αυτά τα μικρά, γεμάτα ουσία, μου φτιάχνουν την ημέρα.
Υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα αυτό το πνεύμα αγάπης;
Οχι. Και είναι παράξενο αυτό, αν σκεφτεί κανείς πως η Ελλάδα είναι μια φιλόξενη χώρα, καθώς και ο θεός των αρχαίων Ελλήνων ήταν ο Ξένιος Ζευς. Ωστόσο, η Ελλάδα έχει πιεστεί πολύ τα τελευταία χρόνια από τα Μνημόνια και μετά, στη συνέχεια με την πανδημία και τώρα με την ακρίβεια. Δεν φτάνει ο μισθός ούτε για το πρώτο 15νθήμερο και ο κόσμος έχει κουραστεί. Δεν έχει καλή διάθεση, έχει νεύρα και θέλει κάπου να τα ξεσπάσει. Ο κόσμος παλεύει για να επιβιώσει. Σ’ έναν πόλεμο ζούμε. Και λόγω αυτής της οικονομικής ανέχειας, βλέπουμε ότι υπάρχει μεγάλος φθόνος και διχασμός μέσα στην κοινωνία μας. Εχετε δει τι σχόλια γράφονται μέσα στο διαδίκτυο; Μισούν και το δείχνουν πλέον. Είναι πολύ βαρύ το κλίμα.
Θυμάμαι, όταν έπαιζα στη σειρά της ΕΡΤ «Κάνε ότι κοιμάσαι», πολλοί μου έλεγαν στον δρόμο: «Η σειρά έχει πολλή βία, δεν γίνονται τέτοια πράγματα στην Ελλάδα, στα σχολεία μας». Τελικά η σειρά αποδείχθηκε και πολύ ήπια μπροστά στη σημερινή πραγματικότητα με τις συμμορίες που υπάρχουν σήμερα στα σχολεία, το μπούλινγκ που επικρατεί, ακόμη και τα μαχαιρώματα που ακούμε. Εδώ στις ειδήσεις ακούσαμε και για εκφοβισμό ανηλίκων προς τη δασκάλα τους, που την ώθησε στον θάνατο. Αδιανόητα και απίθανα πράγματα.
Για σένα τι είναι αγάπη;
Ο καλός λόγος. Και ο καλός λόγος είναι φιλανθρωπία. Σήμερα σπάνια λέμε καλά λόγια. Αν και ο ρόλος μου στη σειρά «Σέρρες» με συγκίνησε πολύ, γιατί από αυτόν εισέπραξα πολύ καλά λόγια από το κοινό. Σήμερα μιλάμε για λεκτική βία. Γιατί; Δεν σκεφτόμαστε όμορφα, δεν μιλάμε ωραία, οι παρεμβάσεις μας δεν είναι καλές, έχουν ζήλια, κακία ή διάθεση επιβολής εξουσίας. Σήμερα δεν είμαστε ευγενικοί.
Γιατί έγινες ηθοποιός;
Γιατί θέλω να μοιράζομαι ιδέες, να πηγαίνω κόντρα στα πράγματα, να δοκιμάζω κάθε φορά άλλες ζωές μέσα από τους ρόλους, να αλλάζω, να δημιουργώ. Το θέατρο και η υποκριτική σου δίνουν αυτήν τη δυνατότητα. Ωστόσο είναι μια σκληρή δουλειά που χρειάζεται πειθαρχία, επαγγελματισμό και συνεχή άσκηση – πνευματική και σωματική. Πολλές πρόβες, γυρίσματα, άγχος πριν από την πρεμιέρα. Είναι μια δύσκολη δουλειά με πολλές ώρες εργασίας. Τον χειμώνα ψάχνουμε δουλειά στο θέατρο για έξι μήνες και μετά πάλι το καλοκαίρι. Ενδιάμεσα κάνεις γυρίσματα και στην τηλεόραση. Ολο αυτό είναι μια λούπα, είναι σαν να μπαίνεις στην παραγωγή εργοστασίου. Υπάρχουν παραστάσεις που κρατάνε από το φθινόπωρο μέχρι το καλοκαίρι, σχεδόν καθημερινά. Εκεί χρειάζεται να έχεις μεγάλη αντοχή.
Μέσα από αυτό το τρέξιμο βγάζεις χρήματα;
Προσωπικά, πιστέψτε με, εργάζομαι στην τηλεόραση και στο θέατρο και παρ’ όλα αυτά δεν έχω καταφέρει να ζήσω μόνος μου. Δεν μπορώ να συντηρήσω ένα σπίτι με τα ενοίκια να έχουν φτάσει τόσο υψηλά. Ακόμη και να μετριάσω το φαγητό, τις επιθυμίες, τα ταξίδια μου, την ένδυση, όταν τα ενοίκια έχουν φτάσει στα 600 ευρώ, πώς να ζήσω μόνος μου; Πάντα συγκατοικώ. Δεν είναι εύκολο πλέον να έχεις τον δικό σου χώρο. Η οικονομία της χώρας πάει από το κακό στο χειρότερο. Ο κόσμος είναι διχασμένος και θα το δούμε αυτό στις εκλογές. Η ελπίδα μου είναι τα νέα παιδιά. Η γενιά τώρα που είναι 15 ετών. Μήπως αυτή η γενιά καταφέρει και αλλάξει τα πράγματα.
Την Αθήνα πώς τη βλέπεις;
Μια μπερδεμένη πόλη και αρκετά απαιτητική για να ζεις. Εχει μια ένταση. Μας σώζει αυτός ο ήλιος που βγαίνει και τα ξεχνάμε όλα. Βέβαια, όταν πας μετά στο σούπερ μάρκετ και παίρνεις τρία βασικά προϊόντα και δίνεις 60 ευρώ, προβληματίζεσαι. Εχω ένα σκυλάκι. Οπότε η βασική μου μέριμνα είναι να εργάζομαι για να είμαι σωστός στις υποχρεώσεις μου και να έχει να φάει το σκυλάκι μου. Σκεφτείτε λοιπόν τι άγχος περνάνε οι οικογενειάρχες με παιδιά στην Ελλάδα. Αυτοί είναι οι ήρωες της καθημερινότητας. Αυτοί δεν μπορούν να κάνουν πίσω ή να πουν ότι κουράστηκαν. Εχουν ευθύνη να μεγαλώσουν ένα παιδί και να σταθούν όρθιοι. Ευτυχώς που στην Ελλάδα ακόμη οι οικογένειες είναι συσπειρωμένες, έχουν αγάπη και βοηθάνε τα ανήμπορα μέλη τους. Αλλά δεν γίνεται από τα δύσκολα να μας βγάζει μόνο η οικογένειά μας. Η Πολιτεία πού είναι; Αυτός είναι ένας φαύλος κύκλος. Πιστέψαμε μετά την πανδημία ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα και πως θα έχουμε πλέον καλύτερες συνθήκες ζωής. Αυτό δεν έγινε. Το μελανό σημείο στην Ελλάδα είναι η πολιτική και
ο διχασμός, που μας κάνουν να νιώθουμε σαν ξένοι μέσα στην ίδια μας τη χώρα.
Οι σπουδές σου ήταν από την αρχή στο θέατρο;
Οχι. Πέρασα στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής και μετά μπήκα στο ΚΘΒΕ. Τελείωσα την Αρχιτεκτονική και μετά έδωσα εξετάσεις για το θέατρο. Και τα δύο έχουν να κάνουν με την αισθητική των πραγμάτων και τη δομή. Γιατί και ο ηθοποιός πρέπει να έχει καλή δομή, όπως τα σπίτια. Φωνή, ήχος, σώμα γυμνασμένο, κίνηση.
Δύο χώρες, Πολωνία, Ελλάδα. Εχεις επισκεφτεί την Πολωνία;
Ναι, τρεις φορές. Είναι όμορφη χώρα και με τρομερή παιδεία στα γράμματα, στη μουσική, στον κινηματογράφο, στα κινούμενα σχέδια για τα παιδιά. Εχει ωραία κτίρια και με είχε επηρεάσει πολύ. Την κουβαλώ μαζί μου στην Ελλάδα, ως εικόνα.
Τι σου δίνει δύναμη σε αυτή τη ζωή;
Ο ήλιος και οι φίλοι μου. Οι φίλοι μου μού δίνουν το μέτρο στη ζωή μου. Εχω από παιδί τους ίδιους φίλους. Δεν είναι ηθοποιοί και αυτό μου δίνει μια ισορροπία. Είναι όλα παιδιά που παλεύουν σε διάφορες δουλειές. Και στο σπίτι να καθίσω με τους φίλους μου και να μιλήσω ή να μαγειρέψουμε είμαι χαρούμενος. Γιατί στη δουλειά μας υπάρχει μια αυτοαναφορικότητα και τα διογκώνουμε όλα σαν να είμαστε το κέντρο του κόσμου. Αλλά ας χαλαρώσουμε, δεν χειρουργούμε καρδιές για να νιώθουμε θεοί.
Ποιο είναι το πρόβλημα της Ελλάδας;
Η παιδεία της. Στην αρχαία Ελλάδα η φιλοσοφία αποτελούσε βασικό μάθημα. Σήμερα έχουμε ένα παλαιωμένο και παρωχημένο εκπαιδευτικό σύστημα. Είναι λάθος νέοι άνθρωποι με φρεσκάδα να εγκλωβίζονται σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν προάγει την κριτική σκέψη. Αυτό είναι πολύ άρρωστο.
