Ολοι προσπαθούμε να προσέχουμε από πού ενημερωνόμαστε και στην πραγματικότητα σπανίως μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα την πατήσουμε και ότι δεν θα «τσιμπήσουμε» ποτέ σε κατασκευασμένες ειδήσεις ή σε ανακρίβειες.
- Του Κωνσταντίνου Σχοινά
Κι αν ευλόγως μας απασχολεί ο κίνδυνος να παραπλανηθούμε εμείς οι ίδιοι, καιρός να αναρωτηθούμε και για κάτι άλλο: τι ακριβώς μαθαίνουν στο εξωτερικό για τη χώρα μας;
Εμεινα για λίγο έκπληκτος, όταν διάβασα αυτόν τον τίτλο («Κάνοντας την Ελλάδα μεγάλη ξανά») στον συντηρητικό ιστότοπο The European Conservative. Ας δεχτούμε ότι σε γενικές γραμμές επισκέπτονται τον εν λόγω ιστότοπο άνθρωποι από τη γηραιά ήπειρο που τους απασχολούν έντονα η διατήρηση των ευρωπαϊκών, εθνικών και χριστιανικών παραδόσεων, η προστασία της Ευρώπης από τη λαθρομετανάστευση και τη woke ατζέντα, η προάσπιση του (πραγματικά) φιλελεύθερου χαρακτήρα της οικονομίας, καθώς και η προάσπιση των θεμελιωδών ελευθεριών της έκφρασης και του δημοκρατικού διαλόγου. Κι όμως, αυτό το εκ πρώτης όψεως συγγενικό μας κοινό διάβασε πριν από λίγες μέρες τα εξής:
«Από το 2009 έως το 2014, η Ελλάδα κυβερνιόταν de facto από την Ευρωπαϊκή Ενωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, η τρόικα Ε.Ε. – ΕΚΤ – ΔΝΤ ανάγκασε την ελληνική κυβέρνηση να προβεί σε ακραίες περικοπές στον Προϋπολογισμό και να εφαρμόσει οικονομικά καταστροφικές αυξήσεις φόρων. Τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας μειώθηκαν κατά 50%-90%, ενώ η φορολογική επιβάρυνση αυξήθηκε κατά 11 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. […] Για δέκα χρόνια, από το τέλος της εκστρατείας λιτότητας υπό την ηγεσία της τρόικας, ο ελληνικός λαός έζησε με τις συνέπειες της αμείωτης μακροοικονομικής καταστροφής. Τώρα, η κυβέρνηση στην Αθήνα είπε “ως εδώ”»(!).
Παρουσιάζοντας τη… διευρυμένη και καλά αρθρωμένη οικονομική και δημογραφική ατζέντα του Ελληνα πρωθυπουργού, ο… συντηρητικός σχολιαστής συνέχισε, σχολιάζοντας: «Η εστίασή του στην ενδυνάμωση των οικογενειών και των επιχειρήσεων έθεσε τις πιθανότητες επιτυχίας με το μέρος του. Η εστίαση σε αυτούς τους δύο πυλώνες μιας ελεύθερης, ευημερούσας κοινωνίας σημαίνει ότι η προσοχή της κυβέρνησης έχει ανακατευθυνθεί από εκεί που βρισκόταν κατά τη διάρκεια των ετών λιτότητας. Εκείνη την εποχή, η κύρια οδηγία κάθε δημοσιονομικής πολιτικής ήταν η εξισορρόπηση του Κρατικού Προϋπολογισμού.
Εφαρμοζόταν με αυστηρή αδιαφορία για τις καταστροφικές της συνέπειες. […] Χάρη στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, το μέλλον για την Ελλάδα μπορεί να διαφαίνεται πιο φωτεινό»(!).
Δηλαδή και έχουμε βγει από τα Μνημόνια εδώ και 10 χρόνια (ο δε Αλέξης Τσίπρας δεν υπέγραψε ποτέ Μνημόνιο) και είμαστε σε φάση που κανείς πια δεν ενδιαφέρεται να του δημιουργούμε ματωμένα πλεονάσματα! Τέτοια διαστρέβλωση της αλήθειας ούτε ο Αρης Πορτοσάλτε, που τον έχουμε για σύμβολο… μητσοτακολογίας και μνημονιολατρείας!
Εχει ειπωθεί ότι είμαστε έθνος ανάδελφο, και μάλλον εξίσου ανάδελφοι είναι και όσοι Ελληνες αυτοπροσδιορίζονται ως συντηρητικοί.
Αλλωστε, αν σκεφτούμε ότι στο συγκεκριμένο ηλεκτρονικό περιοδικό όσο εύκολα υμνείται ένας Βίκτορ Ορμπαν για τη στήριξή του στον θεσμό της οικογένειας, άλλο τόσο εύκολα επαναλαμβάνεται η ανάγκη στήριξης της Ουκρανίας με κάθε κόστος, καταλαβαίνεις ότι απέχουμε πολύ από έναν… ενωμένο, ευρωπαϊκό συντηρητισμό. Αυτά θα έπρεπε να μας κάνουν, μεταξύ άλλων, και πιο επιφυλακτικούς απέναντι στις αθρόες συμπάθειές μας προς γερμανικά ή γαλλικά ή σουηδικά εθνικιστικά κόμματα. Ολοι έχουμε παρασυρθεί από τέτοιες συμπάθειες κατά καιρούς (και ο γράφων)…
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «Δημοκρατίας»
