➜ «Μη σκοτώνεσαι, πατέρα» μου λέει καθησυχαστικά ο γιος μου πριν από λίγο καιρό, οπότε ανηφόρισα στον Βορρά να τον δω. «Η Σαλονίκη είναι μια πόλη που δεν κορνάρει κανείς». Το ’χα ξεχάσει. Είχα σταματήσει στον συνοικιακό φούρνο, λίγο μακριά απ’ το σπίτι του, στην Αγία Μαρίνα της Τούμπας και προσπαθούσα να παρκάρω για να μην ενοχλώ. Και πράγματι. Πίσω περίμεναν υπομονετικά μια κυρία κι ένας κύριος να κάνω τις προμήθειές μου. Τους ευχαρίστησα με ευγνωμοσύνη και πήραμε τον δρόμο μας.
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
➜ Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη όπου ακούς πολύ λίγες κόρνες. Σε σχέση με την Αθήνα, μέρα με τη νύχτα. Αυτό, εν πολλοίς, οφείλεται στην έμφυτη μακεδονίτικη ευγένεια και στο κιμπαριλίκι μας, ακόμα και σε περιπτώσεις όπου δεν χρειάζεται να σπαταλήσει κανείς πολλή επιείκεια. Οχι, πάντως, στη χαλαρότητα με πολλά «λάμδα» που θέλουν να πολιτογραφήσουν κάποιοι σαν τον Λαζόπουλο εμάς τους μπεσαλήδες βόρειους, στη γραφική όχθη των πραγμάτων.
➜ Ρώτησα φέρ’ ειπείν την επομένη έναν φαναρτζή, που ήταν μες στα λάδια, πώς θα πάω κάπου στη Μοναστηρίου, που είχα χαθεί στα δυτικά, μέσα στα συνεργεία, κι ήθελα να παραλάβω από μεταφορική ένα δέμα, και τα παράτησε όλα για να μου δείξει. Δεν μου ’χει συμβεί συχνά αλλού.
➜ Εδώ σταματάνε τα καλά νέα. Διότι το να μην ακούγονται κόρνες στη Σαλονίκη -εξ όνυχος τον λέοντα δεν λένε;- είναι ταυτόχρονα και βαρύ κι ανησυχητικό σημάδι ενός παραιτημένου κόσμου. Δεν συνιστά μόνο ένδειξη πολιτισμού. Μαρτυρά μια απελπισία που δεν διεκδικεί κάτι καλύτερο κι είναι αφημένη στη μοίρα της χωρίς να περιμένει τίποτε να την εκπλήξει. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, η «συμπρωτεύουσα», η «συμβασιλεύουσα», η «νύμφη του Θερμαϊκού», η «ερωτική πόλη», το «επίκεντρο της βαλκανικής ενδοχώρας», «η πύλη της Ελλάδας στον κόσμο», κι όποια άλλη αηδία επινόησε το πολιτικάντικο αθηναϊκό κέντρο, μαραζώνει.
➜ Αν δεν υπήρχαν τα ανήσυχα νιάτα της πόλης και το ενθουσιώδες φοιτηταριό το οποίο ανελέητα διώκουν οι αυταρχικές κυβερνήσεις του Μητσοτάκη με βοηθό τον υπερτιμημένο και αναποτελεσματικό υπουργό Δ. Τάξης Χρυσοχοΐδη και τις χουντικών επινοήσεων πρυτανικές Αρχές, η πόλη θα ήταν ήδη νεκρή.
➜ Η βιομηχανική περιοχή της Σίνδου στη δυτική είσοδο έχει γεμίσει κουφάρια. Η άλλοτε κραταιά βιοτεχνία ρούχων και υποδημάτων εμφανίζει σημάδια δομικής υποχώρησης και οι πιο ανθηροί… κλάδοι, με στοιχεία του Επιμελητηρίου, εμφανίζονται τα μαγαζιά περιποίησης νυχιών, τα κομμωτήρια (τα οποία κάποιοι Αθηνέζοι ψευτοδημοσιογράφοι αποδίδουν στην… κοκεταρία των γυναικών της Θεσσαλονίκης!), επιχειρήσεις καφέ και υπηρεσίες προϊόντων διανομής γρήγορου φαγητού μέσω ντελίβερι. Αυτή είναι η ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης.
➜ Στο μεταξύ, η πόλη μετά τα Τέμπη δεν έχει τρένα. Ενα δρομολόγιο πρωί και ένα απόγευμα από Αθήνα. Το λιμάνι είναι σαν να μην υπάρχει. Οι αστικές συγκοινωνίες είναι ανέκδοτο, όπως και το προβληματικό μετρό. Στο αεροδρόμιο δυσκολεύεσαι να πας ή να ’ρθεις. Κατασκευάζεται, όμως, ψηλά ακόμα ένας οδικός κόμβος, το Fly Over, λες κι είναι ο Υπερσιβηρικός, που θα πλουτίσει τους εργολάβους κι έχει κάνει αφόρητη τη ζωή των ανθρώπων. Διόδια στα Τέμπη που σας χρειάζονται…
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
