Πώς τρελαίνονται οι άνθρωποι. Ξεχνούν ότι είναι προσωρινοί. Σε αξιώματα και στη ζωή. Κι από κοντά να τους πιλατεύουν το μυαλό οι διάφοροι παρατρεχάμενοι. Να τους λιβανίζουν σε βαθμό αποπνικτικό.
- Του Δημήτρη Παξινού
Κι αυτοί να το θεωρούν δροσιά απ’ τον ουρανό και παρότρυνση για τα περαιτέρω. Ποια είναι τα περαιτέρω; Μα, πορεία μπρος που δεν έχει όριο. Οι ουρανοί έχουν ανοίξει για τον εκλεκτό του λαού και γιατί όχι του Θεού. Λαοπρόβλητος, επιτυχημένος, αρεστός στο πάνδημο κοινό.
Τίποτε δεν τον χωράει. Ο τόπος κι ο χώρος είναι πολύ μικρός. Και να οι συνεντεύξεις και οι προβολές και οι ακόλουθοι κι όλοι τον προσκυνούν. Αλλοι τον λένε Μωυσή, άλλοι τον ονομάζουν Μέγα. Και του δίνουν χαρακτηριστικά ανάλογα του μεγέθους. Δοξάστε με! φωνάζει μέσα του κι έξω του. Μόνο εγώ υπάρχω και μόνο έτσι ο τόπος σώζεται. Γιατί τον τίτλο τον διεκδικούν κι άλλοι πολλοί. Είτε κυβερνάς κράτος είτε άλλη οντότητα. Θες να άρχεις. Με οποιονδήποτε τρόπο κι σε οποιονδήποτε τόπο. Ο λιβανωτός δεν έχει τέλος.
Κάνεις δεν του θυμίζει τη μεταβλητότητα των προσώπων και των πραγμάτων. Οχι. Ούτε να ακούει τέτοια, γιατί τα θεωρεί ανορθόδοξα. Τουλάχιστον στην περίπτωσή του. Κορδωμένος στις εμφανίσεις με τη συνοδεία μυστικών και φανερών αστυνομικών και πομπώδους αυτοκινητοπομπής διέρχεται τη χώρα, συνοδευόμενος από υποτελείς και δούλους, ως άλλος Καίσαρας. Τον προσκυνούν και τον χαιρετούν «Ave Caesar, morituri te salutant».
Αισθάνεται ικανοποίηση και πανευτυχής επιστρέφει, μετά την περιοδεία, στο πολυτελές οίκημα, που άλλοι το λένε Μαξίμου άλλοι υπουργείο Επανόρθωσης ή Αναδόμησης κι άλλοι θώκο εξουσίας δημοτικής ή συνδικαλιστικής. Ολοι έχουν έναν μικρό ή μεγάλο Μωυσή μέσα τους. Κι αναλόγως τον περιποιούνται και δεν το υπηρετούν. Απλώς εξυπηρετούν. Και τα δίνουν όλα για τον σκοπό. Για τον οποίο είναι προορισμένοι. Πως η Ελλάς προώρισται να ζήσει και θα ζήσει, που έλεγε και ο Χαρίλαος Τρικούπης. Απλώς δεν πρόλαβε να συμπεριλάβει κι αυτόν που επελέγη «θεία προνοία» να παίξει αυτόν τον ρόλο.
Κάποια στιγμή ο πανδαμάτωρ χρόνος όλα τα ισοπεδώνει. Τα γελοιοποιεί. Τα αποκαθιστά στη σωστή τους θέση και βάση. Κι εκεί όμως ο ευνοηθείς τυχάρπαστος θεόσταλτος κι απ’ τη ζωή ευνοημένος έρχεται η ώρα να φύγει, να αποχωρήσει. Οχι απ’ τη ζωή αλλά απ’ την εξουσία. Πώς να το αντέξει όμως; Για το καλό της χώρας πρέπει να επανασχεδιάσει την επιστροφή. Οι εξεγερμένοι ξύπνησαν. Πώς τόλμησαν αυτοί οι ουτιδανοί να αμφισβητήσουν το Imperium. Κι όλοι αυτοί που τον στήριξαν. Και τον λιβάνισαν. Τόσοι διαπρεπείς δημοσιογράφοι και λόγιοι και ποιητές που πήγαν;
Ολοι αυτοί που κοσμούσαν την εικόνα και τη μετριοφροσύνη μου πού πήγαν; Ολοι αυτοί που πλούτισαν με τα κονδύλια και τις κάθε είδους πλουσιοπάροχες εξυπηρετήσεις, οι φίλοι μου, πού είναι; Οσοι πρόλαβαν κι έφαγαν έφαγαν. Τώρα είναι η ώρα της κρίσεως. Της τιμωρίας. Χωρίς επιστροφή. Ομως, σαν τους βρικόλακες, περιμένει να βγει και να κατασπαράξει ό,τι απέμεινε. Δεν έχει αντιληφθεί ακόμη ότι είναι νεκρός. Κι ότι δεν υπάρχει νεκρανάσταση μετά τον Χριστό. Ούτε με την επίκληση του Μωυσή που μας φόρτωσαν.
Χωρίς να το ζητήσουμε. Ούτε σχεδιασμός για την επαναφορά των ιδίων που άλωσαν τη χώρα για τον θώκο της όποιας εξουσίας. Φθαρτοί είμαστε αλλά δεν το καταλαβαίνουν, κυρίως αυτοί που διοικούν και καταστρέφουν τη χώρα. Αφθαρτη είναι μόνο η ψυχή της Ελλάδας, που δεν συγχωρεί. Οσα χρόνια κι αν περάσουν. Δεν ξεχνά και τιμωρεί την αλαζονεία, την οίηση, την εξυπηρέτηση αλλότριων σκοπών και επιδιώξεων.
