Το ιμάμ μπαϊλντί είναι περσικό, αλλά η τουρκική συνταγή του ξέρετε πώς ξεκινάει; «Κλέβουμε δύο κιλά μελιτζάνες». Κλιμακώνουν με διαρκείς NAVTEX, δοκιμάζουν τα όριά μας
Από το 1481 έως το 1821 κάναμε 124 μικρές και μεγάλες επαναστάσεις μέχρι να αρχίσει με άλματα η σταδιακή απελευθέρωση του Εθνους, η οποία έμεινε ημιτελής και με την πρωτεύουσά του σκλαβωμένη.
- Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Φτάσαμε στο παρά πέντε της υλοποίησης της Μεγάλης Ιδέας, παρά λίγο να καταλύσουμε για πάντα το κράτος των τζιχαντιστών σουνιτών, που λυμαίνονται την Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, φτάνοντας ως τη Βιέννη, όπου τους τσάκισαν ο Ευγένιος της Σαβοΐας και ο σπουδαίος Πολωνός ηγεμόνας Γιαν Σομπιέσκι. Αγαλμα του τελευταίου, που με τους φτερωτούς ιππότες του συνέτριψε επελαύνοντας τον Οθωμανικό στρατό, θα έπρεπε να υπάρχει σε όλη την Ευρώπη, μαζί με του μάρτυρα Αυτοκράτορά μας, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.
Στο τέλος Εθνεγερσία, Κρητικές Επαναστάσεις, Βαλκανικοί Πόλεμοι, Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και Μικρασιατική Εκστρατεία έφεραν τις Σημαίες των πολεμικών στη Βασιλεύουσα και του Στρατού μας στο Κάλε Γκρέκο να αγναντεύουν την Αγκυρα. Κι αυτό, στο τέλος, ήταν έργο ενός διχασμένου Εθνους, όσο απίστευτο κι αν μοιάζει.
Το όραμα του Εθνους για πλήρη εθνική αποκατάσταση στα φυσικά του όρια, με ελεύθερες και τις δύο όχθες της Ελληνικής Λίμνης του Αιγαίου, ήταν έργο του Ελευθερίου Βενιζέλου αλλά και μιας μακράς σειράς εργατών της εθνικής συνείδησης και της ελευθεροφροσύνης από λίγους αληθινούς διανοουμένους και εθνοαστούς, που χτίζανε σχολεία, πανεπιστήμια, θωρηκτά, αγόραζαν πολυβόλα, μέχρι τους ανώνυμους ήρωες, αγρότες, βοσκούς, εργάτες, ναυτικούς, που πήραν στο γυλιό τους αυτό το όραμα και με το ντουφέκι, το σπαθί και το πυροβόλο κομμάτι κομμάτι απελευθέρωσαν την Πατρίδα, φτάνοντας στο προδομένο έπος του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του Εθνους μας στη Μικρά Ασία.
Πρώτη αιτία, εσωτερική, της ήττας η διχόνοια που οδήγησε το 1920 στη διεθνή απομόνωση. Εξωτερική αιτία ήταν η εξαρχής απλόχερη βοήθεια του Λένιν και της Μπολσεβικικής Ρωσίας στον Κεμάλ και η υπονόμευση από την Ιταλία κυρίως, που ανοιχτά αβαντάριζε τους γενοκτόνους. Παρά τη διχόνοια και τα λάθη μας, ο Κεμάλ χωρίς αυτή τη βοήθεια ίσως είχε ηττηθεί κατά κράτος. Το έλεγε ο ίδιος ο Κεμάλ. Δεν θα ούρλιαζε από άγρια ανέλπιστη χαρά σαν λύκος στην απρόσμενη είδηση της υποχώρησής μας στον Σαγγάριο. Θα ούρλιαζε σαν δαρμένο σκυλί, όταν θα έσπαγαν οι δικές τους γραμμές και θα τελείωνε τον ταραχώδη και γενοκτονικό του βίο κλοτσώντας τον αέρα στην αγχόνη, όπου θα τον οδηγούσαν οι ίδιοι οι σύντροφοί του, όπως μαρτυρούν οι πηγές για το κλίμα στο τουρκικό στρατόπεδο, όταν φοβόντουσαν τη δική τους κατάρρευση.
Η αυτοκρατορική στολή, φυλαγμένη ακέραιη στο Αγιον Ορος, που λέγεται πως είχε ζητήσει ο Βενιζέλος να αντιγραφεί για να στέψει τον Κωνσταντίνο Αυτοκράτορα στην Αγια-Σοφιά, θα έβρισκε τη χρησιμότητά της στη δικαίωση του ακάματου αγώνα μας για Ελευθερία και Εθνική Ολοκλήρωση. Επειτα από 124 επαναστάσεις και έξι πολέμους ως ελεύθερο κράτος, το 1897, τους δύο Βαλκανικούς το 1912- 1913, τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την Εκστρατεία στην Κριμαία και τη Μικρασιατική Εκστρατεία, η πιο λαμπρή αναγέννηση Εθνους στην Ιστορία έφτανε στην κορύφωσή της.
Μόνο η αναγέννηση του Εβραϊκού Εθνους μπορεί να συγκριθεί, με δικά της βέβαια μοναδικά και αξιοθαύμαστα χαρακτηριστικά. Αδέρφια, ο αγώνας του διαχρονικού Εθνικού Κινήματος δεν είναι κατοστάρι, είναι μαραθώνιος. Αν δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε και να σχεδιάζουμε με το βλέμμα στους αιώνες, τουλάχιστον ας σκεφτόμαστε με δεκαετίες μπροστά. Είναι γερή, βαθιά η αρχαία ρίζα μας. Οι Τούρκοι, ο εξισλαμισμένος κακός εαυτός μας, είναι χθεσινοί, ανασφαλείς, με επιφανειακή ρίζα, που δεν μπορεί να αντέξει το φύσημα έστω μιας περιορισμένης ήττας. Ξέρουν πως είναι καταπατητές κι ας ωρύονται σε παραληρήματα μεγαλείου.
Ιδιοτέλεια
Απόγονοι εξισλαμισμένων σκλάβων είναι, αυτών που δεν άντεξαν, αυτών που φοβήθηκαν κι αυτών που πρόδωσαν από ιδιοτέλεια για να αποφύγουν το χαράτσι και το ντεβσιρμέ, το Παιδομάζωμα, διατηρώντας προνόμια και γαιοκτησίες. Εμείς είμαστε οι απόγονοι των ανυπότακτων, αυτών που δεν έσκυψαν ποτέ το κεφάλι. Αυτά που συμβαίνουν τώρα είναι ένα μικρό επεισόδιο του υπερχιλιόχρονου αγώνα μας απέναντι σε αυτήν την υποκουλτούρα, το μείγμα σουνίτικου τζιχαντισμού και κεντροασιατικού ληστοσυμμορισμού. Το ιμάμ μπαϊλντί περσικό είναι, αλλά η τουρκική συνταγή του ξέρετε πώς ξεκινάει; «Κλέβουμε δύο κιλά μελιτζάνες».
Κλιμακώνουν με διαρκείς NAVTEX, δοκιμάζουν τα όριά μας. Τι πρέπει να κάνουμε; Χωρίς πολλά λόγια να συνεχίσουμε ακάθεκτοι εντείνοντας τους εξοπλισμούς μας, βαθαίνοντας τις συμμαχίες μας, ιδίως με το Ισραήλ, και όταν είμαστε έτοιμοι, να εφαρμόσουμε πλήρως τα δικαιώματά μας. Δεν χρειάζεται ψιλοκομμένα. Μόνο πράξεις, αυστηρές και κοφτερές. Να πάμε εμείς βράδυ, να τους δώσουμε κάτι χρωστούμενα από το Αλή Βεράν. Δεν υπάρχει δίλημμα. Δεν μπορεί καν να είναι ερώτημα το «αντίσταση ή υποταγή;». Δεν είναι απλώς αντίσταση το ζητούμενο. Είναι Νέμεση, δικαιοσύνη, που θα φέρει την αληθινή ειρήνη. Νόμος: δεν διαπραγματεύεσαι με εκβιαστές, τους κόβεις τα χέρια.
*Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς
