Ενα πράγμα επιβάλλει η απλή λογική στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Αποχή από τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης και όχι «α λα καρτ» συναινέσεις. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή συνιστά συνενοχή στις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και, φυσικά, πρόκριμα μελλοντικής συγκυβέρνησης με τον άνθρωπο που ευτέλισε το ελληνικό Σύνταγμα
Πείτε μου ειλικρινά σε ποια χώρα του κόσμου ένας πρωθυπουργός που έγινε τσακωτός να παρακολουθεί το άπαν σύμπαν μέσω τηλεφωνικών υποκλοπών θα είχε το θράσος να προτείνει στην αντιπολίτευση «ιδέες» για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Και σε ποια χώρα, επίσης, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο νούμερο ένα στόχος των παράνομων παρακολουθήσεων, θα έμπαινε στη συζήτηση, καταθέτοντας τις δικές του προτάσεις, προκειμένου στην επόμενη Βουλή να προκύψει η… χρυσή τομή.
Μοιάζει με ανέκδοτο, αλλά πολύ φοβάμαι πως πρόκειται για τη σύγχρονη ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Ο Μητσοτάκης, ο άνθρωπος που όσο κανείς άλλος στη μεταπολιτευτική Ιστορία εξευτέλισε τους θεσμούς, καθιστώντας κουρελόχαρτο τον Καταστατικό Χάρτη της χώρας, ζητάει από τον Ανδρουλάκη συναίνεση για να αλλάξει συνταγματικές διατάξεις. Και ο τελευταίος, αντί να κόψει την κουβέντα μαχαίρι, δηλώνοντας ότι δεν διαπραγματεύεται ζητήματα θεσμικής λειτουργίας του κράτους με ανυπόληπτους που καταφεύγουν σε μαφιόζικες πρακτικές, αφήνει να διαρρεύσει ότι απορρίπτει επί της αρχής την πρόσκληση, αλλά θα καταθέσει κι ο ίδιος τις σκέψεις του για κάποια προς αναθεώρηση άρθρα. Δηλαδή νομιμοποιεί πλήρως τη διαδικασία!
Ε, εδώ νομίζω τίθεται το μοιραίο ερώτημα: Το ΠΑΣΟΚ επιθυμεί αλλαγή σελίδας στη χώρα; Ή απλώς παζαρεύει τις προϋποθέσεις μιας μελλοντικής διακυβέρνησης με τον άνθρωπο που είχε παγιδέψει τα τηλέφωνα του αρχηγού του; Ερμηνεύοντας τα πράγματα με την απλή λογική, καταλήγουμε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι βρισκόμαστε ενώπιον μιας συμπαιγνίας τα κίνητρα της οποίας, τουλάχιστον από την πλευρά του κυρίου Ανδρουλάκη, δεν είναι εύκολο να ερμηνευθούν. Λαχτάρα για εξουσία, ένστικτο πολιτικής επιβίωσης ή μήπως υπόγειοι πολιτικοί εκβιασμοί;
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η στάση του κυρίου Ανδρουλάκη δεν εξυπηρετεί ούτε τα συμφέροντα της χώρας ούτε τις προσδοκίες όσων τον ψήφισαν ως εναλλακτική λύση. Yστερα από όλες τις θεσμικές εκτροπές που έχουν συμβεί στη διάρκεια της θητείας των κυβερνήσεων Μητσοτάκη, και μόνο η αναφορά από τον ίδιο σε αλλαγές του εκλογικού νόμου ή άρθρων του Συντάγματος έπρεπε να προκαλεί σύγκρυο στην αντιπολίτευση. Γιατί έχουν ξεγυμνωθεί πλέον οι μικροκομματικές προθέσεις του. Ο άνθρωπος αυτός δεν ενδιαφέρεται για μεταρρυθμίσεις, αυτό έχει αποδειχθεί προ πολλού.
Για την παραμονή του στην εξουσία νοιάζεται μόνο. Κι επειδή το βασίλειό του έχει αρχίσει και κλονίζεται -όχι πάντως από τη δράση της αξιωματικής αντιπολίτευσης-, προσπαθεί με διάφορα τερτίπια να στείλει την μπάλα στην εξέδρα. Να εμπλέξει με το στανιό τα υπόλοιπα κόμματα σε ένα ατέρμονο, άνευ ουσίας κουβεντολόι, στο οποίο μοιραία θα συνδράμουν και οι γνωστοί δημοσιολογούντες μαϊντανοί, δημοσιογράφοι και συνταγματολόγοι, αναδεικνύοντας ανύπαρκτα διλήμματα για να ξεχνιέται ο λαός από τα πιεστικά προβλήματα της χώρας και της καθημερινής διαβίωσης.
Αίφνης ο Μητσοτάκης εμφανίζεται ότι θέλει να «τροποποιήσει» το άρθρο 86 πάνω στο οποίο βασίστηκαν η ασυλία και το ακαταδίωκτο των υπουργών του για μία σειρά ανομήματα και πάνω ακριβώς στο οποίο στήθηκε το γελοίο πλυντήριο-εξπρές με τις εξεταστικές που παραπέμπουν σε συνοικιακό θίασο. Ο ίδιος εμφανίζεται ότι θέλει να επιβάλει μία προεδρική θητεία. Αφού πρώτα εξευτέλισε τον θεσμό και κατέστησε τον Πρόεδρο προνομιούχο υπάλληλο του κόμματός του με την πλειοψηφία του οποίου εκλέγεται.
Τέλος, θέλει να θεσμοθετήσει στο Σύνταγμα και… φρένο χρέους στα γερμανικά πρότυπα. Να παγιδέψει από τούδε και στο εξής τις μελλοντικές κυβερνήσεις σε έναν δημοσιονομικό ζουρλομανδύα για να μην μπορούν να εγκρίνουν έκτακτες δημόσιες δαπάνες. Και δεν μιλάμε μόνο για κοινωνικού χαρακτήρα δαπάνες σε συνθήκες έκτακτης κρίσης (πανδημία, φυσική καταστροφή κ.λπ.), αλλά και έκτακτες αμυντικές δαπάνες σε μία χώρα που ζει και αναπνέει νιώθοντας την απειλή του εξ Ανατολών βουλιμικού γείτονα! Οι «ιδέες» του κυρίου Μητσοτάκη δεν αντέχουν στην παραμικρή κριτική. Τρίτη συνεχόμενη εξαετή θητεία για τον Στουρνάρα που έχει μετατρέψει σε καθεστώς την τραπεζική ασυδοσία, αλλά μόνο μία για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Οποία υποκρισία!
Δημόσιο συμφέρον
Αν πραγματικά ήθελε να υπηρετήσει το δημόσιο συμφέρον και να εξοικονομήσει πόρους, ο κ. Μητσοτάκης θα έπρεπε να προτείνει την πλήρη κατάργηση του θεσμού, αφού πλέον ο Πρόεδρος είναι διακοσμητικός και το αξίωμα καταλαμβάνεται από προσωπικότητες χαμηλού διαμετρήματος που δεν έχουν καμία απολύτως δυνατότητα παρέμβασης. Αν επιθυμούσαμε διακοσμητικό άρχοντα για να απασχολεί τις κοσμικές στήλες όπως οι βασιλείς σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, θα επιλέγαμε τουλάχιστον κάποιον πιο φινετσάτο από την αλήστου μνήμης «κυρία Κατερίνα» ή τον σημερινό… βλαχολόρδο του Μετσόβου. Αλλά το τελευταίο που χρειάζεται η χώρα σήμερα είναι διακοσμητικά αξιώματα.
Αν ήθελε επίσης ο κ. Μητσοτάκης να σεβαστεί το υστέρημα του Ελληνα φορολογουμένου και ταυτόχρονα να ικανοποιήσει το λαϊκό αίσθημα, θα πρότεινε τη μείωση του αριθμού των βουλευτών που σήμερα λειτουργούν (ιδίως αυτοί της κυβερνητικής πλειοψηφίας) ως άβουλα κομματικά φερέφωνα. Τίποτα από όλα αυτά δεν θέλει. Να ανακατέψει την τράπουλα επιθυμεί, να εξυπηρετήσει μικροσυμφέροντα όπως με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια… ορόφου πολυκατοικίας που εμφανίστηκαν εσχάτως στην Ελλάδα, και να μπορεί να απειλεί τους δημοσίους υπαλλήλους με το φάσμα της απόλυσης, δημιουργώντας ακόμη έναν κομματικό στρατό στο κράτος.
Οι προθέσεις του είναι πεντακάθαρες. Και όποιο κόμμα μπει σε τέτοιου είδους συζήτηση θα έχει σοβαρότατες ευθύνες. Εστω κι αν επικαλείται το άλλοθι «εναλλακτικών προτάσεων» (που ούτως ή άλλως δεν λαμβάνονται υπόψη στην επόμενη Βουλή). Σύσσωμη η αντιπολίτευση με προεξάρχουσα την αξιωματική οφείλει να καταγγείλει τη διαδικασία ως φάρσα και να εγκαταλείψει το Κοινοβούλιο στο αρχικό στάδιο της «πρότασης αναθεώρησης», αφήνοντας μόνη της την κυβερνητική πλειοψηφία. Με τον τρόπο αυτόν δεν μπλοκάρεται η διαδικασία (αφού οι βουλευτές του Μητσοτάκη είναι άβουλα όργανα), πλην όμως απονομιμοποιείται.
Και στην επόμενη αναθεωρητική Βουλή όλα τα άρθρα που θα προταθούν από τη Ν.Δ. προς αναθεώρηση θα χρειαστούν για να αλλάξουν 180 ψήφους που μάλλον θα είναι δύσκολο να βρεθούν. Αυτό λοιπόν επιβάλλει η απλή λογική στον κύριο Ανδρουλάκη. Αποχή από τη διαδικασία και όχι «α λα καρτ» συναινέσεις σε αναθεωρητέα άρθρα. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή συνιστά συνενοχή στις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη και, φυσικά, πρόκριμα μελλοντικής συγκυβέρνησης με τον άνθρωπο που ευτέλισε το ελληνικό Σύνταγμα.
Για να εξηγούμεθα…
