Κάποιοι Ισραηλινοί εγκαταλείπουν άρον άρον τα πάτρια εδάφη και αναζητούν ασφαλέστερους τόπους και πιο ειρηνικούς μέχρι να περάσει η μπόρα. Βέβαια, το κάνουν με αναγνωρίσιμη άνεση. Αεροπορικώς…
- Γ. Χατζηδημητρίου
Οι εικόνες – αληθινές- από το αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ όπου θορυβημένοι Ισραηλινοί χειρονομούσαν απειλητικά, φωνάζοντας με όλη τη δύναμή τους μπροστά στα γκισέ στους εμβρόντητους υπαλλήλους, μου προκάλεσαν αποστροφή. Η πατρίδα τους, το Ισραήλ, έσυρε τον Τραμπ σε έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν κι αυτοί ετοιμάζουν βαλίτσες. Δεν είναι σωστό.
Η χώρα τους προκαλεί έναν πόλεμο που πολλοί ονομάζουν «πόλεμο του Επσταϊν». Κι αυτό γιατί στα σπίτια του φωτογραφήθηκε αφήνοντας πειστήρια η διεφθαρμένη αφρόκρεμα του πλανήτη, σε κάθε διεστραμμένη και βιτσιόζικη εκτροπή, και τώρα κανείς δεν ξέρει -ή μάλλον υποθέτει βάσιμα- σε τίνος χέρια κατέληξε αυτό το καυτό υλικό και πόσοι εκβιάζονται.
Αλλά τώρα κάποιοι Ισραηλινοί εγκαταλείπουν άρον άρον τα πάτρια εδάφη και αναζητούν ασφαλέστερους τόπους και πιο ειρηνικούς μέχρι να περάσει η μπόρα. Βέβαια, το κάνουν με αναγνωρίσιμη άνεση. Αεροπορικώς… Δεν υφίσταται ανάγκη να στοιβαχτούν σε καρυδότσουφλα και λαστιχένιες βάρκες, και να ξανοιχτούν αναζητώντας ασφαλές λιμάνι στη φουρτουνιασμένη Μεσόγειο.
Ούτε και πρόκειται να αναρωτηθεί κάνας Πλεύρης -αλήθεια, πού έχει χαθεί αυτή η ψυχή τώρα που η Κρήτη βουλιάζει από καραβιές απελπισμένων;- γιατί δεν κάθονται να πολεμήσουν για τον τόπο τους, δεν έχουν νιώσει την ανάγκη να πέσουν υπέρ βωμών και εστιών, ή μόνο όταν σκοτώνουν μικρά παιδιά στην Παλαιστίνη και ισοπεδώνουν νοσοκομεία και σχολεία αισθάνονται μάγκες; Γιατί, λοιπόν, δεν κάθονται στη χώρα τους; Τόσο έλλειψη φιλοπατρίας; Τέτοιος φιλοτομαρισμός; Κρίμα…
Δεν θα μάθουμε μάλλον ποτέ τι τους οδήγησε στη φυγή. Γιατί κανένα από τα ακροδεξιά παιδιά του Καρατζαφέρη, «τα παιδιά της Χούντας» που λέει η Ζωή, δεν πρόκειται να τους ρωτήσει. Θα μπορούσαν, βέβαια, να ανοίξουν τα σπίτια τους και να τους φιλοξενήσουν ειδικά ο Μ. Βορίδης, που για κάποιον λόγο, σε αντίθεση με τον αρνητή του ολοκαυτώματος Σπυράδωνη, δεν λένε οι Εβραίοι να τον συγχωρήσουν. Ετσι, δεν προέτρεπαν όσους τολμούσαν στην Ελλάδα να πουν δυο λόγια συμπάθειας για τους ξένους που έρχονταν από τα σκοτεινά και ανταριασμένα νερά χρησιμοποιώντας την Ελλάδα σαν πέρασμα για τον Βορρά;
Οπως ήρθαν για πολλούς από μας οι πρόγονοί μας ανεμοδαρμένα μαυροπούλια, πένητες κι ανέστιοι και συντετριμμένοι, από τις απέναντι ακτές, κρατώντας ένα σακουλάκι άγιο χώμα της μυροβόλου Ιωνίας και του απροσκύνητου παρά τη Γενοκτονία του Πόντου, για να τους κακολογούν με μίσος και εχθρότητα εδώ, «τουρκόσπορους» και «γιαουρτοβαφτισμένους»…
Αλλο τώρα που τα σύνορα κλείσανε κι εγκλωβίστηκαν πολλοί ξένοι στα μέρη μας, δημιουργώντας αντικειμενικά πρόβλημα ελλείψει πολιτικής. Αν κι εδώ που τα λέμε κάποια πατριωτάκια στην Κυψέλη, στον Βοτανικό, στα Πατήσια, ακόμα και στις παρυφές του Κολωνακίου, στα υπόγεια λεβητοστάσια -το ’χω δει με τα μάτια μου-, που νοικιάζουνε πανάκριβα κάτι τρώγλες, μια χαρά τη βγάζουνε.
Οπως μια χαρά τη βγάζουνε κάποιοι δουλέμποροι σε περιοχές όπως η… φραουλοπαραγωγός Μανωλάδα και αλλού, εργολάβοι οικοδομών και μαστόροι που δίνουν μεροκάματα να ντρέπεσαι που είσαι άνθρωπος.
Ο πόλεμος και η αγιάτρευτη πείνα σπρώχνουν τον άνθρωπο στην αιχμηρή βελόνα της ανάγκης. Κανένας δεν αφήνει τον τόπο του από όρεξη για περιπέτειες. Στην υποδοχή διαφέρει το πράγμα. Οι Ουκρανοί είναι λευκοί, έχουν Ι.Χ. σαν τα δικά μας και γνώριμες συνήθειες, αναφώνησε μια Αμερικανίδα δημοσιογράφος. Ενώ, αν είσαι μαύρος, πρέπει να γίνεις Αντετοκούνμπο για να δεις χαΐρι. Αλλιώς, όπως θα έλεγε και ο Καραγκιόζης υπουργός (σωστά καταλάβατε ποιος), είσαι… Ακενοτούμπο.
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «Δημοκρατίας»
