Η «υπόθεση παρέλαση» δεν είναι εύκολο πράγμα, όταν πρέπει να γίνεις αφηγητής και να δώσεις το στίγμα. Παλιότερα, που δεν υπήρχε η τηλεόραση, ο εκφωνητής του ραδιοφώνου δεν είχε κανένα πρόβλημα. Μιλούσε κι εσύ έπρεπε να φτιάξεις με το μυαλό σου τις εικόνες εκείνων που περιέγραφε. Κάτι σαν το ποδόσφαιρο, που ακούγαμε τον Μιχάλη Γιαννακάκο να περιγράφει «ένα εκπληκτικόν ανάποδον ψαλίδι του Λινοξυλάκη» κι εσύ, με το μυαλό σου, έπρεπε να φανταστείς ένα σωρό πράγματα. Το γήπεδο, την κερκίδα, τον αθλητή, την εικόνα του, το ψαλίδι και την εξέδρα να αφήνει ένα μακρόσυρτο επιφώνημα θαυμασμού. Κι όταν άκουγες την περιγραφή της επίτευξης του γκολ, έπρεπε να πανηγυρίσεις κι εσύ, παρασυρόμενος από την παραστατικότητα του εκφωνητή.
Οταν, αργότερα, ήρθε η εικόνα, τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο δύσκολα. Κι αυτό γιατί έβλεπες αυτά που συνέβαιναν και ο εκφωνητής έπρεπε «να σου δώσει το κάτι παραπάνω».
Στην δε παρέλαση τα πράγματα σκούρυναν πάρα πολύ. Κι αυτό διότι μπορεί εσύ να έβλεπες τους πυραύλους και τα άλλα σύγχρονα όπλα που αποκτούσε η πατρίδα, αλλά ο εκφωνητής έπρεπε να σε κάνει να καταλάβεις τι έβλεπες. Κι αν άκουγες μια απλή περιγραφή και κάποιους αριθμούς, ουδεμία αίσθηση σου προκαλούσε. Αν, όμως, ο εκφωνητής έβαζε χρώμα στο όλο θέαμα, τότε άλλαζε και η δική σου διάθεση.
Τελευταίος περιγραφέας παρελάσεων που θυμάμαι να έχει την ικανότητα να σε κρατά όχι απλώς ενήμερο, αλλά να σε «σηκώνει λίγο ψηλότερα» ήταν ο αξέχαστος φίλος Αντώνης Πυλιαρός.
Ο καλός φίλος που όταν αποσύρθηκε -λόγω συνταξιοδότησης- από την ΕΡΤ, τον πήραμε μαζί μας, στο Κανάλι Ενα, του Πειραιά, και, όπως θυμάμαι, περιέγραψε την παρέλαση στο μεγάλο λιμάνι και… βάλαμε κάτω τη μεγάλη παρέλαση της Αθήνας! Οπως και να το κάνουμε, η περιγραφή μιας παρέλασης χρειάζεται φωνή με μέταλλο, με ήχο που δεν τον βαριέσαι ούτε τον ακούς αδιάφορα. Χρειάζεται παλμό, σωστή αναπνοή, με το διάφραγμα να κάνει σωστή κατανομή και να στέλνει στο υποσυνείδητό σου το μήνυμα που πρέπει.
Τώρα έχουμε περιγραφείς οι οποίοι διαβάζουν ένα κείμενο -αμφιβάλλω αν το ‘χουν κάνει πρόβα- και μάλλον σε αποκοιμίζουν, παρά σε κάνουν να θέλεις να σηκωθείς και να παρελάσεις.
Δυστυχώς, η ΕΡΤ έπειτα από την αποχώρηση του αλησμόνητου Αντώνη Πυλιαρού δεν έχει να επιδείξει κάτι αξιόλογο. Μια φορά, αν θυμάμαι καλά, περιέγραψε ο Νίκος Αλιάγας και ήταν πολύ καλός. Αλλά ο Αλιάγας έχει την Ελλάδα στο πετσί του κι αυτό φαίνεται ευθύς εξαρχής.
Ας ψάξει η ΕΡΤ να βρει κάποιους (ηθοποιούς μάλλον) που να μπορούν όχι να «αναμεταδώσουν», αλλά να «μεταδώσουν» την παρέλαση και το πνεύμα της. Ας ψάξει, ας πληρώσει και θα τους βρει!
Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»
