Στο μεταίχμιο μιας κρίσιμης ανθρωπιστικής και πολιτικής αναμέτρησης, τα Κατειλημμένα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας αναδεικνύονται σήμερα στο επίκεντρο μιας σφοδρής αντιπαράθεσης που υπερβαίνει τα όρια μιας απλής πολεοδομικής διαμάχης. Η επικείμενη πορεία αλληλεγγύης στις λαϊκές γειτονιές του Γκύζη και των Αμπελοκήπων φέρνει στο προσκήνιο την οριακή κατάσταση του Αριστοτέλη Χαντζή, μέλους της κοινότητας, ο οποίος διανύει την εβδομηκοστή τρίτη ημέρα απεργίας πείνας. Η πράξη του, που κινείται μεταξύ της διεκδίκησης και της αυτοθυσίας, αποτελεί το ύστατο μέσο πίεσης ενάντια στα σχέδια εκκένωσης και ανάπλασης που προωθούν η Περιφέρεια Αττικής και το Υπουργείο Πολιτισμού, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την επιβίωση τετρακοσίων κατοίκων και ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.
Η Κοινότητα των Προσφυγικών αντιπαραθέτει στην επίσημη κρατική στρατηγική μια πολυετή κοινωνική πρόταση, η οποία μετρά δεκαέξι χρόνια παρουσίας και εκφράζεται μέσα από είκοσι δύο δομές κοινής ωφέλειας. Το εύρος αυτών των πρωτοβουλιών καλύπτει θεμελιώδεις ανάγκες, από τη στέγαση και τη σίτιση έως τη φιλοξενία καρκινοπαθών του νοσοκομείου Άγιος Σάββας και την προστασία κακοποιημένων γυναικών, λειτουργώντας στη βάση αμεσοδημοκρατικών και διάφανων διαδικασιών. Σύμφωνα με τους κατοίκους και τους αλληλέγγυους επιστήμονες που συνδράμουν το έργο τους, το επίσημο σχέδιο ανάπλασης δεν αποτελεί παρά μια απόπειρα βίαιου εξευγενισμού της περιοχής, η οποία στοχεύει στη μετατροπή μιας ιστορικής λαϊκής γειτονιάς σε πεδίο επιχειρηματικής κερδοφορίας, παραμερίζοντας την κοινωνική συνοχή και την ιστορική μνήμη του συγκροτήματος.
Το διακύβευμα της παρούσας συγκυρίας συμπυκνώνεται σε ένα πλαίσιο αιτημάτων που ζητούν την άμεση ακύρωση της σύμβασης ανάπλασης και τη διασφάλιση της παραμονής των κατοίκων στον οικιστικό τους ιστό. Η κοινότητα προτείνει μια εναλλακτική οδό αποκατάστασης των κτιρίων, με απόλυτο σεβασμό στον αρχιτεκτονικό τους ρυθμό και την ιστορικότητά τους, η οποία θα χρηματοδοτηθεί εξ ολοκλήρου από την ίδια την κοινότητα χωρίς την επιβάρυνση του δημόσιου κορβανά. Καθώς η θεσμική σιωπή παρατείνεται και η υγεία του απεργού πείνας επιδεινώνεται με κίνδυνο μη αναστρέψιμων βλαβών, η κινητοποίηση του Σαββάτου προσλαμβάνει τον χαρακτήρα μιας επείγουσας έκκλησης για την προάσπιση της ανθρώπινης ζωής και τη διάσωση ενός ζωντανού μνημείου κοινωνικής αλληλεγγύης στην καρδιά της Αθήνας.
