Σε πρώτη φάση ο «καπετάνιος» θα κριθεί απ’ όσους αποφασίσει να βάλει ναύτες μαζί του στο καράβι
Λένε ότι «ο λαός δεν ξεχνά». Η ζωή έχει αποδείξει το αντίθετο. Πολλές φορές ο (ελληνικός) λαός είτε παθαίνει επιλεκτική αμνησία είτε -στην καλύτερη- προσφέρει «δεύτερες ευκαιρίες». Καμιά φορά και τρίτες και τέταρτες, μέχρι που χάνεται το μέτρημα…
Η περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι χαρακτηριστική των παραπάνω. Και στην πρώτη θητεία του και τώρα που βρισκόμαστε προς το φινάλε της δεύτερης η οργή πολλών κοινωνικών ομάδων ξεχείλιζε. Η ακρίβεια-αισχροκέρδεια δεν έφυγε ποτέ από κοντά μας. Το έλλειμμα δικαιοσύνης ήταν και είναι χτύπημα στο στομάχι κάθε απλού πολίτη. Κι όμως…
Οι Ελληνες έδωσαν και δεύτερη ευκαιρία στον κ. Μητσοτάκη, ενώ ακόμα και τώρα, με τα σκάνδαλα να έχουν πλημμυρίσει σαν ποτάμι τη χώρα, εξακολουθούν να φέρνουν το κόμμα του στην πρώτη θέση των προτιμήσεων στις δημοσκοπήσεις. Ναι, χωρίς δυνατότητα αυτονομίας, ναι, αρκετά κάτω από το 30%, αλλά πρώτο.
Κι εκεί που αναρωτιέσαι «Μα πώς είναι δυνατόν;», αντιλαμβάνεσαι αμέσως ότι αυτό δεν μεταφράζεται ως «εμπιστοσύνη στον πρωθυπουργό», αλλά σχεδόν ως απόγνωση από την απουσία πραγματικής αντιπολίτευσης. Επειτα από όλα αυτά, το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη έχει καταφέρει να «ταβανιάσει» κάπου στο 15% των δημοσκοπήσεων, απόδειξη ότι δεν πείθει. Το «γιατί» ας το αναρωτηθούν όσοι το έφεραν εδώ. Δεν είναι, άλλωστε, πυρηνική φυσική η απάντηση…
Γι’ αυτό, λοιπόν, έχει τεράστια σημασία για την ελληνική κοινωνία ο τρόπος που θα μπουν στη μάχη και θα χειριστούν την ψήφο του λαού όταν έρθει η ώρα των εκλογών τόσο ο Αλέξης Τσίπρας όσο και η Μαρία Καρυστιανού. Τα δύο πρόσωπα που εκφράζουν μια καινούργια δυναμική, έστω κι αν πολιτικά βρίσκονται μακριά σε επίπεδο αντιλήψεων. Κι αν για την κυρία Καρυστιανού είναι η πρώτη φορά που θα κριθεί από τον κόσμο, για τον κ. Τσίπρα είναι η αναζήτηση της περίφημης «δεύτερης ευκαιρίας».
Αν τη δικαιούται, προφανώς θα αποφασιστεί από τον λαό. Αν έμαθε από τα λάθη του; Εκτιμώ πως ναι, όμως αυτό θα αποδειχτεί στην πράξη, όχι στη θεωρία. Εκεί που θα κριθεί, άλλωστε, και η αξία του «Μανιφέστου», το οποίο πρόσφατα παρουσιάστηκε από το ΙΝΑΤ ως προάγγελος του νέου κόμματος. Ο πρώην πρωθυπουργός διαθέτει την πείρα, γνωρίζει τα λάθη που έκανε όταν κυβέρνησε και στην επιλογή των ανθρώπων που εμπιστεύτηκε αλλά τον έριξαν στα βράχια. Η αυτοκριτική είναι τεράστια υπόθεση, αρκεί να συνοδεύεται από έργα.
Προφανώς είναι αστείο να φορτώνουν τα δεινά της χώρας σε μία διακυβέρνηση 4 ετών, όταν οι άλλοι (οι δύο βασικοί πολιτικοί σχηματισμοί, Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ) επί δεκαετίες έχουν φορτωθεί την Αρτα και τα Γιάννενα σε αίσχη. Ομως αυτό δεν απαλλάσσει τον κ. Τσίπρα από τις δικές του σοβαρές αστοχίες ούτε σβήνει από τη μνήμη του κόσμου όσα είπε και ΔΕΝ έπραξε.
Για να μπορέσει να κερδίσει τη δεύτερη ευκαιρία, χρειάζεται πρώτα να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου. Με καθαρά και ξάστερα λόγια, με αποφασιστικότητα πως αυτά θα γίνουν πράξεις. Την πρώτη φορά ο Αλέξης Τσίπρας ήταν νέος, γεμάτος ενθουσιασμό, πρέσβευε το φρέσκο. Τώρα είναι πολύ πιο ώριμος, προφανώς κατασταλαγμένος για τα λάθη του και πρεσβεύει την εναλλακτική λύση μιας πραγματικής αντιπολίτευσης που θέλει να γίνει κυβέρνηση.
Η «κυβερνώσα Αριστερά της νέας εποχής» δεν θα κριθεί από τον κόσμο ως «Η πρώτη φορά», αλλά με πολύ πιο αυστηρούς όρους. Η Ελλάδα της μεταμνημονιακής περιόδου έχει πονέσει, έχει υποφέρει και δικαιούται επιτέλους να ανθήσει πραγματικά και όχι επίπλαστα όπως παρουσιάζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, λες και απευθύνεται σε «κάφρους ιθαγενείς».
Οπότε το «Μανιφέστο» δεν θα κριθεί στη θεωρία και στα παχιά λόγια, αλλά εκεί έξω, στον δρόμο. Και σε πρώτη φάση ο «καπετάνιος» θα κριθεί απ’ όσους αποφασίσει να βάλει ναύτες μαζί του στο καράβι. Την προηγούμενη φορά κάποιες κρίσιμες επιλογές αποδείχτηκαν επιπέδου «Τιτανικού»…
