Δυσανεξία της Ν.Δ. στην αυτοκριτική και την εσωκομματική δημοκρατία
Στο τελευταίο Ευρωπαϊκό Φόρουμ Ανάπτυξης Θεσσαλίας, που διοργάνωσε στη Λάρισα η ιστορική εφημερίδα «Ελευθερία» (ανήκει στον Ομιλό μας), μου έκανε εξαιρετική εντύπωση (μεταξύ άλλων, το επίπεδο όλων των συνεδριών ήταν πολύ υψηλό) η απάντηση που έδωσε η σύμβουλος Αθλητικής Ψυχολογίας (PHD), διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Δώρα Τζατζάκη στον αθλητικογράφο μας κύριο Κέλλα στο ερώτημα για τη διαχείριση της ήττας από νέα παιδιά.
Η κυρία Τζατζάκη, πτυχιούχος του Τμήματος Φυσικής Αγωγής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (τίποτε δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή) και σύμβουλος του Απόλλωνα Λάρισας σήμερα (στη βασική ομάδα αλλά και στις Ακαδημίες του), έδωσε μια ανέλπιστη ερμηνεία για τη διαχείριση ενός αποτελέσματος στον αθλητισμό.
Είπε: «Διαχειριζόμαστε την ήττα, αλλά δεν μας έμαθαν να διαχειριζόμαστε τη νίκη. Ολοι έχουμε δυνατά και αδύνατα στοιχεία. Χρέος μας είναι να κρατάμε τα δυνατά και να βελτιώνουμε τα αδύνατα. Με τη νίκη δεν ασχολούμαστε. Οταν νικάμε, είμαστε όλοι ομάδα, όταν όχι, πέφτουμε πάνω στο παιδί. Και όμως έχεις να μάθεις από τη νίκη. Ακόμα και αν νικάς, έχεις κάνει κάποια πράγματα λάθος. Ο Φέντερερ δήλωσε πρόσφατα ότι “έχω νικήσει μόνο το 54% των πόντων μου. Το υπόλοιπο είναι τα λάθη που έκανα”».
Συγκράτησα αυτή την ωραία αποστροφή της κυρίας Τζατζάκη και χθες, που είχε την καλοσύνη να την εντοπίσει και να μου τη στείλει η συνεργάτιδά μας στην «Ελευθερία» Χαρίκλεια Βλαχάκη, σκέφτηκα πως ως αρχή η νίκη περιέχει και λάθη, ταιριάζει απολύτως και στην πολιτική. Δεν αφορά μόνο μικρά παιδιά η ψυχολογία διαχείρισης της ήττας ή της νίκης αλλά και μεγάλα παιδιά. Που συνήθως όμως δεν θέλουν να ακούνε κριτική, τα ξέρουν όλα.
Θυμάμαι το είχα γράψει κατά τρόπο οξύμωρο παλαιά, επί άλλης ηγεσίας της Ν.Δ., ότι σε αυτή την παράταξη δεν θέλουν να συζητούν και να κάνουν αναλύσεις ούτε για τις νίκες τους, πόσω μάλλον για τις ήττες τους, και να που ισχύει. Την Παρασκευή αρχίζει το συνέδριο της Ν.Δ. Προηγήθηκαν επτά προσυνέδρια. Τι σημαίνει, άραγε συνέδριο; Παρίσταμαι και χαιρετίζω; Παρίσταμαι και δοξάζω; Παρίσταμαι και χειροκροτώ; Παρίσταμαι χαιρετίζω, χειροκροτώ, δοξάζω και το βράδυ καταλήγω σε πολιτιστικό κέντρο της Ιεράς Οδού για να θυμηθώ τις λαϊκές μου ρίζες με πενιές, καθώς στο συνέδριο αγνοούνταν;
Συνέβη κάτι παράδοξο με αυτά τα προσυνέδρια και με το τακτικό συνέδριο της Ν.Δ. Στους βουλευτές των περιφερειών δεν δόθηκε ποτέ ο λόγος για ιδέες, παρατηρήσεις, σχόλια. Τα χειροκροτήματα των συνέδρων ήταν αντιστρόφως ανάλογα με τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων. Υπήρχε μια άρνηση πραγματικότητας: «Αποκλείεται, δεν θα μας συμβεί αυτό εμάς, θα πάρουμε και πάλι την εξουσία, τους “έχουμε”, δεν υπάρχει εναλλακτική».
Απουσίασαν από τα προσυνέδρια η εσωκομματική δημοκρατία, ο ελεύθερος χωρίς φόβο και πάθος διάλογος και εν τέλει η αξιολόγηση. Η παράταξη αρνήθηκε να αξιολογήσει τον εαυτό της, να εντοπίσει τα λάθη της και να τα διορθώσει, γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική και γιατί «νικά» παρά τα ποσοστά Σιβηρίας που καταγράφει εσχάτως στις δημοσκοπήσεις. Και να νικάς όμως, όπως είπε η κυρία Τζατζάκη, υπάρχουν πράγματα που κάνεις λάθος. Φαίνεται αυτό καθαρά από τη «νίκη» στις εκλογές του 2024, όπου η Ν.Δ. κατετάγη πρώτη, με 28%, αλλά υποχώρησε κατά 13% από το 2023. Και αν δεν εντοπίζεις τα αδύνατα σημεία σου στις καλές μέρες, όταν νικάς «έτσι», τότε θα δυσκολευτείς πολύ να τα διορθώσεις, από μειονεκτική θέση, όταν χάνεις επιρροή στις κακές μέρες σου.
Ο,τι αφήνεις για αύριο επιδεινώνεται και πολλαπλασιάζεται. Εδώ, σε αυτή την παράταξη, κανείς δεν θέλει να ακούσει για λάθη. Τα λάθη είναι ενοχλητικά. Δημοφιλής είναι ο «Γάιδαρος». Αμα λέει η εκάστοτε ηγεσία ότι πετάει, πετάει! Ποιος φέρνει αντίρρηση. Οποιος μιλάει για λάθη χαλάει το κέφι των φανατικών. «Τα ξέρουμε, τα ξέρουμε, δεν χρειάζεται να τα λέμε και δημοσίως». Κομμουνιστές! Οποιος μιλάει για λάθη θεωρείται υπονομευτής.
Διπλός πόνος
Κανείς δεν σκέφτεται ότι αυτός που τα υποδεικνύει πονάει διπλά. Πονάει πρώτα αυτός που γίνεται δυσάρεστος στον εαυτό του και στους άλλους και μετά πονάνε οι υπόλοιποι που δυσαρεστούνται. Και όμως! Εάν γινόταν συζήτηση σε βάθος θα ήταν διά γυμνού οφθαλμού ορατό ότι ο κόουτς έχει χάσει καιρό τώρα και τα αποδυτήρια και την κερκίδα κι αυτό που τον κάνει να αισιοδοξεί είναι ότι προηγείται ακόμη. «Κερδάει», που έλεγε κάποτε ο Θωμάς στο Αιγάλεω.
Αλλά, όπως φαίνεται, η εσωκομματική δημοκρατία δεν είναι στην κουλτούρα ενός κόμματος εξουσίας που κατ’ όνομα είναι φιλελεύθερο. Στο προηγούμενο συνέδριο πολλοί σύνεδροι από την παλαιά Ν.Δ. έμεναν έξω από το κτίριο διεξαγωγής του γιατί, όπως μας εξομολογήθηκαν, μέσα δεν έβλεπαν γνωστούς, αλλά ως επί το πλείστον πασόκους ανανήψαντες. Σε αυτό εδώ θα μπουν μέσα, θα ακούσουν τον αρχηγό να λέει ότι «κάναμε και λάθη», για να είναι πολιτικά ορθός, μέχρι εκεί, θα ματώσουν οι παλάμες τους από το χειροκρότημα, για να τους δουν ότι επευφημούν, και συνέδριο… τέλος. Αυτό ήταν. Ούτε απέξω δεν θα καθίσουν.
Οπως θα σχολίαζε πασίγνωστος, ανένταχτος σήμερα, διανοούμενος της Κεντροδεξιάς: «Πώς κατάντησε έτσι η παράταξή μας». Πράγματι. Η βάση της Ν.Δ. χωρίζει σιωπηρώς πιο βελούδινα από όσο χώρισαν μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού η Τσεχία και η Σλοβακία μαζί. Η Β’ κατανομή προβάλλει στον ορίζοντα.
