Η Πολιτεία, δυστυχώς, δεν κάνει τίποτα να «χτυπήσει» τη βία στην πηγή της: δηλαδή στο σχολείο, εκεί που σμιλεύονται τα ένστικτα κάθε μικρού παιδιού
Λογομάχησαν, πρωινό Κυριακής, σε έναν δρόμο της Κυψέλης δύο οδηγοί δίκυκλων. Κι ο ένας έβγαλε πιστόλι και πυροβόλησε τον άλλο στο πόδι! Επαναλαμβάνω: Πρωί ήταν, όχι 4 μετά τα μεσάνυχτα έξω από κάποιο κακόφημο μπαρ. Στην Κυψέλη ήταν, όχι στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης.
Στην αρχή οι Αρχές εκτιμούσαν πως επρόκειτο για τσακωμό δύο οδηγών, μετά προέκυψε ότι είχαν προσωπικές διαφορές. Οπως και να ‘χει, το γεγονός δεν αλλάζει: Σε ένα συνοικιακό στενό κάποιος έβγαλε πιστόλι και πυροβόλησε έναν άλλον λες και είμαστε στο Φαρ Ουέστ! Θέλετε και πυροβολισμούς σε κλαμπ; Εχει και απ’ αυτό το «δελτίο»: Με διαφορά λίγων ωρών συνέβη στην Καλλιθέα, όταν μια γυναίκα εργαζόμενη χτυπήθηκε στον λαιμό από το όπλο ενός μεθυσμένου πελάτη.
Παλαιότερα, για να είμαστε ειλικρινείς, μια διαμάχη στον δρόμο στη χειρότερη θα κατέληγε να πιαστούν στα χέρια οι «τσαντισμένοι». Θα έπεφταν μπινελίκια, σπρωξίματα, στην πιο βαριά εκδοχή μια δυο μπουνιές, θα έμπαιναν στη μέση οι περαστικοί και κάπου εκεί θα τελείωνε το μπλέξιμο. Τώρα όμως; Τώρα οι πιο συνετοί σε συμβουλεύουν το προφανές: «Μην αντιδράς. Ο,τι κι αν ακούσεις, ακόμη κι αν κάποιος σε βρίσει χυδαία, μη βγεις από το αυτοκίνητο, μην κατέβεις από τη μηχανή, μη ζητήσεις τον λόγο. Γιατί δεν ξέρεις αν αυτός που είναι απέναντι κουβαλάει κάποιο όπλο και μαζί την τρέλα να το χρησιμοποιήσει».
Κοινωνία η οποία έχει γίνει ένα με τη βία. Οπλα και φόνοι πάνε πακέτο με την καθημερινότητα. Σε εβδομαδιαία βάση η ειδησεογραφία μεταφέρει στα σπίτια μας δραματικές ιστορίες. Η εν ψυχρώ δολοφονία του 21χρονου παλικαριού στην Κρήτη. Ο θάνατος του κοριτσιού στην Κεφαλλονιά. Ο 89χρονος που άρπαξε ένα όπλο και σκορπούσε τρόμο γιατί δεν αναγνώριζαν τα ένσημά του. Ο φόνος ενός άνδρα στα Μάλγαρα, που τον σκότωσαν και πέταξαν το πτώμα του στον ποταμό Λουδία. Οι πυροβολισμοί με αποτέλεσμα τους τραυματισμούς σε Κυψέλη και Καλλιθέα.
Χάνεις το μέτρημα. Μόνο που εδώ δεν πρόκειται για στατιστικά, αλλά για ανθρώπινες ζωές. Μόνο που εδώ δεν πρόκειται για απλές «παραβατικές συμπεριφορές», αλλά είτε για φόνους είτε για απόπειρες. Γενιές που μεγαλώνουν με τη βία να μπολιάζει τις ψυχές από την παιδική ηλικία. Είτε αυτή έχει τη μορφή ενδοοικογενειακής βίας είτε σχολικού bullying ή την «κυριαρχία στο δρόμο» ή -στη συντριπτική πλειονότητα- την αναπαραγωγή σκηνικών μέσα από το διαδίκτυο. Εκεί όπου διαχέεται στο αίμα και στο μυαλό των νέων παιδιών ότι ένα όπλο μπορεί να συνεπάγεται «μαγκιά» και η χρήση του σε καθιστά «παντοδύναμο».
Το χειρότερο όλων είναι πως τα περισσότερα από όσα συμβαίνουν δεν μας ξενίζουν πια. Αφομοιώνονται στο υποσυνείδητο ως ένα «κομμάτι της καθημερινότητας, της ζωής μας». Κάτι σαν την επόμενη σκηνή μιας ταινίας δράσης, στην οποία οι πυροβολισμοί πέφτουν σαν φιστίκια. Μόνο που εκεί οι «καλοί» συνήθως τη γλιτώνουν. Οπως και οι πρωταγωνιστές. Εδώ υπάρχουν μόνο «κομπάρσοι». Ολοι μας, δηλαδή. Και δεν ξέρεις τι θα συμβεί αν αύριο το πρωί «κλείσεις» κατά λάθος κάποιον με το αυτοκίνητό σου στον δρόμο. Από μια στραβοτιμονιά, από μια απροσεξία, ρε αδερφέ
Η ελληνική Πολιτεία, δυστυχώς, δεν κάνει τίποτα για την πρόληψη. Αφήνει επί δεκαετίες περιοχές να αναπαράγουν τη νοοτροπία της «βεντέτας», κλείνει τα μάτια στην κατοχή όπλων και, το κυριότερο, δεν επιδιώκει να «χτυπήσει» τη βία στην πηγή της: δηλαδή στο σχολείο, εκεί όπου σμιλεύονται τα ένστικτα κάθε μικρού παιδιού. Εκεί όπου μπορεί να δημιουργηθεί η πραγματική, διαχρονικά, ασπίδα.
