➜ Το είχα πάρει ζεστά τότε και πέρναγα ώρες πολλές εκείνη την εποχή στις βιβλιοθήκες για μια εργασία που μου είχε αναθέσει ο καθηγητής μου στη Σχολή, ο Πάνος Καζάκος, με τίτλο «Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις στην πενταετία 1981-1985».
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
➜ Ψάχνοντας ανηφόρισα και στη βιβλιοθήκη της Βουλής. Κι εκεί σκάλωσα. Αντί να κοιτώ την εργασία μου, διάβαζα απορροφημένος, με τις ώρες, τα γλαφυρά ρεπορτάζ ενός δημοσιογράφου στην εφημερίδα «Ακρόπολις» του Μπότση για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, που έχασε τη μάχη μια μέρα σαν τη χθεσινή, λίγο μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχθηκε στις 22 Μαΐου πριν από 63 χρόνια στη Θεσσαλονίκη.
➜ Πού να φανταζόμουν ότι με τον άνθρωπο αυτόν, που έβλεπες ότι φλεγόταν για την αλήθεια, θα πέρναγα αργότερα 25 γεμάτα χρόνια από τη ζωή μου. Ηταν ο Κώστας Παπαϊωάννου, ο ιστορικός ιδρυτής μετέπειτα του βδομαδιάτικου «Το Ποντίκι». (Αυτός παρεμπιπτόντως έστησε και το «Αντί» αλλά αυτό κι αν δεν το ξέρει κανείς…) Ολοι γνωρίζουν τη συμβολή της δημοσιογραφικής τριανδρίας Ρωμαίου – Μπέρτσου – Βούλτεψη στην αποκάλυψη των δραστών και των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας του αγωνιστή της ειρήνης.
➜ Το αείμνηστο «Αφεντικό», από βαριά σεμνότητα, παραμέρισε. (Το βιβλίο του, βέβαια -όπως και ένα δεύτερο που συνέγραψε με τον εξαίρετο ερευνητή-δημοσιογράφο Μιχάλη Ιγνατίου, χρόνια συνεργάτη και φίλου-, παραμένει βιβλίο αναφοράς). Κι έτσι δεν φωτίστηκε ποτέ όσο του άξιζε ο ρόλος του. Κι όμως ήταν αυτό που λέω «ο τέταρτος σωματοφύλακας». Είχε απίστευτες πληροφορίες και υλικό. Και βέβαια, πρωτογενή ενημέρωση από τον θαρραλέο εισαγγελέα Παύλο Δελαπόρτα, που τον καλούσε μαζί με τον Γιάννη Βούλτεψη με τον οποίον συγκατοικούσαν στο Ξενοδοχείο, σε μεταμεσονύχτιες, άτυπες ενημερωτικές συναντήσεις.
➜ Και ό,τι δεν μπορούσε να δημοσιεύσει στην εφημερίδα του, το μοίραζε γενναιόδωρα σε συναδέλφους του, του λεγόμενου δημοκρατικού Τύπου, που κάνανε όνομα. Φυσικά, δεν το αναγνώρισαν ποτέ κάποιοι – και ξέρω τι λέω.
➜ Οπότε, ήρθε η ώρα η Ιστορία να συμπεριλάβει το όνομα του Κώστα Παπαϊωάννου στους σκληροτράχηλους αγωνιστές δημοσιογράφους που έκαναν ό,τι πέρναγε από το χέρι τους για να οδηγηθούν τα παρακρατικά αποβράσματα σε δίκη, τα ίδια που υποχρέωσαν τον τότε πρωθυπουργό να αναρωτηθεί κοιτάζοντας προς τα Ανάκτορα αγανακτισμένος, «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;»!
➜ Οι ιστορίες του Παπαϊωάννου στα μακρόσυρτα ξενύχτια στη δουλειά τελειωμό δεν είχαν. Συνεχίζουν καιρό τώρα ένα αυτόνομο ταξίδι σε μιαν άχρονη χώρα. Ομως, κυρίως, ήταν οι γλαφυρές αφηγήσεις, ο πυκνός βίος του, γεμάτος ιστορικά ορόσημα της νεότερης πολιτικής περιπέτειας του έρημου τόπου, που πάντα διανθίζονταν από μερικά σπαρταριστά επεισόδια τα οποία ήταν αδύνατον να ξεχάσεις.
➜ Στη δολοφονία του Λαμπράκη φερ’ ειπείν -εκείνα τα υποδειγματικά ρεπορτάζ, δυστυχώς, δεν διδάσκονται στις σχολές Δημοσιογραφίας- στέκονται με τον Γιάννη Βούλτεψη βράδυ μπροστά σε ένα φανάρι στην Εγνατίας και περιμένουν να ανάψει πράσινο για να περάσουν απέναντι, όταν αντιλαμβάνονται ότι πίσω τους σε… αδιάκριτη απόσταση τους παρακολουθεί ένας «μυστικός» (τι μυστικός δηλαδή…) αστυνομικός. «Ξέρεις, Κώστα» γυρίζει και του λέει ο μπαρμπα-Γιάννης «πώς καταλαβαίνεις τους ασφαλίτες; «Πώς;» ρωτάει δήθεν αφελώς ο Παπαϊωάννου, που έχει μπει με τη μία στο κόλπο. «Αν τους πιάσεις τον πισινό τινάζονται απάνω!» απαντά ο αθυρόστομος Βούλτεψης, τρέποντας σε άτακτη φυγή το έντρομο «όργανο»!.. Αλλοι καιροί, άλλοι δημοσιογράφοι!
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
