Οι ραγδαίες εξελίξεις στον κεντροαριστερό χώρο, με αποκορύφωμα τη διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Αριστεράς μετά την ομαδική ανεξαρτητοποίηση επτά βουλευτών της, αποτυπώνουν ανάγλυφα την κατάσταση ρευστότητας και κατακερματισμού των δυνάμεων που επικρατεί. Η εικόνα αυτή, ωστόσο, δεν έχει και τόση σχέση με την πολιτική αρχών και αξιών. Διαθέτει πολλά χαρακτηριστικά του ψυχολογικού… συνδρόμου της βουλιμίας για εξουσία. Το φαινόμενο στελεχών και βουλευτών που σπεύδουν να δραπετεύσουν από τα κόμματα με τα οποία εκλέχθηκαν ή συμπορεύτηκαν, αναζητώντας εσπευσμένα νέα πολιτική στέγη στον νεοσύστατο φορέα του Αλέξη Τσίπρα, εκπέμπει ισχυρά μηνύματα καιροσκοπισμού.
Η κινητικότητα βουλευτών και στελεχών αποδίδεται από τους πολίτες στις θετικές δημοσκοπικές καταγραφές του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα. Ουδόλως σχετίζεται με ιδεολογική ωρίμανση ή ειλικρινή αυτοκριτική. Εκλαμβάνεται ως μια ιδιοτελής απόπειρα πολιτικής επιβίωσης. Η σπουδή για προσκόλληση σε έναν σχηματισμό που υπόσχεται μελλοντική πρόσβαση στην εξουσία δημιουργεί την αίσθηση ότι για πολλούς πολιτικούς οι καρέκλες, οι βουλευτικές αποζημιώσεις, τα προνόμια της εξουσίας και οι προσωπικές σκοπιμότητες προηγούνται των προγραμματικών δεσμεύσεων και του σεβασμού προς την ψήφο των πολιτών. Αυτή η εικόνα του πολιτικού νομαδισμού» με μοναδικό γνώμονα τη νομή της εξουσίας ενισχύει την καχυποψία της κοινωνίας.
Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι η περαιτέρω ραγδαία διάβρωση της ήδη κλονισμένης αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος. Οταν οι πολίτες βλέπουν κορυφαία στελέχη να μετακινούνται με ευκολία ανάλογα με τον άνεμο των δημοσκοπήσεων, εδραιώνεται η πεποίθηση ότι η πολιτική ζωή έχει μετατραπεί σε ένα βρόμικο παιχνίδι τακτικισμών, αποκομμένο από τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες.
Η απαξίωση αυτή τροφοδοτεί την αποχή, τον κυνισμό και την αποστασιοποίηση των πολιτών από τις εκλογικές διαδικασίες. Να μην γκρινιάζουν για τα αυξανόμενα ποσοστά αποχής όσοι ρεζιλεύουν και τους εαυτούς τους και τις παρατάξεις τους με ιδιοτελή τερτίπια και θεαματικές κωλοτούμπες. Η Αριστερά, η οποία ισχυριζόταν ότι διέθετε «ηθικό πλεονέκτημα» και μια «άλλη ποιότητα» πολιτικής συμπεριφοράς, βρίσκεται σήμερα εγκλωβισμένη σε μια εικόνα εσωστρέφειας και τυχοδιωκτισμού.
Κάποιος που θα έκανε κυνική αποτίμηση των συμβαινόντων θα μπορούσε να πει ότι η κρίση στον χώρο της Αριστεράς είναι… αντάξια όσων τη στελεχώνουν.
