Η πολιτική μας απέναντι στη λαθρομετανάστευση και τον ισλαμικό εξτρεμισμό πρέπει να είναι όλο και σκληρότερη, ανταποκρινόμενοι στις ανάγκες της ασφάλειας του Εθνους μας και των πολιτών μας
Οσα συμβαίνουν σε Αγγλία, Γαλλία και αλλού, με τη συμπεριφορά των μουσουλμάνων, είτε είναι πολίτες της χώρας, πρώτης, δεύτερης, τρίτης γενιάς είτε πρόσφατοι οικονομικοί μετανάστες, «πρόσφυγες» ή πρόσφυγες, πρέπει να μας διδάξουν. Εμείς, ως τώρα, ήμασταν τυχεροί – οι περισσότεροι από τους λαθρομετανάστες που μπουκάρουν στη χώρα, μέσα από τα γνωστά εγκληματικά δίκτυα, που έχουν και Ελληνες συνεργούς, συνήθως φραγκοφονιάδες ΜΚΟτζήδες αριστερούς και κάτι περίεργους τύπους, που απασχολούν και τη Δικαιοσύνη, δεν έρχονται για να μείνουν. Επιθυμούν να περάσουν για να πάνε στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη, σε όποιες χώρες δίνουν τις μεγαλύτερες παροχές. Τα αφειδώς χορηγούμενα επιδόματα, τα τζάμπα σπίτια, που επιτρέπουν σε πολύγαμους τεμπέληδες να παρασιτούν στην Ευρώπη και να γεννοβολούν εποικίζοντάς την με μουσουλμανόπαιδα είναι μια απίστευτη αλλά υπαρκτή πρακτική. Είναι άλλωστε από τα πράγματα που εξοργίζουν τους πολίτες, π.χ., σε Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία.
Αυτή η πολιτική εθελούσιας άλωσης έχει ήδη δημιουργήσει σε διάφορες πόλεις τις κρίσιμες μάζες που αποτελούν την αδρανή εκρηκτική ύλη, την οποία πυροδοτούν ως πυροκροτητές διάφορα γεγονότα και πρόσωπα, π.χ., ιμάμηδες ή τοπικοί κοινοτικοί ηγέτες, με ριζοσπαστικές απόψεις βίας και επιδίωξης κυριαρχίας σε όλη τη Δύση, με μέσο τις μήτρες των γυναικών τους, την επιδότηση των πολυμελών οικογενειών τους και την επιβολή σε τοπικές εκλογές και πολιτισμική και πολιτική επιβολή σε ολόκληρες περιοχές, όπου δημιουργούνται παράλληλες κοινωνίες-γκέτο.
Η συμμαχία τους με ιδεοληπτικούς προδότες των ευρωπαϊκών αξιών και των χωρών τους, όπως ο Στάρμερ και το γιουσουφάκι της Αγκυρας, ο Σάντσεθ, δημιουργεί πλέον και φαινόμενα επιβολής των μειονοτήτων σε βάρος της πλειονότητας. Ακραίο αλλά αληθές παράδειγμα, η προκατάληψη και ο ρατσισμός σε βάρος των λευκών Βρετανών πολιτών, με τον οποίο ασκείται η αστυνόμευση. Το περιστατικό του δεκαοκτάχρονου Αγγλου, που μαχαιρώθηκε και πέθανε με χειροπέδες αιμορραγώντας στην άσφαλτο, διότι οι αστυνομικοί που κλήθηκαν χειροπέδησαν αυτόν και όχι τον δράστη, διότι ο μαχαιροβγάλτης τούς είπε πως το θύμα ήταν «ρατσιστής», τα λέει όλα.
Είχε προηγηθεί το τρομερό σκάνδαλο της επί χρόνια συγκάλυψης από την ίδια την Αστυνομία και τις Αρχές ενός πρωτοφανούς δικτύου βιασμών ανήλικων λευκών παιδιών από συμμορίες Πακιστανών και άλλων, που στόχευαν παιδιά διαλυμένων οικογενειών. Οι Αρχές το έθαβαν για να μην προκληθεί… ρατσισμός. Αν μας έλεγε κάποιος πριν από χρόνια πως θα ερχόταν μια ημέρα που οι λευκοί Χριστιανοί και οι Εβραίοι της Ευρώπης θα γίνονταν θύματα διακρίσεων στον 21ο αιώνα, θα τον θεωρούσαμε τρελό.
Η πραγματικότητα όμως είναι εδώ και μας τραβάει από το μανίκι. Ηδη κύματα βίας ξεσπάσανε στην Αγγλία, ενώ ανάλογα φαινόμενα έχουν συμβεί και στη Γαλλία. Συχνά, οι πιο φανατικοί της άλλης πλευράς είναι παιδιά μουσουλμάνων μεταναστών δεύτερης γενιάς, αναθρεμμένα μέσα στο βρετανικό και γαλλικό σύστημα υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, που δεν έχουν ζήσει στη χώρα καταγωγής τους και έχουν βίαιες και ριζοσπαστικές, συχνά τζιχαντιστικές απόψεις, που δεν είχαν οι γονείς τους όταν μετανάστευσαν στην Ευρώπη. Αυτό είναι ένα φαινόμενο άξιο μελέτης αλλά και καμπανάκι για μέτρα κρατικής δράσης, πριν δούμε ταραχές μεγάλης έκτασης.
Εμάς ακόμη μας θεωρούν πέρασμα και τα οργανωμένα κυκλώματα δεν ρισκάρουν να κλείσει αυτό το πέρασμα στην υπόλοιπη Ευρώπη με ριζοσπαστική ή και τρομοκρατική ισλαμική δράση. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως ο κίνδυνος δεν υφίσταται, πως, π.χ., σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύγκρουσης δεν θα υπάρξουν πυρήνες που θα αποπειραθούν να κινηθούν. Η πολιτική μας απέναντι στη λαθρομετανάστευση και τον ισλαμικό εξτρεμισμό πρέπει να είναι όλο και σκληρότερη, ανταποκρινόμενοι στις ανάγκες της ασφάλειας του Έθνους μας και των πολιτών μας, επιδιώκοντας και συμμαχίες με κάθε κυβέρνηση, που έχει τους προβληματισμούς μας και δεν φοβάται να ονομάσει τον εχθρό. Δεν πρέπει ποτέ να επιτρέψουμε ως κράτος και θεσμοί να δημιουργηθεί και στην Ελλάδα η κρίσιμη αυτή μάζα, που θα θελήσει να μας καβαλήσει στον σβέρκο και να επιβάλει την αποδοχή των μεσαιωνικών κοινωνικών και πολιτικών αντιλήψεών τους, που απειλούν εμάς, τους Εβραίους συνανθρώπους μας, τις γυναίκες, τα παιδιά, τους ομοφυλόφιλους, την έννομη τάξη και την ταυτότητα του λαού μας. Αυτή η δυστοπία δεν θα υψώσει το σκοτεινό μπόι της στη γη των Ελλήνων. Την πολεμάμε σχεδόν 1.500 χρόνια, Ακρίτες μιας Ευρώπης, που μεγάλο μέρος της επέτρεψε να κινδυνεύει από μια αυτοκτονική πολιτική «μπάτε σκύλοι αλέστε».
