Ξυπνάς, που λες, Κυριακή πρωί και ανοίγεις το κουτί με τις εικόνες. Και μπροστά σου, ο αγαπημένος Φρέντυ Γερμανός να συνομιλεί με τον Τζίμη τον Τίγρη! Και σου φεύγει η πρωινή «σπαρίλα», σου φεύγει και κάθε άλλη διάθεση και σηκώνεσαι αμέσως από το κρεβάτι, παίρνεις θέση στην πολυθρόνα και θαυμάζεις!
Θαυμάζεις δημοσιογραφία, ένα θηρίο του λόγου, του χιούμορ και της ευφυΐας να συζητά με έναν «αθλητή της πλατείας», με βάση το τραγούδι «Τζίμης ο πρωταθλητής» που έγραψαν ο Μίμης Πλέσσας και ο Κώστας Βίρβος.
«Συμφωνώ με τη μουσική, αλλά διαφωνώ με τη λέξη φασολάδα» λέει ο «Τίγρης», που ομιλεί μια λαϊκή καθαρεύουσα, τη ρέουσα «καθαρή ελληνική γλώσσα», που μιλούσαν οι απλοί άνθρωποι, που είχαν τη στοιχειώδη μόρφωση, αλλά «όφειλαν να ακούσουν και την άποψη της μητρός» όπως είπε ο Τζίμης, το «θηρίο», που δεν παντρεύτηκε ποτέ διότι «είχε συναντήσει μίαν μνηστήν, πλην όμως η μητέρα του τον έπεισεν ότι αυτή η γυναίκα δεν σου αρμόζει» και έτσι δεν ευτύχησε το ειδύλλιον.
Και να «μπαίνει» ο Φρέντυ με λεπτό χιούμορ, να φέρνει στο πλατό τον Βίρβο, να «δικαιολογείται» ο στιχουργός για τη «φασολάδα» και να του ζητά «συγγνώμη», αλλά η λέξη κάνει ρίμα με την Ελλάδα». Κι ύστερα να εισέρχεται ο Σπύρος Καλογήρου, που με την ταινία μικρού μήκους «Τζίμης ο Τίγρης», του Παντελή Βούλγαρη, κέρδισε το α’ βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και εξελίχθηκε στον μεγάλο Καλογήρου, των ταινιών του Φώσκολου και της «Λόλας»!
Και αφού έχεις γελάσει με την καρδιά σου, με το σπάνιο χιούμορ, τη λεπτότητα του σπουδαίου δημοσιογράφου, που «κεντάει» στη συνέντευξη, σκέφτεσαι την κάθε «αοιδό» που πλασάρουν τα «σποτιφάι» και οι «λίστες», που διδάσκουν «τάμπα-τούμπα» και «ντιριντάχτα». Ο Γερμανός, όμως, έσκαβε βαθιά και ανέβαζε στο «γυαλί» πρόσωπα που όχι μόνο είχαν «κάτι να πουν», αλλά και που αναδείκνυαν ένα κοινωνικό φαινόμενο και όχι τον κόσμο του «καλαθιού» με τα λέλουδα και του «μπουκαλιού» στο πρώτο τραπέζι πίστα. Αλήθεια, πόσα χρόνια έχουμε να δούμε στην πράιμ τάιμ τηλεόραση ποιητές και συγγραφείς;
Ακόμα και το Εθνικό Θέατρο θεωρεί «μπανάλ» τα έργα των Ελλήνων! Και σκέφτεσαι τι στην ευχή δημοσιογραφία διδάσκονται, άραγε, οι φοιτητές που σπεύδουν στις σχολές και στα πανεπιστήμια για να «μάθουν ΜΜΕ». Μα, αν δεν μάθεις ελληνικά, αν δεν μάθεις Ιστορία, αν δεν μάθεις για τον Πολιτισμό, αν δεν «στρώσεις τον πισινό σου», καθώς λέει ο λαός, μοιραία, θα κάνεις δημοσιογραφία της «παραγγελιάς». Ο Φρέντυ Γερμανός, όπως και όλοι οι δημοσιογράφοι που έγραψαν και γράφουν Ιστορία παραμένουν δημοσιογράφοι. Ολα τα άλλα είναι παράδοξα και ακατανόητα…
Η ΑΚΙΣ
