Διαβάζω κάθε τόσο πολλά για τα Ελληνοτουρκικά. Διαβάζω, μελετώ, γυρνώ στην Ιστορία και σκέπτομαι. Καμιά φορά οι λύσεις στα προβλήματα είναι τόσο απλές, που δεν τους δίνουμε σημασία και χάνουμε ευκαιρίες… Χωρίς αμφιβολία, οι «απέναντι» κάθε τόσο «ξύνονται» και δημιουργούν θέματα. Βεβαίως, για να λέμε την αλήθεια, αν εξαιρέσει κανείς εκείνο το «ντου» που επιχείρησε ο Ερντογάν στον Εβρο, με στόχο, βεβαίως, τα ταμεία της Ε.Ε., δεν είχαμε άλλο «σοβαρό περιστατικό».
Μπορεί να λέει ό,τι θέλει, για εσωτερική κυρίως κατανάλωση, σε μια Τουρκία όπου ακόμη και το καθημερινό σιμίτ, το κουλούρι δηλαδή του φτωχού, έχει γίνει βραχνάς στον λαιμό των πενομένων εχόντων την τουρκική υπηκοότητα (διότι οι «καθαροί Τούρκοι» είναι μειοψηφία στη γειτονική μας χώρα) καθώς έχει καταστεί απλησίαστο, αλλά στην τελική σούμα, τα προβλήματα είναι πολύ λιγότερα απ’ ό,τι επί Μεντερές, Ετζεβίτ και Τσιλέρ.
Ομως όλα αυτά δεν πρέπει να μας κάνουν να λησμονούμε ότι οι νεότεροι Ελληνες πρέπει να μαθαίνουν σωστά τη σύγχρονη ελληνική Ιστορία. Να μαθαίνουν, δηλαδή, τι συνέβη το 1955 στο πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Πόλης, να μαθαίνουν για τις απελάσεις του 1964 (μαθαίνοντας συγχρόνως πόσο πολιτισμένα, και κατ’ εφαρμογή των διεθνών συνθηκών, έχει φερθεί η Ελλάς στους μουσουλμάνους της Θράκης), να μάθουν για την εισβολή του 1974 και να γνωρίζουν ότι η Τουρκία κατέχει παρανόμως και διά των όπλων τη μισή έκταση μιας χώρας-μέλους της Ε.Ε., η οποία σιωπά υποκριτικά και εξοργιστικά!
Εχω την εγγονή μου στην τρίτη λυκείου και, αν δεν καθίσω εγώ να της μιλήσω για το τι συνέβη στη χώρα από το 1950 και εντεύθεν, το παιδί έχει μεσάνυχτα! Βεβαίως, πρέπει να δώσουμε στους νέους να αντιληφθούν ότι είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε με τους γείτονές μας, αλλά να μάθουν ταυτοχρόνως ότι οι εξοπλισμοί στους οποίους προσφεύγει -με αιμορραγία στον οικονομικό τομέα- η πατρίδα μας δεν είναι πεταμένα λεφτά, όπως διατείνεται η «προοδευτική μερίδα» του τόπου, αλλά ο μόνος τρόπος που μπορείς να πεις στον γείτονα «Μαζέψου, γιατί εδώ υπάρχει δύναμη και θέληση»!
Οι απέναντι έχουν γεμίσει τα σχολικά βιβλία με ιστορικές ανακρίβειες, ξεναγούν τουρίστες σε «τουρκικές αρχαιότητες» των οποίων οι γραφές είναι… στα ελληνικά, ενώ όπου αποτολμήσουν να σκάψουν, ξεθάβουν ελληνικές μορφές, ελληνικές επιγραφές, ελληνικά «τα πάντα όλα»! Ποιος, αλήθεια, επιλέγει τους συγγραφείς των σχολικών μας βιβλίων; Γιατί λείπουν από αυτά βασικά σημεία αναφοράς για τη σύγχρονη Ιστορία; Κάποιος πρέπει κάπου «να βάλει χέρι». Και να ξεμπερδεύουμε με αυτό το τόσο σοβαρό για την πατρίδα θέμα!
Η ΑΚΙΣ
