Εγκαινιάζεται η καλλιτεχνική όψις της Στοάς με εκδηλώσεις κάθε Δευτέρα, από τις 29 Ιουνίου, με διάλογο ανάμεσα στο θέατρο, στη μουσική, στο σώμα, στο ένδυμα και στον ίδιο τον χώρο
Mε το έργο «Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες – The Loom», το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν και η Στοά Culture εγκαινιάζουν τη συνεργασία τους μέσα από τις εκδηλώσεις «Καλοκαίρι στο Αίθριο», στο Μέγαρο Αρσάκη, από τις 29 Ιουνίου, εκάστη Δευτέρα στις 9 μ.μ., σε έναν νέο διάλογο ανάμεσα στο θέατρο, στη μουσική, στο σώμα, στο ένδυμα και στον ίδιο τον χώρο.
Η παράστασις επιστρέφει στην «Οδύσσεια» για να ξηλώσει ένα τμήμα της και να το υφάνει εκ νέου αλλιώς, από την πλευρά των γυναικών που υποχρεώθησαν να «ενδυθούν» συγκεκριμένους ρόλους, προκειμένου να υπηρετήσουν ένα συγκεκριμένο αφήγημα. Γιατί δεν υπάρχει «Οδύσσεια» χωρίς πιστή Πηνελόπη. Ομως αυτό που αιώνες τώρα αποκαλείται «πίστη» ίσως να ήταν εξαναγκαστική υποταγή. Αυτό που παρουσιάζεται ως αρετή και σύνεσις να ήταν φόβος.
Οπως σημειώνουν οι συντελεστές της παραστάσεως, οφείλουμε να ενθυμούμεθα και τις δώδεκα ανωνύμους δούλες της Πηνελόπης, εκείνες τις γυναίκες χωρίς δική τους ραψωδία, που ετιμωρήθησαν με άγριο θάνατο για να αποκατασταθούν η τάξις και η «τιμή» του ανδρικού κόσμου.
Το σημείο όπου ο αργαλειός της Πηνελόπης υπήρξε εργαλείο επιβιώσεως και σιωπηλής αντιστάσεως γίνεται εργαλείο αποκαλύψεως. Δεν είναι η Οδύσσεια του ήρωος που επιστρέφει, αλλά οι Πηνελοπιάδες των γυναικών, που υπέμειναν στη σιωπή, αλλά τώρα επιθυμούν να ομιλήσουν. Είναι η Οδύσσεια που δεν επετράπη στην Πηνελόπη να αφηγηθεί, αλλά και η Οδύσσεια, ή μάλλον η Πηνελοπιάς, κάθε γυναικός, του παρελθόντος και του παρόντος.
Στο επίκεντρο της σκηνής, ένας αργαλειός δεν παράγει απλώς ύφασμα, αλλά μουσική, μνήμη, αφήγηση. Το ομηρικό έπος πλέκεται με πρωτότυπα κείμενα και μύθους, παραδοσιακά και νέα τραγούδια, σώμα και ένδυμα. Ολα «συρράπτονται» μέσα από τον ρυθμό του αργαλειού, δημιουργώντας αυτοσχέδιες ραψωδίες, δηλαδή «ραφείσες» ωδές.
Στο κέντρο της σκηνής η Φοίβη Βλάσση χρησιμοποιεί τον αργαλειό ως μουσικό όργανο, μετατρέπουσα την πράξη της υφάνσεως σε μουσική και τραγούδια. Η Μαριάννα Κάλμπαρη αφηγείται αναλαμβάνουσα τον ρόλο μιας συγχρόνου ραψωδού, ενώ η Χριστίνα Σουγιουλτζή γίνεται το γυναικείο σώμα που αγωνίζεται με τα όριά του, με τα «κοστούμια» που καλείται να φορέσει ή να απεκδυθεί.
Μέσα από τις δημιουργίες της Ergon, η Μαριέττα Καρπαθίου συνομιλεί με το ύφασμα ως φορέα μνήμης, μεταμορφώσεως και πολιτισμού, ενώ η Στέλλα Κάλτσου φωτίζει με τον δικό της τρόπο αυτή την πρωτότυπο σκηνική συνάντηση. Κείμενο, σκηνοθεσία, λόγος, Μαριάννα Κάλμπαρη. Επί σκηνής μουσική – τραγούδι – ηχητικός σχεδιασμός – αργαλειός, Φοίβη Βλάσση. Χορός και ακροβασία, Χριστίνα Σουγιουλτζή. Σχεδιασμός φωτισμών, Στέλλα Κάλτσου.
