Ενα από τα όπλα που διαθέτει στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες είναι η άρνηση συναίνεσης στις αυθαιρεσίες της εκτελεστικής εξουσίας. Αν δεν αντισταθεί, καθίσταται αυτομάτως συνένοχη με την κυβέρνηση που διαβρώνει τους δημοκρατικούς θεσμούς
Προκαλεί μεγάλη εντύπωση η αδυναμία της αντιπολίτευσης να συντονιστεί αποτελεσματικά για να αντιμετωπίσει τις διαδοχικές θεσμικές εκτροπές του αδίστακτου συστήματος εξουσίας που καταδυναστεύει τη χώρα. Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη όμως προκαλεί η παθητική στάση απέναντι σε μια οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που στο όνομα αυτής ακριβώς της επίπλαστης αριθμητικής υπεροχής έχει ισοπεδώσει κάθε συνταγματική πρόνοια και έχει πλέον το θράσος να προκαλεί το κοινό αίσθημα, φέρνοντας στη Βουλή την κακόγουστη οπερέτα, «συνταγματική αναθεώρηση αλά Μητσοτάκης».
Θα ανέμενε κανείς ότι μπροστά σε αυτή την απροκάλυπτη καθεστωτική μεθόδευση σύσσωμα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ανεξαρτήτως μεγέθους ή ιδεολογικού προσανατολισμού, θα είχαν τη στοιχειώδη προνοητικότητα να κόψουν εξαρχής κάθε κουβέντα, διευκρινίζοντας δημόσια ότι με μαφιόζους που παρακολουθούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, χειραγωγούν τη Δικαιοσύνη και στήνουν κυκλώματα υφαρπαγής δημόσιου χρήματος δεν είναι δυνατό να βρεθεί κοινός τόπος. Και ειδικά για ένα θέμα τόσο σοβαρό, όσο ο θεμελιώδης καταστατικός χάρτης της χώρας. Η νομιμοποίηση μιας τέτοιας διαδικασίας θα αποτελούσε, αν μη τι άλλο, προσβολή προς τη δημοκρατία.
Ενα από τα όπλα που διαθέτει στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες η αντιπολίτευση είναι η άρνηση συναίνεσης στις αυθαιρεσίες της εκτελεστικής εξουσίας. Αν δεν αντισταθεί, καθίσταται αυτομάτως συνένοχη με την κυβέρνηση που διαβρώνει τους δημοκρατικούς θεσμούς. Και στην περίπτωση μιας αναιμικής αντιπολίτευσης, που επιτρέπει τέτοιου είδους κοινοβουλευτικές λαθροχειρίες, δεν υπάρχουν ελαφρυντικά και δικαιολογίες. Μόνο ερωτήματα…
Μία ομονοούσα αντιπολίτευση, με στοιχειώδη πολιτική φαντασία, έχει πολλούς τρόπους να δυσκολέψει τη ζωή μιας κυβέρνησης, ειδικά μάλιστα αν η τελευταία διαθέτει οριακή πλειοψηφία. Προσωπικά, λοιπόν, δυσκολεύομαι να καταλάβω αν στη σημερινή ελληνική περίπτωση αυτή η αδυναμία συνεννόησης και κοινής πλεύσης απέναντι σε μία κυβέρνηση αντικειμενικά φαύλη είναι αποτέλεσμα συλλογικής ανεπάρκειας, ιδεολογικών αγκυλώσεων ή άλλων παραμέτρων, χωρίς να αποκλείω και σχέσεις εξάρτησης του οικογενειοκρατικού συστήματος Μητσοτάκη με συγκεκριμένα κόμματα ή πολιτικά πρόσωπα.
Ειδικά για το ανέκδοτο της συνταγματικής αναθεώρησης, όφειλαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και πρωτίστως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να τοποθετηθούν από πολύ νωρίς με σαφήνεια: «Κάντε τα μόνοι σας, εμείς δεν νομιμοποιούμε καμία διαδικασία αναθεώρησης από την παρούσα κυβέρνηση, δεν συζητούμε επί της αρχής για κανένα άρθρο, δεν μετέχουμε σε επιτροπές και αποχωρούμε σε ένδειξη διαμαρτυρίας από τα έδρανα, αφήνοντας την (οριακή) κυβερνητική πλειοψηφία μόνη της σε αυτή την κοινοβουλευτική παρωδία. Οι αλλαγές του Συντάγματος θα αποφασιστούν από την επόμενη Βουλή, με ενισχυμένη πλειοψηφία 180 εδρών, για να αντανακλούν στο μέτρο του δυνατού τη λαϊκή βούληση, που η συγκεκριμένη κυβέρνηση έχει ήδη απολέσει».
Απλό, απλούστατο, αλλά πού είναι; Το ΠΑΣΟΚ κατά ένα μυστήριο τρόπο αποφεύγει -μέχρι την ώρα τουλάχιστον που γράφονται αυτές οι γραμμές- να ανοίξει τα χαρτιά του, ενώ στο παρελθόν είχε αφήσει να εννοηθεί ότι θα κάνει τη…δική του αναθεώρηση, υποβάλλοντας προτάσεις για αλλαγές σε συγκεκριμένα άρθρα. Η προσέγγιση αυτή βεβαίως είναι πολιτικά αυτιστική, αφού όχι μόνο δεν αποδυναμώνει τους χειρισμούς της κυβέρνησης, αλλά μπορεί να φέρει το ίδιο το ΠΑΣΟΚ σε δύσκολη θέση, αναγκάζοντάς το να συναινέσει σε ανώδυνες ή αυτονόητες αλλαγές άρθρων. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμα και στην ψήφισή τους με πλειοψηφία τριών πέμπτων, δημιουργώντας τετελεσμένα για την επόμενη αναθεωρητική Βουλή. Διερωτάται κανείς, επίσης, πώς το ΠΑΣΟΚ δέχεται να… συμπροεδρεύει σε μία επιτροπή αναθεώρησης με επικεφαλής τον ελεγχόμενο για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ (και όχι μόνον) Μάκη Βορίδη.
Ομοίως και τα υπόλοιπα κόμματα έχουν αποφύγει να ανοίξουν τα χαρτιά τους, λες και έχει νόημα να περιμένουν ως την τελευταία στιγμή για να καταγγείλουν μια εξόφθαλμα διάτρητη διαδικασία. Το γεγονός αυτής της έλλειψης συντονισμού εγείρει πλείστα όσα ερωτήματα.
Αλλά και στις ελάχιστες περιπτώσεις που η αντιπολίτευση φαίνεται να ομονοεί, όπως στην πρόταση του ΠΑΣΟΚ, για σύσταση εξεταστικής επιτροπής σχετικά με τις υποκλοπές, η κυβέρνηση καταφέρνει να ξεφεύγει από τη δύσκολη θέση, επιστρατεύοντας σκανδαλωδώς παράτυπες διαδικασίες, όπως η ξαφνική επίκληση της ανάγκης για συγκέντρωση 150 ψήφων λόγω θέματος εθνικής ασφαλείας, την ίδια ώρα που ο δοτός ανώτατος εισαγγελέας καταχώνιαζε στο αρχείο την ίδια υπόθεση, επειδή -κατά την άποψή του- δεν συνιστούσε υπόθεση κατασκοπίας που θίγει τα εθνικά συμφέροντα της χώρας.
Αντιλαμβάνεται κανείς ότι ένα τόσο εξόφθαλμο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα έπρεπε να έχει προκαλέσει σεισμό και δυναμική αντίδραση σύσσωμης της αντιπολίτευσης. Παρά ταύτα τίποτα δεν συνέβη. Εξι αρχηγοί κομμάτων άφησαν τον αυθάδη Βορίδη να αγορεύει, τεκμηριώνοντας τη «στρεψοδικία» χωρίς να στριμώξουν τον πρόεδρο της Βουλής για την εκτροπή ή να ζητήσουν επιστημονικές απόψεις επί του θέματος.
Εκφράζοντας προ ημερών την απογοήτευση, αλλά και την απορία μου σε έναν φίλο από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, έλαβα την εύκολη απάντηση: Και τι ήθελες να κάνει ο Ανδρουλάκης; Να ανέβει στα έδρανα και να χοροπηδάει;
«Δεν ξέρω», του απάντησα, «δική του δουλειά είναι να βρει τι θα κάνει. Από τον ελληνικό λαό πληρώνεται για να υπηρετεί τους θεσμούς και το Σύνταγμα. Στον βαθμό που αποφεύγει να επωμιστεί το χρέος του, κατατάσσεται αυτόματα στη χορεία των συνενόχων και γράφεται στα μαύρα κατάστιχα της Ιστορίας».
ΥΓ.: Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι μπροστά στη χαλαρότητα και την υπνηλία των κομμάτων της αντιπολίτευσης έρχεται ως κοινωνός της κάθαρσης και… τιμωρός του συστήματος Μητσοτάκη ο ίδιος άνθρωπος που το άφησε να θεριέψει. Ο Τσίπρας, που πρώτος δίδαξε τι θα πει νωθρή αντιπολίτευση στα χρόνια που άφηνε τα τρένα να περνούν και στο τέλος έφτασε να απολογείται για τα δικά του πολιτικά πεπραγμένα. Οχι για τις Πρέσπες, αλλά επειδή ταλαιπώρησε τους καναλάρχες με τις άδειες, αλλά και τους πολιτικούς του αντιπάλους με τη «σκευωρία» Novartis όσο βρισκόταν στην εξουσία!
Αυτός, λοιπόν, ο ανυπόληπτος, γνωστός ως «κωλοτούμπας», παριστάνει τώρα τον… βιτζιλάντε, τον εκδικητή που ήρθε η ώρα να τελειώσει τον μητσοτακισμό. Βέβαια, ο μόνος που τρίβει τα χέρια του από το αξιοθρήνητο come back Τσίπρα και το χάλι της υπόλοιπης αφασικής αντιπολίτευσης είναι ο ίδιος ο Μητσοτάκης. Κι αυτό μάς κάνει να αναρωτηθούμε μήπως όλοι τελικά δουλεύουν για να του εξασφαλίσουν μια τρίτη θητεία…
