Δεν γνωρίζω πόσοι εξ υμών ασχολείστε με τα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης», αλλά, μεταξύ μας, αυτό που γίνεται τον τελευταίοι καιρό με τις «πόζες» γυναικών τις οποίες γνωρίζω έχει μεγάλη πλάκα!
Κάτι τα «φίλτρα», κάτι η Τεχνητή Νοημοσύνη, βλέπω παλιές μου φίλες και γνωριμίες να ποζάρουν με σώματα φιδίσια, πρόσωπα ατσαλάκωτα, στήθη στητά και άλλες, απίθανες λεπτομέρειες, που έχουν σχέση με την πραγματικότητα όσο το ποδόσφαιρο με την μπιρίμπα! «Βρε, δεν ντρέπεσαι που ποστάρεις τέτοιες φωτογραφίες; Καλά, εκείνοι που δεν σε ξέρουν. Αλλά δεν σκέφτεσαι ότι εμείς, που γνωρίζουμε πώς είσαι πραγματικά, γελάμε με τα καμώματά σου;» προσπάθησα να πω σε παλιά, καλή μου φίλη, που ποζάρει με μαγιό ως νέα Ούρσουλα Αντρες, αλλά εισέπραξα επίθεση.
«Κι εσένα τι σε κόφτει; Δεν ήμουν έτσι;» Της εξήγησα ότι «ήσουν έτσι και καλύτερη, αλλά… ήσουν!», όμως εκείνη επέμεινε στην επίθεση. «Και λοιπόν; Τι σε μέλλει εσένα αν με δουν κάποιοι που δεν με ξέρουν και μάθουν πώς ήμουν πριν από μερικά χρόνια;» Αδυνατώντας να μπω στο πνεύμα της, επέμεινα στη δική μου γραμμή. «Μα και μόνο που λες “ήμουν”, παραδέχεσαι ότι… δεν είσαι πλέον! Γιατί δεν ποστάρεις μια φωτογραφία σου με μπικίνι πριν από τριάντα χρόνια, τότε που είχες μέση-δαχτυλίδι και μας έφτυναν όταν μας έβλεπαν στον δρόμο;» της λέω. «Οχι “μας”, αλλά “Με” έφτυναν, για να μη με ματιάσουν!» μου πετάει η στρίγκλα!
«Δηλαδή εγώ δεν ήμουν καλός; “Sexy little thing” δεν με αποκαλούσατε όλες στην παρέα;» της λέω, εμφανώς πειραγμένος. «Ναι, αλλά εσένα σε έχουν δει στην τηλεόραση, σε βλέπουν συχνά στα ΜΜΕ, ξέρουν πώς είσαι σήμερα! Ασε μας εμάς, που δεν μας ξέρουν και δεν έχουμε εκτεθεί τόσο πολύ, να κάνουμε το γούστο μας!» μου λέει…
Δεν μπορείς να αρνηθείς ότι όλα ετούτα τα μέσα που έχουν βρει οι γυναίκες (και οι άνδρες) για να «φτιασιδώνονται», δηλαδή πλαστικές επεμβάσεις, μπότοξ, φίλτρα και άλλα «μαγικά», έχουν κατά πολύ αλλάξει τα πράγματα. Συνάντησα τις προάλλες φίλο, που είχα να τον δω χρόνια και τρόμαξα να τον γνωρίσω! Σαν Γιαπωνέζος έχει γίνει από το «ράβε-ξήλωνε», και με μάγουλο «τσίτα», σαν νεογέννητο…
«Τρόμαξα να σε γνωρίζω» του λέω. «Δηλαδή δεν είμαι καλός;» μου απαντά. «Ναι. Δεν λέω, μια χαρά είσαι, αφού σε αναγνωρίζει κάποιος που σε ξέρει, αλλά μέχρι να πεισθώ ότι ήσουν εσύ, είδα κι έπαθα!» του λέω… Χαμογέλασε και με κοίταξε με συγκατάβαση. «Οποτε θες, έλα να σου πω το μυστικό» μου λέει… Το μεσημέρι κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Μια χαρά έχω ασπρίσει, αλλά διατηρώ αρκετά μαλλιά, κοιλίτσα υπό έλεγχο, ρυτίδες σχετικώς λίγες. «Μια χαρά σε βρίσκω» λέω στον εαυτό μου. «Γιαγιά, ο παππούς μιλάει με τον καθρέφτη!» φώναξε η εγγονή μου, που περνούσε έξω από το δωμάτιο!
Η ΑΚΙΣ
