Σχεδόν κάθε πρωί, από μειράκιο δημοσιογραφικό, καθώς το σπίτι μας ήταν στο επόμενο στενό από την «Ηπειρωτική», σταματούσα εμπρός στο επιβλητικό μαύρο κτίριο και όταν έβλεπα παρκαρισμένο το πάντα σκονισμένο Peugeot, ανέβαινα αμέσως στον έβδομο όροφο! Πάντα θα άνοιγε η πόρτα και θα αρχίζαμε το κουτσομπολιό.
Οι Ποταμιάνοι είχαν πάντα σχέσεις με τους Πατσουρακαίους στον Πειραιά. Οι παππούδες είχαν οικογενειακές σχέσεις, ανήκοντες στο «βασιλικό» περιβάλλον. Και η μοίρα το έφερε να συναντηθούμε με τον Ανδρέα, τον Γιώργο και όλη την οικογένεια της «Ηπειρωτικής». Ο Ανδρέας στάθηκε φίλος και βράχος. Δίπλα σε όλες τις περιπτώσεις. Και παρών!
Περάσαμε μαζί όλες τις φουρτούνες της μεγαλύτερης εταιρίας κρουαζιέρας στην Ευρώπη! Τα ναυάγια του «Τζούπιτερ» και του «Ωκεανού», τους εμπρησμούς του «Παλλάς Αθηνά» και του «Πήγασος». Εχω τόσα να διηγηθώ για όλα αυτά, που δεν φθάνουν δεκάδες σελίδες της εφημερίδας! Αξέχαστες εκείνες οι «ξαφνικές» συναντήσεις με τον μεγάλο Γιώργο Π. Λιβανό. «Ελα, πάμε στον Γιώργο, έχει νέα» μου έλεγε και από τα πιο έγκυρα χείλη μαθαίναμε τι σχεδιάζεται στον Λευκό Οίκο, πώς οι Αμερικανοί «βασανίζουν» τον Καραμανλή προκειμένου να επιστρέψει η Ελλάδα στο ΝΑΤΟ!
Πόσοι, αλήθεια, γνωρίζουν ότι το 1964 ο Ποταμιάνος είχε λάβει εντολή από τον τότε πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου να μεταφέρει την Ελληνική Μεραρχία στην Κύπρο; Και τη μετέφερε, μαζί με τον στρατηγό Κόρκα, με τους φαντάρους μεταμφιεσμένους σε τουρίστες, στα καταστρώματα των πλοίων της «Ηπειρωτικής». Αξέχαστο εκείνο το πρωί που με κάλεσε στο γραφείο -ενώ πριν από λίγες μέρες είχε πουλήσει την «Ηπειρωτική» στους Αμερικανούς-, «νομίζω ότι κάναμε λάθος! Η ελληνική κρουαζιέρα θα αφελληνιστεί» είπε και άρχισε αγώνα για να καταφέρει τελικά να την ξαναπάρει πίσω! Τα κατάφερε, αλλά η ελληνική κρουαζιέρα είχε μπει ήδη σε τροχιά φθοράς.
Θυμάμαι ακόμη το ναυάγιο του «Ωκεανού»! Το βαπόρι ρούφηξε ο Ειρηνικός, αλλά κανείς από τους 700 επιβάτες δεν έπαθε το παραμικρό! «Θαύμα!» έλεγε ο Ανδρέας, που πίστευε ότι έκανε το θαύμα της η κυρα-Παναγιά των Σποράδων. Ο Ανδρέας Ποταμιάνος υπήρξε πάντοτε σεμνός και διακριτικός επιχειρηματίας, αγνός και ανιδιοτελής πατριώτης, πιστός φίλος σε κάθε περίσταση και δεν προκάλεσε ποτέ ως μέλος της σοβαρής εφοπλιστικής κοινότητας. Ηταν παρών σε κάθε πτυχή της ναυτιλίας, στους κοινωνικούς φορείς. Εφερε τα Special Olympics στην Ελλάδα και πίστευε στο μοντέλο «ελληνική σημαία, ελληνικά πληρώματα, ελληνική φιλοξενία». «Η πιο όμορφη στιγμή του μήνα είναι εκείνη που καταθέτω στο ΝΑΤ τις ασφαλιστικές εισφορές των ναυτικών μας» μου έλεγε. Σαν χθες, πριν από πέντε χρόνια, έφυγε από τη ζωή.
Η ΑΚΙΣ
