Οσα χρόνια και να περάσουν, θα το ξαναθυμίζω συνεχώς. Ξαναφέρτε τους Ελληνες στα καράβια! Οταν άρχισα να καταπιάνομαι με το ναυτιλιακό ρεπορτάζ, τα πράγματα ήσαν πολύ διαφορετικά. Η κύρια αποστολή μας, ως ρεπόρτερ, ήταν τα ναυάγια! Δεν υπήρχε χρονιά, χειμώνας, που να μη χαθούν ανθρώπινες ψυχές στη θάλασσα.
Χτυπούσε το τηλέφωνο μέσα στη νύχτα και σε πληροφορούσαν από τον άγρυπνο Θάλαμο Επιχειρήσεων για το τραγικό συμβάν. Κι έπρεπε να τρέξεις στο ρεπορτάζ και -χωρίς άλλη αύξηση- να φέρεις φωτογραφίες!
Δεν σε δεχόταν ο αρχισυντάκτης χωρίς φωτογραφίες των χαμένων ναυτικών! «Μην έρθεις χωρίς φωτογραφίες» ήταν η γνωστή επωδός. Και τρέχαμε στην ΠΝΟ, στα αρχεία, κάποιοι άλλοι πήγαιναν δυο δυο στα σπίτια των ναυτικών, ο ένας απασχολούσε τη γυναίκα και ο άλλος ξεκρεμούσε φωτογραφίες από τους τοίχους! Μεγάλη «επιτυχία» να έχεις τη φωτογραφία του γάμου του χαμένου καπετάνιου!
Κι όμως, γέμιζαν κάθε χρόνο οι σχολές (δημόσιες και ιδιωτικές) αξιωματικών εμπορικού ναυτικού. Χιλιάδες Ελληνόπουλα πήγαιναν «στα καράβια». Και με τα λεφτά της θάλασσας χτίστηκαν πόλεις ολόκληρες! Και πήγαιναν κάθε μήνα στα γραφεία των εταιριών οι γυναίκες των ναυτικών και έπαιρναν τον μισθό του αντρός τους και κανόνιζαν τα οικονομικά του σπιτιού και πλήρωναν τον εργολάβο και πλήρωναν τα σχολεία των παιδιών και ζούσαν καλύτερα απ’ όλους οι οικογένειες των καπεταναίων και των μηχανικών, των μαρκόνηδων και των ηλεκτρολόγων…
Ηταν, όμως, άλλη και η «κουλτούρα» των καραβοκυραίων. Κι αυτό φάνηκε όταν το 1975 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ζήτησε από τον αείμνηστο Αντώνη Χανδρή, τότε πρόεδρο της Ενώσεως Ελλήνων Εφοπλιστών, την ενίσχυση της ελληνικής οικονομίας. Δεν χρειάστηκαν ούτε υπογραφές ούτε «συμφωνητικά». Το συνάλλαγμα αυξήθηκε τόσο όσο χρειαζόταν η χώρα… Θα μου πείτε, βέβαια, υπάρχει σήμερα το πολιτικό ανάστημα που θα πει κάτι στην ΕΕΕ και δεν θα χρειαστεί να το ξαναπεί;
Τότε, όμως, τις εταιρίες τις διοικούσαν Ελληνες εφοπλιστές και όχι τεχνοκράτες των κολεγίων ή ξενόφωνοι τραπεζίτες και μάνατζερ. Τότε υπήρχαν εφοπλιστές που ενίσχυαν οικονομικά τα φτωχά παιδιά των τόπων καταγωγής τους για να πάνε στις ναυτικές σχολές και να επανδρώσουν τα βαπόρια. Γέμιζε πηλήκια ο Πειραιάς όταν σχολούσαν οι ναυτικές σχολές, και οι μαθητές τους καμάρωναν που φορούσαν τη στολή με τις προπέλες στις επωμίδες…
Γι’ αυτό και, όπως φωνάζουν κάποιοι από τους εναπομείναντες παλαιούς ναυτίλους, οι Ελληνες καραβοκύρηδες είναι καιρός πια να στρέψουν πάλι το ενδιαφέρον τους στη δημιουργία θέσεων εργασίας για ελληνικά χέρια και μυαλά. Το θέμα είναι εθνικής σημασίας και είναι βέβαιο ότι θα κερδίσουμε όλοι!
Η ΑΚΙΣ
