Με χιλιάδες κενά και την κυβέρνηση να τρέχει για ακόμη μία χρονιά πίσω από τις ανάγκες των σχολείων αναμένεται να χτυπήσει το πρώτο κουδούνι. Παρά τους 5.300 νέους μόνιμους διορισμούς και τη στρατιά σχεδόν 30.000 αναπληρωτών της πρώτης φάσης, η στελέχωση παραμένει μια ανοιχτή πληγή για τη δημόσια εκπαίδευση, καθώς ήδη προαναγγέλλονται περισσότερες από 6.000 επιπλέον προσλήψεις μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου.
Οι ίδιοι οι αριθμοί γκρεμίζουν την εικόνα επάρκειας που επιχειρεί να καλλιεργήσει το υπουργείο Παιδείας. Ο συνολικός αριθμός των αναπληρωτών εκτιμάται ότι μέχρι το τέλος του έτους θα φτάσει περίπου τις 45.000, αποδεικνύοντας ότι ούτε οι μόνιμοι διορισμοί ούτε οι δεκάδες χιλιάδες προσλήψεις προσωρινού προσωπικού επαρκούν για την κάλυψη των πραγματικών αναγκών. Το ακόμη πιο προβληματικό είναι ότι η πλήρης εικόνα των κενών θα αναζητηθεί αφού ανοίξουν τα σχολεία, με τη δεύτερη φάση να ακολουθεί στα τέλη Σεπτεμβρίου.
Πρώτα χτυπά το κουδούνι και μετά… ψάχνουν τα κενά
Η διαχείριση των ελλείψεων θυμίζει για ακόμη μία χρονιά… κυνήγι πίσω από τις εξελίξεις. Τα σχολεία θα ανοίξουν, θα καταγραφούν εκ νέου οι ανάγκες και στη συνέχεια θα επιχειρηθεί να καλυφθούν με χιλιάδες επιπλέον αναπληρωτές. Μέχρι τότε, όμως, η σχολική χρονιά θα έχει ήδη ξεκινήσει.
Η πρώτη φάση των σχεδόν 30.000 αναπληρωτών είναι η μεγαλύτερη της τελευταίας δεκαετίας. Αντί όμως αυτό να αποτελεί από μόνο του λόγο πανηγυρισμών, γεννά ένα πολύ πιο ενοχλητικό ερώτημα: πώς είναι δυνατόν, έπειτα από έναν τόσο μεγάλο αριθμό προσλήψεων και 5.300 νέους μόνιμους διορισμούς, να εξακολουθούν να απαιτούνται χιλιάδες εκπαιδευτικοί για να λειτουργήσουν κανονικά τα σχολεία;
Η παραδοχή Ζαχαράκη για ένα «δομικό ζήτημα»
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η παραδοχή της ίδιας της Σοφίας Ζαχαράκη ότι τα κενά αποτελούν «ένα δομικό ζήτημα». Μόνο που αυτή ακριβώς η διαπίστωση επιστρέφει ως… μπούμερανγκ στην κυβερνητική εκπαιδευτική πολιτική. Εάν το πρόβλημα είναι πράγματι δομικό και όχι έκτακτο, τότε δεν μπορεί κάθε Σεπτέμβριο να αντιμετωπίζεται σαν μια δυσάρεστη έκπληξη που απαιτεί νέες φάσεις προσλήψεων, νέες πιστώσεις και νέες καταγραφές αφού έχουν ήδη ανοίξει οι σχολικές αίθουσες.
Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου ναι μεν αντιπαραθέτει τον αριθμό των διορισμών, αλλά το αποτέλεσμα μετριέται στις σχολικές μονάδες και όχι στα δελτία Τύπου. Και εκεί η εικόνα είναι αμείλικτη: σχεδόν 30.000 αναπληρωτές τώρα, περισσότεροι από 6.000 ακόμη μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου και περίπου 45.000 συνολικά έως το τέλος του έτους. Αν χρειάζεται ένας τέτοιος αριθμός προσωρινών εκπαιδευτικών για να κρατηθεί όρθιο το σύστημα, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλά για οριστική αντιμετώπιση των ελλείψεων.
Η κυβέρνηση εξακολουθεί ουσιαστικά να αντιμετωπίζει ένα πάγιο πρόβλημα με προσωρινές λύσεις, μεταφέροντας κάθε χρόνο την ίδια αγωνία σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς. Και η παραδοχή ότι τα κενά μπορεί να εμφανιστούν ξαφνικά, ακόμη και χωρίς να υπάρχει διαθέσιμη πίστωση για την άμεση κάλυψή τους, περισσότερο εκθέτει τις αδυναμίες του σχεδιασμού παρά δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας για τη λειτουργία των σχολείων.
Στεγαστικό: Αναπληρωτές με μια βαλίτσα στο χέρι
Σαν να μην έφτανε η χρόνια υποστελέχωση, όσοι αναπληρωτές καλούνται τελικά να καλύψουν τις «τρύπες» βρίσκονται αντιμέτωποι και με το εκρηκτικό κόστος στέγασης. Ιδιαίτερα σε νησιά και τουριστικές περιοχές, η αναζήτηση ενός προσιτού σπιτιού μπορεί να μετατραπεί σε δεύτερη δοκιμασία για εκπαιδευτικούς που καλούνται μέσα σε ελάχιστο χρόνο να μετακινηθούν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να αναλάβουν υπηρεσία.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα εκπαιδευτικών στην Ύδρα, που βρήκαν διαθέσιμο σπίτι έναντι του ποσού των 880 ευρώ το μήνα, ενώ στα Χανιά δασκάλα χρειάστηκε να κοιμηθεί σε… σκηνή μαζί με την 4χρονη κόρη της, επειδή αδυνατούσε να βρει κατοικία.
