Τα θέματα είναι διαφορετικά. Αλλά κοινή συνισταμένη τους είναι το ύφος της εξουσίας. Τι εκπέμπει η Ν.Δ. στον έβδομο χρόνο της διακυβέρνησής της. Το ένα είναι η μετεγγραφή του Γιώργου Φλωρίδη στα ψηφοδέλτιά της. Το άλλο είναι η θύελλα που έχει ξεσπάσει στο εσωτερικό της παράταξης από τη φαεινή ιδέα του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη να ανοίξει θέμα κατάργησης των επιδομάτων ανεργίας με τη σύμπραξη του πρώην υπουργού Μάκη Βορίδη και του υφυπουργού Βασίλη Σπανάκη.
Και οι δύο αυτές ιστορίες οδηγούν σε ένα συμπέρασμα που θα διατυπώσουμε στο τέλος του κειμένου. Οσον αφορά το πρώτο: Ο κύριος Φλωρίδης μίλησε χθες στους Βασίλη Σκουρή και Σωτήρη Ξενάκη και άφησε να εννοηθεί ότι η υποψηφιότητά του με το ψηφοδέλτιο της Ν.Δ. δεν σημαίνει ένταξη και εγγραφή του στα μητρώα της Ν.Δ. Δεν θα γίνει μέλος της. Συμβασιούχος νεοδημοκράτης είναι, αν κρίνουμε από το γεγονός πως αιτιολόγησε τη στράτευσή του εξαιτίας της σημασίας που θα έχουν οι εκλογές για την πολιτική σταθερότητα και την πορεία του τόπου. Αυτό δεν το πολυσχολιάζουμε, καθώς στη δική μας αντίληψη των πραγμάτων η πόρτα της Ν.Δ. δεν είναι περιστρεφόμενη. Μπες, βγες.
Ωστόσο, ο κύριος Φλωρίδης εκδήλωσε την ενόχλησή του τόσο για το ανοίκειο ύφος του συνταγματολόγου βουλευτή Δουδωνή, ο οποίος του απευθύνθηκε σε ενικό πρόσωπο («κοίτα να δεις πώς κατάντησες τον εαυτό σου, Φλωρίδη!»), όσο και για την απαίτησή του να απαγορευτεί η παρέμβασή του στη διαδικασία της αναθεώρησης, δεδομένου ότι στο παρελθόν ανάλογα προνόμια είχαν αναγνωριστεί στον εξωκοινοβουλευτικό υπουργό Δικαιοσύνης κύριο Σταθόπουλο.
Πράγματι, το ύφος του Δουδωνή ήταν οξύτατο και μακριά από τον τόνο που τον χαρακτηρίζει. Ωστόσο, ο κύριος Φλωρίδης πρέπει να αναγνωρίσει και ο ίδιος τα λάθη που υπαινίχθηκε στην ίδια εκπομπή κομψά, χωρίς να τα αναφέρει, η Αννα Διαμαντοπούλου, που έκανε λόγο για «διάρκεια στις συμπεριφορές». Ποια είναι αυτά τα λάθη κατά την εκτίμησή μας; Ο επιθετικός και εριστικός λόγος του υπουργού Δικαιοσύνης. Οταν μιλάς μέσα στο Κοινοβούλιο και λες ότι είναι «για τα μπάζα όσοι μιλούν για μπάζωμα», όταν είσαι απαξιωτικός για έναν πρώην πρωθυπουργό και πρώην πρόεδρο του κόμματος (στους κόλπους του οποίου είσαι μουσαφίρης), τον Αντώνη Σαμαρά, και όταν μιλάς με ευκολία για «ντου» των Τούρκων, κάποιος μπορεί να παραμείνει ψύχραιμος με το ύφος σου, κάποιος όμως και όχι.
Και αυτός, βάσκανος μοίρα, δεν προήλθε από τον χώρο της κεντροδεξιάς παράταξης αλλά από το σπίτι σου. Από εκεί που ανδρώθηκες. Από το ΠΑΣΟΚ. Επειδή ξέρω αρκετά χρόνια τον συγκεκριμένο υπουργό, με τις αρετές του και τα ελαττώματα που αδικούν την προσωπικότητά του, ισχυρίζομαι ότι το πρόβλημα δεν είναι οι θέσεις που διατυπώνει στην ουσία τους, μπορεί κανείς να διαφωνεί, μπορεί να συμφωνεί. Το πρόβλημα είναι ο ακραίος εμπρηστικός λόγος που χρησιμοποιεί. Κανένας άνθρωπος δεν είναι «μπάζο». Κανένας δεν μιλά με ορολογία μπράβων και φανατικών φιλάθλων: «Ντου».
Και να με συγχωρέσει να του πω ότι αυτός δεν είναι νεοδημοκρατικός κώδικας. Δεν είναι συμπτωματικό: Ολοι σχεδόν οι βουλευτές που προέρχονται από την παράταξη διακρίνονται για την ευπρέπεια και τη σοβαρότητά τους. Μόνο οι μετεγγραφές, είτε από την Ακροδεξιά είτε από το Ακροκέντρο, υπερβάλλουν με τον φανατισμό του νεοφώτιστου και ως ηρακλειδείς του στέμματος. Εάν ο κύριος υπουργός προσαρμοστεί στο ύφος της παράταξης που τον φιλοξενεί, οι διαφωνίες θα περιοριστούν στα αμιγώς πολιτικά. Λιγότερη πρεμούρα, λοιπόν, η σωστή συνταγή. Εις ό,τι, δε, αφορά τη δυνατότητά του να παρέμβει στη συζήτηση (δεν θα ήταν το τέλος του κόσμου), αυτή ήταν αρμοδιότητα του προεδρείου να την επιτρέψει ή μη.
Παραβίαση κωδίκων
Και αν ο «ενθουσιώδης» Γιώργος Φλωρίδης «δικαιολογείται» να μην ξέρει τους κώδικες της παράταξης, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, που είναι στην παράταξη από τα μικράτα του, όπως διαρκώς καμαρώνει, δεν δικαιολογείται. Εδώ έχουν παραβιαστεί πολύ περισσότεροι κώδικες της παράταξης. Ο κύριος Μαρινάκης, κυβερνητικός εκπρόσωπος ων, άνοιξε προ μηνών ζήτημα ουσιαστικής κατάργησης του μηνιαίου επιδόματος ανεργίας και ταυτόχρονης απόδοσής του σε επιχειρηματίες ως επιδότηση για τις εισφορές νέων εργαζομένων.
Χαρακτήρισε την άποψή του «προσωπική». Οταν το πρωτοείπε σε άλλη πολιτική συγκυρία, το θέμα δεν έλαβε έκταση, τώρα όμως λαμβάνει. Το αξιοποιεί η αντιπολίτευση για να χτυπήσει τη Ν.Δ., ενώ προκαλείται και ένας εμφύλιος στο κόμμα, καθώς Ντόρα, Κεραμέως, Χατζηδάκης και άλλοι κορυφαίοι βάλλουν κατά του Μαρινάκη. Ποιοι κώδικες παραβιάζονται; Καταρχάς, ο κυβερνητικός πρόσωπος δεν δικαιούται να έχει προσωπική άποψη όταν φέρει τον τίτλο του εκπροσώπου του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης. Είναι αφέλεια και να λέγεται. Διότι, αν ο πρωθυπουργός αδειάσει την προσωπική άποψη του εκπροσώπου, εκείνος φεύγει στο επόμενο δευτερόλεπτο από το σχήμα, καθώς η γνώμη του δεν απηχεί την κυβέρνηση που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Η προσωπική γνώμη ενός εκπροσώπου σε ζήτημα της κυβερνητικής πολιτικής απαγορεύεται. Είναι δρόμος προς την αυτοακύρωση.
Ενα το κρατούμενο, λοιπόν: Κυβερνητικός εκπρόσωπος σημαίνει συρρίκνωση της ελευθερίας έκφρασης στο όνομα της Πολιτείας.
Κρατούμενο δεύτερο: Οι ίδιες πολιτικές θέσεις σε διαφορετική πολιτική ατμόσφαιρα παράγουν διαφορετικό πολιτικό αποτέλεσμα. Τον καιρό που το έθιξε για πρώτη φορά ο κύριος Μαρινάκης, η κοινωνία είχε υπομονές και άλλες προτεραιότητες. Τώρα οι υπομονές έχουν σωθεί και το κλίμα είναι άλλο. Στοιχειώδες για όποιον ξέρει από πολιτική. Η αντίληψη ότι επικρατεί κατάσταση θερμοκηπίου στην πολιτική και πως οι θερμοκρασίες δεν αλλάζουν δείχνει ασχετοσύνη με το σπορ.
Κρατούμενο τρίτο: Η ουσία. Είναι λαϊκό ένα κόμμα να λέει στους εργαζομένους του τουρισμού που «πέφτουν στο ταμείο ανεργίας» για τέσσερις πέντε μήνες πως θα σας καταργήσω σχεδόν το επίδομα ανεργίας; Και, μάλιστα, λίγο πριν από το τέλος της σεζόν; Σοβαρά; Οταν, μάλιστα, προηγουμένως έχει βγει ο πρωθυπουργός και έχει ανακοινώσει ότι θα τους φορολογεί τα «πουρμπουάρ» (έστω με ένα αφορολόγητο), πόσο σοφό είναι να βγαίνει μέλος της κυβέρνησης και να ζητά την κατάργηση των επιδομάτων ανεργίας από πάνω; Πού ζείτε; Τίποτε τεμπέληδες που ζουν εις βάρος της κοινωνίας είναι όσοι πέφτουν λίγους μήνες στην ανεργία;
Κρατούμενο τελευταίο: Είναι λαϊκό ένα κόμμα που παίρνει το επίδομα από την τσέπη του εργαζομένου, το κάνει εισφορά κοινωνικής ασφάλισης και το βάζει στην τσέπη ενός επιχειρηματία; Από όσο θυμάμαι, μάλιστα, τα επιδόματα χρηματοδοτούνταν από τους ΛΑΕΚ του υπουργείου Εργασίας, που καταβάλλουν κρατήσεις οι εργαζόμενοι από τους μισθούς τους. Δηλαδή, αν ισχύει ακόμη, οι κρατήσεις των εργαζομένων δώρο στους επιχειρηματίες; Μόνο για τις ακριτικές περιοχές θα μπορούσα να δω μια εξαίρεση. Αλλά για τα λοιπά, φάουλ.
Μπορεί τέτοιες απόψεις να είναι δημοφιλείς στα σαλόνια του Βόρειου Τομέα, που θα πολιτευτεί ο κύριος υφυπουργός, αλλά σφόδρα αντιδημοφιλείς σε όλη την υπόλοιπη επικράτεια. Και τα δύο θέματα που διαπραγματευόμαστε σήμερα, το εριστικό μέχρι νεωτέρας ύφος Φλωρίδη και η αναλγησία με το επίπεδο ανεργίας, κατατείνουν στο συμπέρασμα ότι η λαϊκότητα και η ευπρέπεια αυτής της παράταξης φθίνουν. Ξεθωριάζουν. Δεν είναι καλό.
