• Τελικά, η πιο δυσάρεστη έκπληξη για τον Σταύρο Παπασταύρου δεν ήρθε από την αντιπολίτευση. Ηρθε από το «Πρώτο Θέμα». Και μάλιστα από μια στήλη που δύσκολα θα μπορούσε κανείς να κατηγορήσει για εχθρική διάθεση απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Τώρα που η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ αποτελεί παρελθόν για την αμερικανική πρεσβεία, φαίνεται πως λύνονται και οι γλώσσες. Η περιγραφή του περιβόητου δείπνου στην πρεσβευτική κατοικία, την οποία δημοσίευσε το «Dark Room», επικαλούμενο αυτόπτη μάρτυρα, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Οχι μόνο για όσα αποδίδονται στην πρώην πρέσβη, αλλά κυρίως για τη στάση των Ελλήνων αξιωματούχων.
• Σύμφωνα με τη μαρτυρία, η Γκίλφοϊλ αναφέρθηκε, με αφορμή τις εξελίξεις στη Ρουμανία και τον Κάθετο Διάδρομο, στη δυνατότητα των Αμερικανών να επηρεάζουν ακόμη και την τύχη κυβερνήσεων. Και στην Αθήνα, μάλιστα! Αν ειπώθηκαν πράγματι αυτά, δεν πρόκειται για μια άστοχη ατάκα μεταξύ συνδαιτυμόνων. Πρόκειται για δήλωση που απαιτούσε άμεση και κατηγορηματική απάντηση.
• Ο κ. Παπασταύρου, κατά την ίδια αφήγηση, αντέδρασε ύστερα από μερικά δευτερόλεπτα αμηχανίας. Οχι ακριβώς με την αποφασιστικότητα που θα περίμενε κανείς από υπουργό μιας κυρίαρχης χώρας. Η μαρτυρία από μόνη της δημιουργεί ένα πρόβλημα που δεν εξαφανίζεται με τις διαψεύσεις περί άσκησης πιέσεων: άλλο να μην υποκύπτεις σε μια απειλή, έστω και με εντελώς… light τρόπο, και άλλο να μην έχει διατυπωθεί ποτέ η απειλητική αναφορά.
• Εδώ βρίσκεται και το πολιτικά αποκαλυπτικό στοιχείο. Οσο η Γκίλφοϊλ αποτελούσε το λαμπερό πρόσωπο της «νέας εποχής» στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, οι φωτογραφίες περίσσευαν και οι δύσκολες ερωτήσεις σπάνιζαν. Τώρα, μετά την απομάκρυνσή της, ακόμη και μέσα ενημέρωσης φιλικά προς το Μαξίμου δημοσιεύουν μαρτυρίες που εκθέτουν κυβερνητικά στελέχη.
• Τι άλλαξε; Η σοβαρότητα των γεγονότων ή η θέση της πρώην πρέσβεως στην αμερικανική ιεραρχία; Το ερώτημα δεν είναι καθόλου αθώο. Διότι, όταν οι αποκαλύψεις πληθαίνουν μόνο αφού αποχωρήσει ένα ισχυρό πρόσωπο, γεννιέται εύλογα η απορία ποιοι γνώριζαν, ποιοι σιωπούσαν και για ποιους λόγους. Και τώρα που αλλάζουν οι ισορροπίες, ο πρωθυπουργός επιχειρεί να διαχειριστεί και τις πολιτικές συνέπειες μιας σχέσης -στην οποία επένδυσε υπέρμετρα επικοινωνιακά- απαλλασσόμενος από τα βαρίδια για να καλυφθεί, όπως νομίζει, ο ίδιος;
• Τι ακριβώς ειπώθηκε, λοιπόν, εκείνο το βράδυ; Ποια ήταν η αντίδραση της ελληνικής πλευράς; Και γιατί χρειάστηκε να φύγει η πρέσβης για να αρχίσουν να δημοσιοποιούνται οι μαρτυρίες; Το Μαξίμου ίσως προτιμά να αντιμετωπίσει την υπόθεση ως ακόμα ένα επικοινωνιακό επεισόδιο που θα ξεχαστεί. Μόνο που αυτή τη φορά η αμηχανία δεν περιορίζεται σε ένα δείπνο, διότι, όταν ακόμη και οι φίλοι της εξουσίας αρχίζουν να βγάζουν τους υπουργούς στα «μανταλάκια», το πρόβλημα δεν είναι πια ποιος μίλησε. Είναι τι έχουν ακόμη να πουν όσοι μέχρι χθες σιωπούσαν.
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
