Βουκουρέστι το κάνατε, Βουκουρέστι!

Διαβάζω συνέχεια ότι «είμαστε σχεδόν σαν τη Βουλγαρία», μαθαίνω ότι οι Ρουμάνοι κάνουν άλματα. Μαθαίνω, όμως, ότι οι γείτονες Τούρκοι έρχονται στην Ελλάδα για να αγοράσουν φθηνά (!) κρέας, κοτόπουλα, απορρυπαντικά, τυριά! Δηλαδή η Τουρκία, που διαθέτει πολεμική βιομηχανία, αυτοκινητοβιομηχανία, που το παίζει υπερδύναμη, έχει λυσσάξει τους πολίτες της στην ακρίβεια! Μεγαλύτερη απ’ όση αντιμετωπίζουμε εμείς.

Και θυμήθηκα, λοιπόν, τις κυρίες στο Βουκουρέστι της δεκαετίας του ’70. Καλοντυμένες, με ρούχα παλιά, τριμμένα, αλλά καθαρά, καλοσιδερωμένα και με την αρχοντιά αποτυπωμένη σε κάθε τους τσάκιση, σε κάθε πτυχή.

Κάθονταν στο καφέ του ξενοδοχείου, πίνοντας ένα τσάι, σκέτο, χωρίς πτι-φουρ και τα λοιπά. Πού να τα βρεις τότε στη Ρουμανία, αλλά και πώς να τα πληρώσεις! Το φακελάκι του τσαγιού ήταν της κακιάς ώρας, όπως και το τσάι. Δασκαλεμένος εγώ από φίλους που σπούδαζαν εκεί ιατρική (από τότε η Ελλάδα έδιωχνε τα χρήματά της στο εξωτερικό), είχα πάρει μαζί μου φακελάκια Lipton από την Αθήνα.

Τις πλησίασα, λοιπόν, και τους είπα στα γαλλικά: «Μπορώ να σας προσφέρω λίγο από το δικό μου τσάι;» Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι αξία είχε εκείνο το φακελάκι με τον τριμμένο καρπό από την Κεϊλάνη. Ανοιξαν μάτια διάπλατα, είπαν «Μιλ μερσί», ζήτησαν καινούργια φλιτζάνια και βύθισαν με έναν βαθύ στεναγμό το φακελάκι στο καυτό νερό. Στη συνέχεια, ανάσαναν βαθιά για να πάρουν στα σωθικά τους όσο περισσότερη μυρωδιά μπορούσαν και με κοίταξαν με ευγνωμοσύνη. Πιάσαμε κουβέντα. Ηταν απόμαχες δασκάλες.

«Ηταν το μικρό Παρίσι το Βουκουρέστι μας, κύριε, αλλά αλλάξαν τα πράγματα» μου είπαν, όταν άρχισαν να ανοίγονται. Τους είχα πει ότι ήμουν δημοσιογράφος στη «Βραδυνή», μια εφημερίδα αντικομμουνιστική, και κέρδισα την εμπιστοσύνη τους γρήγορα! Μου μίλησαν για το πώς περνούσαν προκομμουνιστικά, για τη ζωή που είχε το Βουκουρέστι, με τα μπαλ ντε τετ, με τα σουαρέ και τους περιπάτους και τα φλερτ στα μπουλβάρ.

Θυμήθηκα τον αξέχαστο φίλο Γιώργο Ιωάννου, που έγραφε για τις εκ Ρουμανίας Ελληνίδες της παλιάς Θεσσαλονίκης, που όταν αντιλαμβάνονταν γύρω τους έκλυση ηθών, έλεγαν: «Βουκουρέστι το κάνατε, Βουκουρέστι!» Γιατί τα θυμάμαι όλα αυτά; Μα, γιατί τρέμω μην έρθουμε εμείς, οι μεγαλύτεροι, στη θέση των κυριών που έπιναν τσάι στο Ατενέ Παλάς του Βουκουρεστίου. Με τόσα που ακούμε, με τόσα που βλέπουμε, με τα «σακίδια των 72 ωρών», με τον Τραμπ να μας λέει τη μια έτσι, την άλλη αλλιώς και το πετρέλαιο να καλπάζει, τα χάνεις ή δεν τα χάνεις; Αντε να τον βγάλουμε καθαρό τον χειμώνα, να δούμε Θεού πρόσωπο…

Η ΑΚΙΣ