Πιστεύει κανείς ότι στην Ελλάδα ασχολούνται με το τόπι ανιδιοτελείς παράγοντες που μέλημά τους είναι η προαγωγή του φίλαθλου πνεύματος;Από τον
Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη
Εμετικά όσα διάβασα αυτές τις ημέρες, τόσα κοσμητικά για τον Σαββίδη, τον ΠΑΟΚ και τους οπαδούς του, τους Ποντίους και τη βόρεια Ελλάδα. Τόσο χολερικό ανθελληνικό μίσος για Ρωσοπόντιους, μέχρι που μερικοί θα προτιμούσαν τη ΣΕΚΑΠ σε χέρια μεμέτηδων. Αν ο Ιβάν που, εικάζω, έχει άδεια οπλοφορίας απλά φορούσε το μπουφάν του, η συζήτηση θα έμενε στο οφσάιντ και σε ακόμη ένα οργισμένο ντου διοίκησης στον αγωνιστικό χώρο.
Δεν είχα όμως αντιληφθεί την άκρως επικίνδυνη πραγματικότητα, τη βεβήλωση του ελληνικού ποδοσφαίρου από τον ζοχαδιακό Πόντιο. Ως γνωστόν, στην Ελλάδα με το τόπι ασχολούνται βίγκαν λάτρεις του fair play, ανιδιοτελείς οικονομικοί παράγοντες που μόνο τους μέλημα είναι η προαγωγή του φιλάθλου πνεύματος. Ουδείς εξ αυτών και των σωματοφυλάκων τους με σβέρκο βοδίσιο οπλοφορεί. Κάνα ματσάκι άνηθο, λουκουμόσκονη για να τη φυσήξουν στα μάτια κι άιντε κάνα νυχοκόπτη με λίμα, από το μπουντουάρ της κυράς τους.
Οταν δεν μελετούν Κομφούκιο και Πλάτωνα, διοικούν, δίκαιοι σαν τον Αριστείδη, τις ομάδες τους. Ούτε αγώνες στήνουν ούτε μαγαζιά ανατινάζουν ούτε διαιτητές και παίκτες δέρνουν ή εξαγοράζουν ούτε μάρτυρες τα κακαρώνουν από την «κακιά την ώρα». Με τον σταυρό στο χέρι. Στη χώρα όπου δίδαξαν αθλητικό βουδισμό και πασιφισμό άντρες σαν τον Μάκαρο, Ουρσουλίνες αδαμαντωρύχοι σαν τον Σαλιαρέλη και εν γένει παράγοντες που καθόσαντε στον πάγκο σαν κορίτσια στον γυναικωνίτη κατά τον όρθρο, δεν μπορεί να συμβαίνουν αυτά. Δεκαετίες τώρα αγνοί λάτρεις της μπάλας, χωρίς σχέσεις με κόμματα και κυβέρνηση, διαχέουν το περίσσευμα της αρετής τους στις θύρες για να αναβαπτισθούν στα νάματα του ευ αγωνίζεσθαι οπαδοί και κομματικές ηγεσίες.
Ως την έλευση του «Ρώσου» οι επιχειρηματίες δεν επιδίωκαν την ανοχή ή εύνοια της εξουσίας, στη χειρότερη να έχουν την ευμενή ουδετερότητά της. Κανένας επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης ομάδων και ΜΜΕ, δεν έχει αφανείς εταίρους πολιτικά σόγια, δεν διανοήθηκε να εκβιάσει την εξουσία, να χρησιμοποιήσει ως μοχλό πίεσης για ποινικές εμπλοκές ή επιχειρηματικά νιτερέσα τον στρατό των οπαδών. Δεν έχουμε ομάδες, κυρίες και κύριοι, δεν έχουμε καν Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρίες. Ιεραποστολές και μοναστήρια έχουμε. Διακονία είναι και όχι μπάλα, φράγκα κι εξουσία. Πλην του ΠΑΟΚ.
Ως λάτρης των όπλων μόνο μια απορία έχω, πώς στο κέρατο θα τράβαγε, άμα ποτέ χρειαζόταν και του την έπεφτε καμιά από τις Εστιάδες, τις Παρθενόπες του νότιου ποδοσφαίρου και των κουλομάχων, με τη θήκη ανάποδα και δεξιά; Μόνο σε ένα σπαγγέτι γουέστερν, νομίζω, ο Λι Βαν Κλιφ τραβούσε έτσι, ανάποδα από τα δεξιά το όπλο και με το αριστερό χέρι το τράβηγμα.
Θα σας πω μια ιστορία. Φίλος, κομάντο γερό, δούλευε φρουρά μεγαλοεπιχειρηματία, προέδρου μεγάλης ομάδας. Υπουργίδιον τι, που τώρα τελευταία το όνομά του είναι στα μανταλάκια, περίμενε επί μία ώρα στον προθάλαμο σαν τον φτωχό συμπέθερο. Στη μιάμιση ώρα ντράπηκε πια ο δικός μου και μπήκε μέσα στο αφεντικό του, που χαβαλέδιαζε με κάτι υποτακτικούς. Του λέει «συγγνώμη, αλλά ο υπουργός ο κύριος τάδε περιμένει μιάμιση ώρα, είχατε ραντεβού». Η απάντηση, μασημένη μέσα από το κοχίμπα, ήταν «άσ’ τον τον μαλάκα να περιμένει, δεν παθαίνει τίποτα». Αυτά τα νέα της Αλεξάντρας.
Εν τω μεταξύ τα κανάλια συνεχίζουν τα τουρκοσίριαλ, επιδοτούμενη προπαγάνδα του ισλαμοφασισμού, με την εικόνα μιας άλλης Τουρκίας, φαντασιακής, χωρίς Γενοκτονία, σφαγμένη Αφρίν και χωρίς μεγάλη πρεμούρα για τη συνεχιζόμενη αιχμαλωσία των δύο στρατιωτικών μας. Μόνο αυτό το χέρι του Αρχηγού, που ανέκοψε το ερώτημα της μάνας στον ανθυποκαμμένο, για το τι θα έκανε εάν ήταν δικά του παιδιά, κράτησε πάλι χαμηλά την μπάλα της φοβικότητας, μη τυχόν και ενοχληθεί ο γεροκομισάριος, που έχει τόση σχέση με τον Στρατό όση και η Μπέμπα Μπλανς. Ο Φώτης; Τι θα έκανε; Θα χτυπούσε απαλά το χέρι του στο τραπέζι, όσο πρέπει για να μην ταραχθούν ούτε τα ακάρεα της σκόνης, και θα ψιθύριζε «δεν είναι πράγματα αυτά, κύριε Μεμέτη μου»…
*Πρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ
www.neadexia.gr
