Ελεύθερη οικονομία ναι, αλλά με σαφή όρια που διαφυλάττουν την εθνική μας κυριαρχίαΑπό τον
δρα Απόστολο Κρητικόπουλο*
Μια συνέπεια της οικονομικής κρίσης ήταν η ανακάλυψη του «Φιλελευθερισμού» στην Ελλάδα. Ιδίως στα πρώτα χρόνια της κρίσης, που το μένος και η οργή κατά των «βολεμένων» του δημόσιου τομέα ήταν κάτι παραπάνω από εκρηκτικά, πολλοί αυτόκλητοι Μεσσίες έκαναν την εμφάνισή τους για να διδάξουν στους Ελληνες τι σημαίνει να είσαι «Φίλος προς την ελευθερία», ενώ βγάλαμε και από το σεντούκι κάποιους παλαιότερους πολιτικούς, οι οποίοι είχαν αποτυχημένα προσπαθήσει να εφαρμόσουν στο παρελθόν τακτικές τους. (ερώτηση: Πώς ονομάζουμε έναν πολιτικό που απέτυχε ολοκληρωτικά να εφαρμόσει πολιτική που είχε στον νου του; Απάντηση: Τον λέμε αποτυχημένο).
Οι φιλελεύθεροι βασίζονται σε ένα ακλόνητο για αυτούς επιχείρημα: Δεν μπορείς να αγαπάς την ελευθερία αν δεν επιθυμείς να εφαρμοστεί τόσο στα κοινωνικά θέματα όσο και στα οικονομικά. Η ειδωλολατρική τύπου σχεδόν εμμονή που είχαν στο να «απελευθερωθούμε» σε κάθε διάσταση της ζωής μας, ώστε να βρούμε την απόλυτη ευτυχία, ήταν ένα μήνυμα που βρήκε εύφορο έδαφος στα πονεμένα πρώτα χρόνια της κρίσης. Πολλοί συνάνθρωποί μας ξεγελάστηκαν και θεώρησαν ότι αυτό που μας λείπει είναι η «ελευθερία». Οι φιλελεύθεροι είχαν κατά το ήμισυ δίκιο: Οντως μια σύγχρονη εθνική οικονομία σε ένα διεθνές και ανταγωνιστικό περιβάλλον δεν μπορεί να αναπτυχθεί αν περιορίζεται από κυκεώνα νόμων, ασφυκτικό θεσμικό πλαίσιο και γραφειοκρατικό κρατισμό που απαιτεί υπέρογκους φόρους ώστε να τραφεί.
Αλλά στην κοινωνική όμως διάσταση, ένα έθνος χωρίς προστασία για τις παραδόσεις του, χωρίς φραγμούς στα ήθη του, χωρίς σεβασμό στην ανθρώπινη φύση και στις ανάγκες της, χωρίς αναγνώριση ως θεσμού της κοινής θρησκείας του λαού και χωρίς επίγνωση της ιστορίας του καθώς και της γεωγραφικής γειτονιάς του, που στον κόσμο είναι γνωστή ως «η πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων» -με τον τελευταίο πόλεμο της Ευρώπης να έχει γίνει λίγα χιλιόμετρα πάνω από τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας πριν από δύο δεκαετίες-, ένα τέτοιο έθνος είναι σίγουρα θνησιγενές.
Δηλαδή, η αγάπη προς τη χωρίς όρια ελευθερία δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός που υπονομεύει την ίδια μας την εθνική ύπαρξη. Ελεύθερη οικονομία ναι, αλλά με σαφή όρια που διαφυλάττουν την εθνική μας κυριαρχία, τις παραδόσεις και τη συνέχεια. Ατομικές ελευθερίες με συντηρητικό και συνετό τρόπο εκφρασμένες, χωρίς να επιτρέπουμε σε συντεχνίες ή δικαιωματιστές να στρεβλώνουν και να υπονομεύουν τις ελληνικές μας αξίες και τον τρόπο ζωής.
Οι μόνοι που πραγματικά είναι γνήσια ελεύθεροι άνθρωποι ήταν, είναι και θα είναι οι συντηρητικοί πολίτες.
*Διδάκτωρ Πληροφορικής (twitter: @kritikopoulos)
