Η σταυροφορία της Αριστεράς και η παραχάραξη των γεγονότων του ΠολυτεχνείουΑπό τον
Χαράλαμπο Β. Κατσιβαρδά*
Η υφιστάμενη κατάσταση στο Πολυτεχνείο σήμερα οφείλεται σε μια μεγάλη πλειονότητα του κατ’ ευφημισμόν προοδευτικού χώρου και των κατ’ επίφαση δημοκρατών, ενώ κατ’ ουσίαν πρόκειται διά «κατ’ επάγγελμα» επαναστάτες, οι οποίοι σε μια χώρα που ουδέποτε βίωσε τη θηριωδία του κομμουνισμού επιδίδονται σε ρητορικό επίπεδο σε μια επιχειρηματολογία λατρείας προς το σιδηρούν παραπέτασμα, μεριμνώντας συγχρόνως να διαστρεβλώσουν την Ιστορία παρελκύοντας την ιστορική γνώση ιδίως εκ των νέων γενεών.
Είναι πρόδηλο ότι η θρυλούμενη γενιά του Πολυτεχνείου, με σύστημα αξιών «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία», κοινωνική δικαιοσύνη και άλλα ευπώλητα συνθήματα στα «ώτα» της μάζας, με την ανάληψη της εξουσίας ιδίως από το 1981 και εξής, απεμπόλησε κάθε ηθικό έρεισμα, άλωσε τον κοινοβουλευτισμό και καταβαράθρωσε κάθε ψήγμα θεσμού στη Δημόσια Διοίκηση κληροδοτώντας διαφθορά, ασέβεια προς τους θεσμούς, τη λοιμική της στυγνής κομματοκρατίας και τη δημιουργία μιας γενιάς, των εκ του ασφαλούς αριστερών, ήτοι, κατά το προσφυώς λεγόμενον, της «σταυροφορίας της Αριστεράς» εν Ελλάδι.
Οι άνθρωποι αυτοί λογίζονται ως αυτόκλητοι αυθέντες, διαθέτουν παρακρατική ομάδα φύλαξης, σε περίπτωση που κάποιος τους θίξει λεκτικά αμφισβητώντας δημοκρατικά την υπεροχή τους, και γαλουχήθηκαν στις παρυφές του σοσιαλισμού στην Ελλάδα. Οι νέου τύπου αριστεροί είναι νοσταλγοί της Σοβιετικής Ενώσεως, πλην όμως στην πράξη εφαρμόζουν ακραιφνώς νεοφιλελεύθερη πολιτική, κύπτοντας υποτακτικώς το γόνυ στους εγγενείς εχθρούς της ιδεολογίας τους, όπως οι ΗΠΑ.
Πρόκειται για μια σχιζοειδή σύγχρονη κάστα ανθρώπων, ιδεολογικώς ανερμάτιστων, εθνομηδενιστών, οι οποίοι εντελώς καιροσκοπικά και αμοραλιστικά ενδιαφέρονται σφόδρα διά την εις το διηνεκές νομή της εξουσίας, δίχως τον παραμικρό ενδοιασμό και εσχάτως φραγμό για την ποιότητα της δημοκρατίας και της τηρήσεως του υπέρτατου νόμου του κράτους. Η σύγχρονη Αριστερά εξομοιώνεται με τα δικτατορικά καθεστώτα ως προς την αντιλαϊκή ασκούμενη πολιτική, με «ερπύστριες» την ποινική καταστολή των αντιφρονούντων, τον ραγιαδισμό στα εξωεθνικά συμφέροντα, στη μονομερή προπαγάνδα διά να συντηρήσει τους δογματικά επιρρεπείς πολίτες στις λεκτικές ονειρώξεις ενός κομμουνιστικού καθεστώτος.
Εν κατακλείδι, η νόθευση της ιστορικής αλήθειας και η παραχάραξη των γεγονότων του Πολυτεχνείου αποτελούν μεταξύ άλλων ένα σύγχρονο εργαλείο προπαγάνδας διασφάλισης των συμφερόντων της μειοψηφίας των «ημέτερων», επιδεικνύοντας ανοχή σε όσους συντάσσονται με την αναλήθεια, ενώ εις τον αντίποδα κατασυκοφαντούνται, λοιδορούνται και διώκονται απηνώς οι εκφραστές της αληθινής εκδοχής της αφτιασίδωτης αλήθειας, με αδιάσειστα τεκμήρια εκ της ίδιας της Ιστορίας.
*Δικηγόρος
