Η Ελλάς Μητσοτάκη και Κυρανάκη σε δύο φωτό, που ελήφθησαν την ίδια ημέρα, με χρονική απόσταση ολίγων ωρών
- Παναγιώτης Λιάκος
Στην Ελλάδα του 2026, οι δημόσιες συγκοινωνίες του… αναπληρωτέως υπουργέως Κυρανάκη έχουν φτάσει σε τέτοιο επίπεδο τεχνολογικής και οργανωτικής αριστείας, που ακόμα και ο πιο αισιόδοξος Ευρωπαίος τεχνοκράτης θα έμενε άφωνος. Δεν μιλάμε για απλά μέσα μεταφοράς. Μιλάμε για υπερσύγχρονα συστήματα, όπου η καινοτομία συναντά την αυτοσχεδιαστική ιδιοφυΐα του μεταπολιτευτικού κλεπτοκρατικού γιουνανιστάν. Δύο φωτογραφίες αρκούν για να το αποδείξουν.
Πρώτα, ο σταθμός Ομόνοια του ΗΣΑΠ. Εκεί, όπου κάποτε περνούσαν οι πρώτοι ηλεκτρικοί σιδηρόδρομοι, η σύγχρονη μηχανική έχει επιτύχει το ακατόρθωτο: να μετατρέψει τους κόκκινους πλαστικούς κουβάδες σε προηγμένο σύστημα μόνωσης και διαχείρισης υγρασίας.
Τρεις κόκκινοι κουβάδες, στρατηγικά τοποθετημένοι κάτω από μουχλιασμένα ταβάνια που ζέχνουν διαρροές λερών υδάτων, λειτουργούν ως υψηλής τεχνολογίας «υδραυλικοί αισθητήρες». Δεν χρειάζονται ακριβά στεγανωτικά υλικά ούτε ευρωπαϊκά κονδύλια για αποκατάσταση. Μόνο πλαστικό από το κατάστημα της γειτονιάς και μια δόση ελληνικής εφευρετικότητας. Αν βρέξει έξω, μέσα οι κουβάδες μαζεύουν το νερό με ακρίβεια επιστημονικού οργάνου. Και αν γεμίσουν; Μα, υπάρχει πάντα ο επόμενος επιβάτης που θα τους προσέξει – ή όχι. Είναι το ελληνικό μοντέλο «maintenance by bucket»: οικονομικό, οικολογικό («ανακυκλώσιμα» πλαστικά) και απολύτως βιώσιμο. Σε άλλες χώρες πληρώνουν εκατομμύρια για στεγανότητα. Εμείς το λύνουμε με τρία ευρώ και λίγη υπομονή.
Λίγο πιο κάτω, στον σταθμό μετρό στο Μοναστηράκι, η ασφάλεια έχει ανέβει σε άλλο επίπεδο. Μια γυναίκα με μαντίλα και κουκούλα (!!!) σπρώχνει άνετα ένα κλεμμένο καρότσι σούπερ μάρκετ, γεμάτο με… κάτι, μέσα στον πολυσύχναστο σταθμό. Κανείς δεν την ενοχλεί. Κανένας φύλακας, κανένας έλεγχος, κανένα σκάνδαλο. Το καρότσι κινείται ελεύθερα ανάμεσα στους επιβάτες, δίπλα σε σκάλες και εισόδους. Είναι η απόλυτη απόδειξη της πολυπολιτισμικής ανεκτικότητας και της εμπιστοσύνης προς τον πολίτη (ή προς όποιον περνάει από εκεί).
Κι αν μέσα στο καρότσι δεν ήταν ρούχα και σακούλες, αλλά κάτι πιο… δημιουργικό; Αν είχε εκρηκτικά, χημικά ή οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να διαταράξει την ηρεμία του δικτύου; Δεν χρειάζεται να φανταστούμε σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Αρκεί να θυμηθούμε ότι σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ακόμα και ένα μεγάλο σακίδιο προκαλεί απορίες στους φύλακες. Εδώ ένα ολόκληρο καρότσι περνάει απαρατήρητο. Είναι η απόλυτη εφαρμογή της αρχής «δεν ελέγχουμε, εμπιστευόμαστε». Και αν κάτι πάει στραβά; Μα, θα το μάθουμε από τα social media και τα διεθνή ΜΜΕ μετά.
Αυτές οι δύο εικόνες δεν είναι μεμονωμένες. Είναι η καθημερινότητα των ΜΜΜ στην Αθήνα: διαρροές που «θεραπεύονται» με κουβάδες, στατικοί κίνδυνοι που συζητιούνται σε ανακοινώσεις, συρμοί που εκκενώνονται λόγω καπνού, σταθμοί με ιστορικές φθορές που «δεν είναι πρόβλημα». Το μετρό και ο ΗΣΑΠ, που κάποτε παρουσιάζονταν ως σύμβολα εκσυγχρονισμού, έχουν μετατραπεί σε υπαίθριο μουσείο αυτοσχεδιασμού. Οι επιβάτες μαθαίνουν να ζουν με τις οσμές, τις καθυστερήσεις, τα στριμωξίδια, τις ουρές και την αβεβαιότητα. Οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν χρόνια προβλήματα συνωστισμού, εξαερισμού και συντήρησης. Η διοίκηση απαντά με ανακοινώσεις ότι «δεν υπάρχει κίνδυνος».
Και όμως, η Ελλάδα προχωρά. Με υπερσύγχρονους τρόπους. Οταν λείπουν τα χρήματα για πραγματική συντήρηση, οι κουβάδες γίνονται μηχανικοί. Οταν λείπει η αστυνόμευση, το καρότσι γίνεται μέσο μεταφοράς. Είναι το ελληνικό θαύμα: το γεγονός ότι η Ελλάς επιζεί με τόσο ανίκανη ηγεσία είναι τρανή απόδειξη ότι ο Θεός υπάρχει και μας αγαπά ανυποχώρητα (μέχρι να μας σιχαθεί).
Φυσικά, υπάρχουν και οι κλασικοί παπαγάλοι της κυβερνήσεως: «Είναι μεμονωμένα περιστατικά», «Γίνεται και αλλού», «Το μετρό είναι από τα καλύτερα στην Ευρώπη». Ναι, ίσως. Αλλά όταν η «υπερσύγχρονη» λύση για τη διαρροή είναι ο κόκκινος κουβάς και η «ασφάλεια» επιτρέπει ελεύθερη κυκλοφορία κλεμμένων καροτσιών, τότε γελάει ο κόσμος μέχρι να κλάψει.
Υπερσύγχροναι μεταφοραί, λοιπόν. Με κουβάδες και καρότσια.
