Καθώς πλησιάζουμε προς την 52η επέτειο αποκατάστασης της δημοκρατίας μας, αναλογίζομαι ότι πέρυσι τέτοια εποχή η εφημερίδα μας ήταν στόχος επιθέσεων για τις αποκαλύψεις που έκανε σχετικά με τις έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας εις βάρος βουλευτών για διάφορες υποθέσεις. Οχι μόνο για το σκάνδαλο με τις παράνομες επιδοτήσεις αλλά και για άλλες (ανακύκλωση, μετανάστες κ.λπ.).
Θυμάμαι ότι δεχτήκαμε ακόμη και εξώδικα με τις διαμαρτυρίες υπουργών για όσα επισημαίναμε στη βάση πληροφοριών που προέκυψαν από τη δημοσιογραφική έρευνα. Καθώς οδεύουμε για την επέτειο από την αποκατάσταση της δημοκρατίας, αναστοχάζομαι υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων πώς διαχειριστήκαμε κι εμείς την αλήθεια στον μοναχικό δρόμο που έχουμε επιλέξει και με βάση όσα αποκαλύπτονται αυτές τις ημέρες ένα έχουμε να σας πούμε: Νιώθουμε ακόμη καλύτερα. Πολύ καλύτερα. Ξέρετε, όπως λέει ένας καλός μου φίλος,αυτοί που λένε την αλήθεια πονάνε δυο φορές. Μια φορά πονάνε οι ίδιοι, όταν η αλήθεια αποτελεί διάψευση των προσδοκιών τους και άλλη μια φορά πονάνε για εκείνους στους οποίους την κοινοποιούν, αν είναι φίλοι τους. Η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση στη δημοσιογραφία, σκληρή αλλά επώδυνη, είναι να απαρνιέσαι την αγάπη των άλλων.
Των δικών σου ανθρώπων. Δεν είναι, όμως, δυνατόν να συγχωρείς τους δικούς σου όταν είσαι αμείλικτος με τους άλλους. Ο δικός μας ο δρόμος τα τελευταία χρόνια από τη στιγμή που κατέστη εδραία πεποίθησή μας ότι αυτή η παράταξη έχει πάρει
βαρύ διαζύγιο από τις αρχές της, τους κώδικές της και τις ιδέες της είναι εξαιρετικά δύσκολος. Γιατί πρέπει να λες την αλήθεια σε ανθρώπους που δεν θέλουν να την ακούσουν. Γιατί συναντάς φίλους που δυσφορούν μαζί σου. Γιατί έχεις κάθε βράδυ το ερώτημα μη τυχόν και αδίκησες κανέναν. Ειδικά αν είσαι χριστιανός ορθόδοξος.
Η αμφιβολία είναι η προϋπόθεση της δικαιοσύνης. Πάντοτε πρέπει να θέτεις τον εαυτό σου σε αυτή τη δοκιμασία. Και αν χρειάζεται να πεις και συγγνώμη, αν έχεις κάνει λάθος να τη λες. Το έχω κάνει! Η απουσία εγωισμού και η ταπείνωση είναι στοιχείο του δόγματός μας αλλά και sine qva προϋπόθεση άσκησης του επαγγέλματός μας! Πολλές φορές διαβάζω με απόσταση μηνών επίμαχα κείμενά μου για να δω αν νιώθω το ίδιο όταν τα πράγματα τα έγραφα.
Κατά τη διάρκεια των 12 μηνών που μεσολάβησαν από το περσινό καλοκαίρι μέχρι σήμερα, φρόντισα να μπω στα παπούτσια του άλλου. Των θιγομένων από τις αποκαλύψεις μας. Συζήτησα με αρκετούς από τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, τα ονόματα των οποίων βρέθηκαν μέσα στα πορίσματα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, κλήθηκαν προς απολογία, κατέθεσαν ανωμοτί ως ύποπτοι και σε τινές εκ των οποίων ασκήθηκαν ποινικές διώξεις. Επειδή ποτέ κανείς δεν έχει το αλάθητο, ήθελα να ακούσω και την άλλη πλευρά. Και το έκανα μια και δυο και τρεις φορές όταν χρειάστηκε. Ακόμη κι αν μας πήραν τα μεσάνυχτα.
Ενας βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας μού εξομολογήθηκε πόση ντροπή αισθάνθηκε που τον αμφισβητούσαν τα παιδιά του μετά τις πρώτες αποκαλύψεις και πως έκανε προσπάθεια να τα πείσει ότι είναι αθώος. Ενας άλλος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας μού περιέγραψε πώς ακριβώς παρενέβη στον ΟΠΕΚΕΠΕ υπέρ του αιτήματος ψηφοφόρου του, μου έδειξε τα μηνύματα που είχε ανταλλάξει με αξιωματούχους του ΟΠΕΚΕΠΕ και μου εξέφρασε την πεποίθηση ότι είναι αθώος.
Τον ρώτησα αν κατά τη διάρκεια των τηλεφωνικών επικοινωνιών που είχε με κορυφαίο αξιωματούχο του ΟΠΕΚΕΠΕ είχε πει καμιά περίεργη λέξη, η οποία νομικά να του δημιουργεί πρόβλημα, αν είχε διατυπώσει άκομψα κανένα αίτημα, δεν θυμόταν κάτι επιλήψιμο. Η αποκάλυψη των διαλόγων όπως αυτή περιλαμβάνονται στη δικογραφία έδειξε ότι όντως υπήρχε λέξη και φράση. Και γι’ αυτό το όνομά του μαζί με άλλων περιελήφθη στα 11 των οποίων ήρθη η ασυλία για να δώσουν εξηγήσεις ως ύποπτοι.
Δεν χάρηκα με την εξέλιξη, αλλά από την άλλη κατάλαβα ότι η αποστολή μας, πέρα από τα συναισθήματα, είτε τα θετικά είτε
αρνητικά για τους ανθρώπους, είναι να δημοσιεύουμε ειδήσεις. Πληροφορίες. Ρεπορτάζ. Διασταυρωμένα. Από έγκυρες πηγές. Αποστολή μας είναι ο σεβασμός στον νόμο, όχι η χαλάρωση του νόμου. Δεν είναι αποστολή μας ούτε διεκδικήσαμε ποτέ να γίνουμε οι Ιαβέρηδες του δημόσιου βίου. Οταν αποκαλύφθηκαν τα ονόματα για τα οποία ζητήθηκε σε πρώτη φάση η άρση της ασυλίας, ήρθε η δικαίωση και όλοι αυτοί οι οποίοι μας κατηγορούσαν στα κανάλια αναγνώρισαν έστω και με δυσφορία ότι οι πληροφορίες μας ήταν ακριβείς. Οπως η πολιτική δεν πρέπει να γίνεται υπάλληλος της αγοράς και της διαπλοκής, έτσι και η δημοσιογραφία δεν μπορεί να βρίσκεται σε εξάρτηση από την πολιτική. Δεν είναι εύκολη η ισορροπία αυτή, σας ομολογώ. Το σχοινί είναι πολύ τεντωμένο. Ειδικά όταν πρόκειται για ανθρώπους σαν κι εμάς που δεν αποκρύψαμε ποτέ την ιδεολογική μας ταυτότητα.
Αλλά η εφημερίδα που κρατάτε στα χέρια σας καθώς και ο κώδικας αρχών, αξιών και ιδεών που έγραψε ο Γιάννης Φιλιππάκης όταν προχώρησε στην έκδοση της «δημοκρατίας», το 2010, μας δεσμεύουν. Μας δεσμεύει γιατί συμπυκνώνει και όλες τις αρχές της ζωής μας. Ο εκδότης μας, μάλιστα, για να υπηρετήσει την αλήθεια, αντιμετώπισε μέχρι και τον κίνδυνο της παραπομπής στο Ειδικό Δικαστήριο από κάποιους ελεεινούς αυτής της παράταξης οι οποίοι από το βήμα της Βουλής τον αποκαλούσαν «συμμορία». Και έρχεται η ίδια ιστορία σήμερα από τα χείλη των ίδιων των πρωταγωνιστών αυτών των ετών να αποκαλύψει ποιοι εργάζονται ως «συμμορία» «εγκληματική οργάνωση» και ποιοι θεωρούν τη μαφία περίπου ευλογία για τον δημόσιο βίο.
Δεν έχουμε πολλά να υποσχεθούμε για τη συνέχεια παρά μόνον ότι με τη βοήθεια του Θεού θα συνεχίσουμε έτσι. Το γεγονός ότι υπάρχουν θεσμοί στις Βρυξέλλες και στην Αθήνα οι οποίοι μπορούν να αγγίζουν τους ανέγγιχτους και να φέρουν στο φως της δημοσιότητας βρομερά σκάνδαλα διασπάθισης του δημόσιου χρήματος σε μια χώρα που την τελευταία δεκαετία επικρατούν ο κυνισμός, η πολιτική εκπόρνευση και η ομερτά μάς κάνει λίγο περισσότερο αισιόδοξους. Οχι απόλυτα αισιόδοξους αλλά περισσότερο αισιόδοξους. Διότι τελικά αυτό που κάναμε και εξελίχθηκε τα προηγούμενα χρόνια μέσα στη γενική αδιαφορία και τη σιωπή τελικά αξίζει τον κόπο. Με στόχο ένα και μοναδικό: να μη σβήσει το κερί στην πατρίδα μας. Το κερί της νομιμότητας και της εντιμότητας, το κερί της αξιοκρατίας, το κερί της ορθοδοξίας, το κερί του πατριωτισμού, το κερί του Ελληνισμού. Αν δεν σβήσει το κερί, αργά ή γρήγορα θα γίνει λαμπάδα που θα φωτίσει όλο το έθνος.
Στην υπόθεση Ντρέιφους ο πρωταγωνιστής αξιωματικός λέει κάποια στιγμή απογοητευμένος: «Κάποτε πίστευα την αλήθεια, αλλά σήμερα το ψέμα είναι μια αλήθεια πιο δυνατή». Κάποιοι επιχείρησαν αυτό να το καθιερώσουν στην πατρίδα μας τα προηγούμενα χρόνια, να είναι το ψέμα μια αλήθεια πιο δυνατή! Δεν πρόκειται ποτέ να το αποδεχτούμε, είτε αυτό αφορά τα εθνικά μας θέματα είτε τις ηθικές μας αξίες ή την πίστη μας ή τις αρχές και τις αξίες μας. Αποστολή μας θα είναι πάντοτε να αποδεικνύεται ότι η αλήθεια είναι πιο δυνατή από το ψέμα.
