Ναι, βρε, Ταγίπ, τζάνεμ’, ο Ομηρος ήταν Τούρκος και λεγόταν Ομέρ! Ασε δε που Τούρκος ήταν και ο Μεγαλέξαντρος, όπως πάνε να μας πουν οι κομπογιαννίτες «ιστορικοί» που ’χεις μαζέψει, δηλαδή οι λίγοι «πνευματικοί» άνθρωποι της «δημοκρατίας» σου, που δεν τους έχεις ακόμα μπαγλαρώσει για «συνωμοσία»…
Τι να μας πεις, ρε μπίρομ’, που βάζατε την μπριτζόλα κάτω από τη σέλα για να μαλακώσει και την τρώγατε ωμή, όταν οι Βυζαντινοί μαγείρευαν και είχε κάθε βυζαντινό σπίτι τον δικό του σεφ, φερμένο από τις πολλές κατακτήσεις της Αυτοκρατορίας! Τι να μας πεις, ρε έρμε, που ελληνική ρίζα έχεις, που οι μισοί δήθεν «Τούρκοι» είναι βιαίως εξισλαμισθέντες Ελληνες. Γιατί, νομίζεις, εκεί στα μέρη που γεννήθηκες (με ποντιακή ρίζα) οι «Τούρκοι» χορεύουν ακόμα τον πυρρίχιο;
Τι να μας πεις, βρε ταλαίπωρε, που ούτε αλφάβητο δεν είχατε και σας υποχρέωσε ο αρχιχασάπαρος ο Κεμάλ να υιοθετήσετε τη λατινική γραφή κι έτσι μάθατε ότι, εκτός από το να τυλίγεις σαρδέλες, το χαρτί κάνει και για γράψιμο! Βέβαια, δεν θα πάμε στους δικούς μας βαρεμένους, που για να μη δεχθούν ότι η λέξη γιαούρτη προέρχεται από κάποια ανατολική γλώσσα (αργότερα, όταν μάθατε να μιλάτε και να μη συνεννοείστε με κραυγές, το πήρατε κι εσείς), εφηύραν τη λέξη «υγείαρτος», η οποία δεν υπάρχει στην αρχαιοελληνική γραμματική!
Α, να σου πω, Ταγιπάκο, ξέχασες ότι και ο Σωκράτης ήταν Τούρκος και τον έλεγαν «Σοκράτ», όπως έλεγαν «Λεφτέρ» τον… Τούρκο Λευτέρη Αντωνιάδη, που σας έμαθε μπάλα και τον βαφτίσατε «Λεφτέρ Κιουτσουκαντωνιάδη». Μέχρι και το τόπι εμείς σας το μάθαμε, Ταγιπάκο, όπως και το μπάσκετ και το πινγκ πονγκ, που τα μάθατε από τους ελληνικούς συλλόγους, τον Πανιώνιο, τον Απόλλωνα, τον Α.Ο. Ταταύλων!
Τι να γίνει, ρε φίλε. Δεν φταίμε εμείς που όπου κι αν σκάψουν οι αρχαιολόγοι σου βρίσκουν ελληνικά μνημεία και στήλες με ελληνικά γράμματα! Αρχαία πλάκα με τούρκικη γραφή δεν θα βρεθεί ποτέ, επειδή τούρκικη γραφή… δεν υπήρχε!
Ασε, λοιπόν, τη «Γαλάζια Πατρίδα» και κοίτα ν’ αφήσεις κάποιον στο πόδι σου, γιατί μόλις λείψεις εσύ, βλέπω να μπαίνει φυλακή η μισή Τουρκία (οι δικοί σου δηλαδή) και την άλλη μισή να τη φυλάει για να μην το σκάσει! Και επειδή το ξέρω ότι σ’ αρέσει η ελληνική μουσική, επειδή ελληνική-βυζαντινή είναι κι αυτή που πας να πλασάρεις ως τούρκικη, θα σου συστήσω, εκτός από την Αντζελα και τη Γλυκερία, ν’ ακούσεις και το τραγούδι του μακαρίτη του Αντώνη Βαρδή, που τραγουδάει η μεγάλη Χαρούλα Αλεξίου. «Φεύγω κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια»! Σου πάει… ταμάμ!
Η ΑΚΙΣ
