Δεν λησμονούμε τον Θάνο Αξαρλιάν

Αντιγράφω από το ρεπορτάζ εκείνων των ημερών: «Στο κτίριο της οδού Περικλέους 7, που βρίσκεται το εργαστήριο κοσμημάτων της οικογένειας του θύματος, ο γείτονας του έκτου ορόφου Αλέξανδρος Καράγιωργας συζητούσε, πέντε λεπτά πριν από την έκρηξη, με τη μητέρα του Θάνου, Ρούλα Αξαρλιάν. Λίγο πριν από την έκρηξη, η μητέρα του Θανάση τον είχε στείλει για δουλειά στην οδό Καραγεώργη Σερβίας. Ηταν κεφάτη, συζητούσαμε και αστειευόμασταν.

Ξαφνικά, μόλις άκουσε τον θόρυβο, άνοιξε την τζαμαρία του παραθύρου και άρχισε να φωνάζει: “Πού είναι το παιδί μου, πού το πήγαν!”. Είχε καταλάβει από ένστικτο ότι ο γιος της ήταν νεκρός. Προσπάθησα να την ηρεμήσω, λέγοντας ότι ο Θάνος είναι καλά, και προς στιγμήν τα κατάφερα. Ομως λίγα λεπτά αργότερα άρχισε να κλαίει σπαρακτικά. Είχε καταλάβει ότι ο γιος της ήταν νεκρός»…

Σαν σήμερα, πριν τριάντα τέσσερα χρόνια, ο Δημ. Κουφοντίνας, «από λανθασμένο χειρισμό επειδή ενήργησε βιαστικά γιατί η σύντροφός του τον πίεζε να φύγουν για διακοπές», πυροδότησε μια ρουκέτα, η οποία δεν χτύπησε απευθείας το τεθωρακισμένο όχημα στο οποίο επέβαιναν ο τότε υπουργός Οικονομικών Ιω. Παλαιοκρασσάς και η σύζυγός του, αλλά «έσκασε» στο έδαφος, κάτω από το όχημα, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του ο διερχόμενος Θάνος Αξαρλιάν, γιος της Σταυρούλας, αδελφής του στενού μου φίλου (και μαθητή της μητέρας μου) Γιάννη Πολυχρονόπουλου.

Εζησα από πολύ κοντά εκείνες τις ημέρες, κοντά στην οικογένεια, όπως έζησα και τη δίκη της 17Ν ως μάρτυς κατηγορίας της οικογένειας Περατικού. Ο Κουφοντίνας καταδικάσθηκε για τις δολοφονίες του Νίκου Μομφεράτου, του Παναγιώτη Ρουσέτη, του Δημήτρη Αγγελόπουλου, του Αλ. Αθανασιάδη-Μποδοσάκη, του Ουίλιαμ Νορντίν, του Παύλου Μπακογιάννη, του Ρόναλντ Στιούαρτ, του Τσετίν Γιοργκού, του Αθανάσιου Αξαρλιάν, του Μιχάλη Βρανόπουλου, του Ομέρ Σιπαχίογλου, του Κωστή Περατικού και του Στίβεν Σόντερς.

«Συγγνώμη» ζήτησε μόνο από τη μητέρα του Θανου, την αξιοπρεπέστατη Σταυρούλα Αξαρλιάν, η οποία επανέλαβε στο Δικαστήριο τη φράση που είχε πει στην κηδεία του παιδιού της. «Τρομοκράτες, καταθέστε τα όπλα και δίνω αντάλλαγμα τη ζωή μου!» Ο Θάνος μπορούσε να είχε ήδη φύγει για διακοπές τότε. Αλλά οι γονείς του τον είχαν μάθει να εργάζεται, παράλληλα με τις σπουδές του!