Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσαν οι ταινίες της, δεν μπορώ να πω ότι συμμετείχα στο πανηγύρι των θαυμαστών της, που έφθασαν τα πολλά εκατομμύρια αρκετών γενεών Ελλήνων και Ελληνίδων. Μπορώ να πω, όμως, ότι βλέπω ευχάριστα στην τηλεόραση την «Αλίκη στο Ναυτικό», την «Κόρη μου τη σοσιαλίστρια» και κάποιες άλλες ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε. Ενώ ως νέος και αμφισβητίας των πάντων ούτε να ακούσω το όνομά της δεν ήθελα!
Με τα χρόνια ωριμάζεις και λες μέσα σου «δεν μπορεί, για να αρέσει σε τόσο κόσμο, κάτι θα έχει επάνω της, βρε αδελφέ». Στο θέατρο την είδα στην «Εβίτα», κυρίως για να της πω -νοερώς- ένα «μπράβο» για την τόλμη της να αγαπήσει και να συνδεθεί με έναν ροκ σταρ της εποχής, τον φίλο μου (εν μουσική, στα χρόνια του ̓70) Βλάσση Μπονάτσο.
Πρόσφατα, με πρωτοβουλία του «μαθητή» μου Παναγιώτη Φύτρα σκάρωσαν ένα «καμαρίνι της Αλίκης» πλάι σε εκείνο του (Πειραιώτη) Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Κοσμοσυρροή, το αδιαχώρητο, κόσμος και ντουνιάς κάθε ηλικίας. Δεν πήγα, έλειπα εκείνη την ημέρα από τον Πειραιά, αλλά μου είπαν φίλοι ότι επρόκειτο για «λαϊκό προσκύνημα».
«Καλά, τι της βρίσκουν;» ρώτησα (πιο πολύ για να τον πικάρω) τον Παναγιώτη, οργανωτή της βραδιάς και εκ των ολίγων παρόντων στο μνημόσυνο. Κι εκείνος, αντί απαντήσεως, μου έστειλε έναν κατάλογο με τις ταινίες της!
Μετρήστε, παρακαλώ: 1954 «Το ποντικάκι», 1955 «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας», 1957 «Η Μαρία η Πενταγιώτισσα» και «Το κορίτσι με τα παραμύθια», 1958 «Διακοπές στην Αίγινα», «Χαρούμενοι αλήτες», «Ο Μιμίκος και η Μαίρη» και «Ερωτας στους αμμόλοφους», 1959 «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», «Η μουσίτσα», «Η ζαβολιάρα», «Ερωτικές ιστορίες» και «Αστέρω», 1960 «Το κλωτσοσκούφι» και «Μανταλένα», 1961 «Η Λίζα και η άλλη» και «Η Αλίκη στο Ναυτικό», 1962 «Το Ταξίδι», 1963 «Η ψεύτρα», «Αλίκη» και «Χτυποκάρδια στο θρανίο», 1964 «Το δόλωμα» και «Η σωφερίνα», 1965 «Μοντέρνα σταχτοπούτα», 1966 «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» και «Διπλοπενιές», 1967 «Αχ! Αυτή η γυναίκα μου» και «Το πιο λαμπρό αστέρι», 1968 «Το κορίτσι του λούνα παρκ», «Η αγάπη μας» και «Η αρχόντισσα κι ο αλήτης «, 1969 «Η νεράιδα και το παλικάρι» και «Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά», 1970 «Υπολοχαγός Νατάσσα» και «Ενα αστείο κορίτσι», 1971 «Σ’ αγαπώ» και «Η κόρη του ήλιου», 1972 «Η Αλίκη δικτάτωρ», 1973 «Η Μαρία της σιωπής», 1980 «Πονηρό θηλυκό… κατεργάρα γυναίκα!» και 1981 «Κατάσκοπος Νέλλη».
Σαράντα ταινίες, οι περισσότερες από τις οποίες κάνουν πιένες στην ελληνική τηλεόραση. Δεν είναι τυχαία, λοιπόν, η μεγάλη απήχησή της στο ευρύ κοινό. Και, χωρίς αμφιβολία, δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις…
Η ΑΚΙΣ
