➜ Από την Εκκλησία, για δικούς μου λόγους, πάνε χρόνια που ξεμάκρυνα. Ομως τούτος εδώ ο πατέρας Χαράλαμπος Κοπανάκης, ένας απλός κληρικός της Κρήτης, εφημέριος του Ι.Ν. Αγίου Αντωνίου Σοκαρά Ηρακλείου, ανέλυσε την πρόσφατη δολοφονία του 20χρονου στην Αμμουδάρα με τρόπο που βοηθά να κατανοήσει κανείς πώς λειτουργούν ορισμένα πράγματα όταν δεν τα ανάγει όλα στην κακιά στιγμή και τη μοίρα…
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
➜ «Οταν το πένθος καθηλώνεται στον θυμό.
➜ Ο θυμός στις περιπτώσεις του πένθους δεν είναι πρόβλημα από μόνος του, είναι ένα από τα στάδια επεξεργασίας.
➜ Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο ψυχισμός προσπαθεί να κρατηθεί όρθιος απέναντι σε κάτι που είναι αβάσταχτο.
➜ Είναι πιο εύκολο να θυμώνεις, παρά να νιώθεις το βάθος της απώλειας, το κενό, την οριστικότητα, την αίσθηση ότι κάτι τελείωσε και δεν επιστρέφει.
➜ Οταν όμως ο άνθρωπος που πενθεί μείνει εκεί, όταν ο θυμός γίνει ο μόνιμος τρόπος να σχετίζεται με αυτό που συνέβη, τότε αρχίζει να χάνει τη λειτουργικότητά του.
➜ Ο κόσμος απλοποιείται επικίνδυνα. Χωρίζεται σε υπεύθυνους και αθώους.
➜ Ο πόνος μεταφράζεται σε κατηγορία και η ανάγκη για νόημα γίνεται ανάγκη για απόδοση ευθύνης.
➜ Ιδιαίτερα σε περιπτώσεις αιφνίδιων απωλειών ή δυστυχημάτων, αυτή η διαδικασία μπορεί να γίνει πολύ έντονη, γιατί ο νους δυσκολεύεται να αποδεχθεί ότι κάτι τόσο σοβαρό μπορεί να συμβεί χωρίς έναν σαφή ένοχο.
➜ Με ψυχολογικούς όρους, αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο άνθρωπος δυσκολεύεται να περάσει από την άρνηση και τον θυμό σε μία πιο σύνθετη επεξεργασία της απώλειας.
➜ Τρομάζει τόσο από την οξύτητα του πόνου, που δεν αντέχει να σταθεί απέναντί του χωρίς να τον μετατρέψει σε κάτι πιο διαχειρίσιμο.
➜ Ο θυμός δίνει αίσθηση δύναμης και κρατά τον άνθρωπο ενεργό. Ομως την ίδια στιγμή τον κρατά μακριά από την ουσιαστική επαφή με το πένθος του.
➜ Το δύσκολο αλλά και αναγκαίο πέρασμα είναι να μπορέσει ο άνθρωπος να αφήσει σιγά σιγά αυτή την άμυνα και να έρθει σε επαφή με τα συναισθήματα της απώλειας.
➜ Αυτό δεν σημαίνει να ξεχάσει ούτε να προχωρήσει με την επιφανειακή έννοια, αλλά να βρει έναν τρόπο να κουβαλά αυτό που συνέβη χωρίς να τον καταστρέφει.
➜ Να μετατρέψει τον θυμό σε θλίψη και τη θλίψη σε μνήμη που μπορεί να συνυπάρχει με τη ζωή.
➜ Οταν αυτό δεν συμβαίνει και το πένθος παραμένει καθηλωμένο στον θυμό, υπάρχει κίνδυνος ο πόνος να βγει προς τα έξω με τρόπους καταστροφικούς.
➜ Τότε η αρχική απώλεια δεν μένει μόνη της, αλλά συνοδεύεται από νέες, συχνά εξίσου βαριές απώλειες.
➜ Γι’ αυτό και σε τέτοιες περιπτώσεις η στήριξη δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη.
➜ Για να μπορέσει ο άνθρωπος να κάνει αυτό το πέρασμα με ασφάλεια, χωρίς να μείνει μόνος μέσα σε έναν θυμό που στην αρχή τον προστάτευσε, αλλά στην πορεία μπορεί να τον παγιδεύσει.
ΥΓ.: Θυμάμαι στη Δανία που μου έλεγαν πως, όταν ακόμα και ένας εργαζόμενος σε ένα οποιοδήποτε επαγγελματικό πεδίο εκφράσει ή εκδηλώσει κάποια ψυχική δυσφορία, άμεσα του δίνονται χώρος και χρόνος να επεξεργαστεί αυτό που του συμβαίνει με κάποιον ειδικό. Εδώ, ακόμα η συνεργασία με ειδικό ψυχικής υγείας στιγματίζεται ως αδυναμία και σε αρκετές περιπτώσεις ταυτίζεται με την τρέλα».
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
