Η αειθαλής δρυς του ημεδαπού σοσιαλισμού (επιστημονική ονομασία: πασόκους απατεώνους, μνημόνιους) απεδείχθη φυλλοβόλος. Ο ΓΑΠ και οι κηπουροί του την ψέκασαν με το φλιτ του ΔΝΤ και άρχισε να φυλλοροεί και σταματημό δεν έχει.
Η πανίδα που τρεφόταν από αυτό το δεντράκι, που βάσταξε κοντά στα 40 χρόνια, έχει διαταραχθεί ψυχολογικά και αισθάνεται την απειλή της λόρδας να πολιορκεί τη διεσταλμένη στομάχα του. Επειδή οι ιδέες ποτέ δεν έλειψαν από τούτη την πανίδα, σκέφτονται να ενισχύσουν το χτικιάρικο δέντρο με μπόλι από τον ιταλογενή (πάλαι ποτέ ισχυρό) κεντροαριστερό συνασπισμό «Ελιά». Εδώ βέβαια δεν υπάρχουν τα υλικά για να ανθίσει η «Ελιά», όπως στην Ιταλία. Ξεραΐλα. Ποια μπόλια να διαλέξεις για να μην ξεραθεί το δεντράκι στα πρώτα δευτερόλεπτα; Να το ραντίσεις με Μπίστη και Φλωρίδη; Να το ποτίσεις με τα δάκρυα της Διαμαντοπούλου ή με νερό από την αστείρευτη πηγή της σοφίας του Πέτρου Ευθυμίου;
Να φυτέψεις δίπλα στις ρίζες του τρίχες από το μουστάκι που είχε ο Λοβέρδος όταν έπαιζε ρεμπέτικα στο Σαρλερουά; Να στολίσεις τα κλαδιά του με φωτογραφίες του Χρυσοχοΐδη;
Βαγγ-ελιά
Μια καλή λύση για το δεντράκι που θέλουν να στολίσουν οι πασόκοι για τα Χριστούγεννα είναι να το ονοματίσουν «Βαγγ-ελιά». Μ’ έναν σμπάρο δύο τρυγόνια. Και νομιμοφροσύνη θα δείξουν στον αρχηγό τους και θα αποδείξουν ότι διαθέτουν στοιχειώδη αίσθηση χιούμορ. Για να ανθίσει, δεν το πολυβλέπουμε. Οσοι τράφηκαν από τους καρπούς της πρώτης και θαλερής δρυός που λεγόταν ΠΑΣΟΚ έπαθαν πνευματική και οικονομική δηλητηρίαση και τώρα αποφεύγουν οτιδήποτε τους θυμίζει πράσινο.
Ωστόσο, οι επικές κινήσεις ιδεολογικής και πολιτικής ζύμωσης, που λαμβάνουν χώρα εντός του εναπομείναντος Κινήματος, ενέπνευσαν τη λαϊκή μούσα. Ηδη κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα η πρώτη παραλλαγή του δημοτικού άσματος «Νάμουν ελιά στα Σάλωνα». Εχει ως ακολούθως: «Νάμουν ελιά στα Σάλωνα, πασόκος με καπρίτσια / νάμουν και σοσιαλιστής, δραγάτης στα κορίτσια. Τ’ ακούτε, πρασινοφρουροί, κεντροαριστερούλες; / Εβγήκ’ ο Λοβέρδος στην τιβί, σας πιάσαν αναγούλες. / Του Σόιμπλε κρασί μην πίνετε κι όξω μην κοιμηθείτε. / Το μάθαν δυο ζουρλά παιδιά, μονολογούν τις νύχτες. / Σέρνουν ψωμί για τα σκυλιά, κρέας για τον Βαγγέλη, σέρνουν και υπνοβότανο, να γίνουν φορομπήχτες…».
Παναγιώτης Λιάκος
