Η Κύπρια ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους λέει ότι η Αγκυρα στη Γενεύη κέρδισε πολιτικό χρόνο για την ολοκλήρωση των στρατιωτικών σχεδίων της στο νησί
Συνέντευξη στον
Νίκο Σταυρουλάκη
Σ τη Γενεύη, η Τουρκία κέρδισε πολιτικό χρόνο, συνεχίζοντας σταθερά την «τουρκοποίηση» της Μεγαλονήσου, τονίζει στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «κυριακάτικη δημοκρατία» η Κύπρια ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους, καθώς ήδη κατασκευάζει τρεις νέες στρατιωτικές βάσεις, με την ελληνοκυπριακή πλευρά να ακολουθεί τη γνωστή τακτική των υποχωρήσεων. Επισημαίνει ακόμα ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης υποχρεώθηκε να μετακινηθεί από πάγιες θέσεις, που έφθασαν μέχρι την «αποσχηματοποίησή» του.
Τι συνέβη στη Γενεύη και σε ποιο σημείο έφθασαν οι συνομιλίες για το Κυπριακό;
Η Διεθνής Διάσκεψη της Γενεύης είναι ένα ιστορικό γεγονός και μας έφερε πολύ κοντά στην υλοποίηση των τουρκικών σχεδιασμών για την «ανάκτηση» της Κύπρου, που τέθηκαν σε εφαρμογή -εκπονηθέντες από τον Νιχάτ Ερίμ, το 1956- και έκτοτε υλοποιούμενοι σταδιακά, μεθοδικά, αποτελεσματικά. Η Γενεύη σηματοδοτεί μια νέα «Ζυρίχη» και αποτελεί συνέχεια της πρώτης «Γενεύης», του Αυγούστου του 1974, όταν η Τουρκία έθεσε τελεσίγραφο στον τότε προεδρεύοντα της Δημοκρατίας Γλαύκο Κληρίδη να αποδεχθεί την ανάπτυξη του τουρκικού στρατού σε ολόκληρη την Κύπρο για να καταληφθούν και να μορφοποιηθούν τα καντόνια, διαφορετικά θα ακολουθούσε η δεύτερη επέλαση του Αττίλα, όπως και έγινε.
Δυστυχώς, ο σημερινός Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας υποστηρίζει λύσεις οι οποίες σε καμιά περίπτωση δεν διασφαλίζουν την ελληνικότητα της Κύπρου και τη διάσωση του Ελληνισμού στο νησί. Απλώς ισχυρίζεται ότι διεκδικεί μια «αξιοπρεπή» λύση.
Εκτιμάτε, όμως, ότι η Γενεύη άνοιξε «παράθυρο ευκαιρίας» για τη συνέχεια;
Η Διάσκεψη της Γενεύης ευτυχώς δεν άνοιξε τον δρόμο για την τελική λύση, δηλαδή τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν άνοιξε τον δρόμο για μια -υποφερτή έστω- λύση, αλλά δυστυχώς μετατράπηκε σε τραγικό φιάσκο, με απρόβλεπτες ακόμη συνέπειες. Επιβεβαίωσε την εσφαλμένη πολιτική που ακολούθησαν πολλοί Πρόεδροι της Κύπρου μέχρι σήμερα, την πολιτική των συνεχών συμβιβασμών, των υποχωρήσεων, της ηττοπάθειας, του εξευμενισμού, της υποταγής. Την πολιτική που, αντί να καταστέλλει την τουρκική αδιαλλαξία, τη γιγαντώνει, τη θρέφει, την εξαγριώνει.
Παρακολουθήσατε από κοντά τη διαδικασία στη Γενεύη. Ποιοι «κίνδυνοι» κρύβονται πίσω από τους «συμβιβασμούς» της ελληνοκυπριακής πλευράς;
Η κατάσταση στο Κυπριακό με ιατρικούς όρους θα μπορούσε να αποδοθεί ως η αντιστοιχούσα στη μη αναστρέψιμη καταπληξία, στον επιθανάτιο ρόγχο.
Εχουν γίνει τόσο πολλές υποχωρήσεις στις μαξιμαλιστικές απαιτήσεις της Τουρκίας, που καθιστούν όποια συμφωνία a priori απαράδεκτη και ετεροβαρή, και είναι ξεκάθαρο για μένα ότι αυτή η «λύση»-διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η κατάλυση του κράτους, δεν θα γίνει αποδεκτή από τον λαό.
Εχετε την αίσθηση ότι η Αγκυρα κέρδισε πολιτικό χρόνο;
Μια απαίτηση της Αγκυρας είναι οι Τούρκοι πολίτες να έχουν τα ίδια δικαιώματα στην ομόσπονδη Κύπρο με τους λοιπούς Ευρωπαίους πολίτες. Το αίτημα αυτό έγινε αποδεκτό από τον Χριστόφια. Τώρα επικρατεί συσκότιση, δεν γνωρίζουμε πού βρίσκεται.
Η Αγκυρα διεκδικεί επιπλέον το 45% της Κυπριακής ΑΟΖ και εδάφη που τώρα είναι ελεύθερα στην περιοχή Τηλλυρίας, για να ενώσει τον θύλακα των Κοκκίνων με τη Μόρφου, η οποία δεν επιστρέφεται. Στα Κόκκινα κατασκευάζει μεγάλη ναυτική και στρατιωτική βάση, το ίδιο κάνει και στην Καρπασία, όπου κατασκευάζει αεροπορική βάση. Είναι κατανοητό ότι με τις δύο αυτές βάσεις θα μπορεί να ελέγχει τη Μεσόγειο από το Καστελόριζο μέχρι τη Λατάκια.
Πώς κρίνετε τους χειρισμούς Αναστασιάδη και ποιες είναι οι επιδιώξεις της Τουρκίας;
Αυτά που περιγράφει ο Πρόεδρος ως μεγάλες επιτυχίες της Γενεύης είναι μυθεύματα για να δικαιολογήσει το τεράστιο σφάλμα της «συμφωνίας του δείπνου» της 1ης Δεκεμβρίου 2016.
Αλλωστε, τίποτε από όσα έλεγε ο κύριος Αναστασιάδης δεν έγινε στη Γενεύη, παρά μόνο η «αποσχηματοποίησή» του. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δήλωσε πολλές φορές και δεσμεύθηκε ενώπιον του λαού ότι δεν θα αποδεχόταν τη σύσταση διεθνούς – πολυμερούς διάσκεψης (που τελικά ήταν η «επάρατος» πενταμερής), αν δεν συμφωνούσε σε όλα με τον Ακιντζί, δηλαδή στη διακυβέρνηση, στο Περιουσιακό, στο Εδαφικό, στην οικονομία, στις σχέσεις με την Ε.Ε., και ότι θα απέμενε μόνο το ζήτημα της ασφάλειας και των εγγυήσεων με απόσυρση του στρατού κατοχής. Αλλά στους τομείς αυτούς υπάρχουν ακόμη πολλές διαφορές που αποκρύβονται, και αυτό προέκυψε από τα έγγραφα που διέρρευσαν προς τον Τύπο.
