Με λυγμούς αποχαιρέτισε η Ντόρα τον πατέρα της Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, που ετάφη χθες (δίπλα στη Μαρίκα) στον Αργουλιδέ Χανίων
Στην τελευταία κατοικία του, στο νεκροταφείο του Αργουλιδέ στο Ακρωτήρι Χανίων, δίπλα στη σύζυγό του Μαρίκα, συνόδευσαν χθες η οικογένεια, οι φίλοι και συντοπίτες τον πρώην πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Mετά την εξόδιο ακολουθία στη Μητρόπολη Αθηνών, η σορός μεταφέρθηκε την Τετάρτη το απόγευμα με C-130 στην Κρήτη και τέθηκε σε αγρυπνία στην εκκλησία της Αγίας Μαγδαληνής Χαλέπας. Την Πέμπτη το μεσημέρι τελέστηκε τρισάγιο από τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ειρηναίο. Η ταφή έγινε με τιμές εν ενεργεία πρωθυπουργού, το φέρετρο, τυλιγμένο με την ελληνική σημαία, μεταφέρθηκε από την εκκλησία στο μνήμα πάνω σε κυλίβαντα πυροβόλου όπλου, ενώ τιμητικό άγημα απέδωσε τιμές.
Χειροκροτήματα
Συντοπίτες του, που ήταν συγκεντρωμένοι, χειροκροτούσαν και φώναζαν «αθάνατος». Τον σύντομο επικήδειο εκφώνησε η Ντόρα Μπακογιάννη, σε προσωπικό τόνο και δίχως πολιτικές αναφορές: «Σήμερα, όμως, εδώ δεν είμαστε για να μιλήσουμε για την πολιτική. Για όλα εκείνα τα σωστά που είπες και έκανες. Είμαστε εδώ για να σου πούμε το μεγάλο “ευχαριστώ” και το πικρό “αντίο”. Σε ευχαριστούμε για την ανθρωπιά σου, τη λεβεντιά σου, την καλοσύνη σου… Οταν σου είπα πριν από λίγες ημέρες ότι η χώρα δεν πάει καλά, μου είπες να έχω πίστη στους Ελληνες, πως εσύ τους ξέρεις και ότι η Ελλάδα θα ξανασηκωθεί».
Με δάκρυα στα μάτια αποχαιρέτησαν τον πατέρα τους τα παιδιά του, Κυριάκος, Ντόρα, Αλεξάνδρα και Κατερίνα, καθώς και τα εγγόνια του και τα δισέγγονά του. Ριζίτες με πένθιμη ενδυμασία τραγούδησαν το αγαπημένο του ριζίτικο τραγούδι «Σε ψηλό βουνό, σε ριζιμιό χαράκι, κάθεται ένας αετός», καθώς και το ριζίτικο «Ο αετός κι αν πληγωθεί».
Με μαντινάδες και κρητική λύρα τον αποχαιρέτησαν και οι Κρητικοί καλλιτέχνες Μανώλης Κονταρός και Νίκος Ζωιδάκης. «Σήκω επάνω, αρχηγέ, πού πας αυτή την ώρα» τραγούδησαν εν μέσω χειροκροτημάτων οι δύο καλλιτέχνες. Κατά την ώρα της ταφής άνδρες της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών έριξαν ριπές, ενώ η μπάντα του Ναυτικού έπαιξε τον Εθνικό Υμνο.
Πάνω στο φέρετρο ένα από τα εγγόνια, ο γιος του Κυριάκου, που έχει πάρει το όνομα του παππού του, άφησε την κρητική κατσούνα του. Την ελληνική σημαία που σκέπαζε το φέρετρο παρέδωσε στον Κυριάκο Μητσοτάκη αξιωματικός του Στρατού, ενώ τα παράσημα του εκλιπόντος παραδόθηκαν στην Ντόρα Μπακογιάννη.
Φωνάζοντας «αθάνατος» και πετώντας λουλούδια στον τάφο οι παριστάμενοι αποχαιρέτησαν τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Η συνέντευξη (των 30 ωρών) που είχε ζητήσει να «βγει» μετά τον θάνατό του!
Πριν από 10 χρόνια, το 2007, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης παραχώρησε μία μαραθώνιας διάρκειας συνέντευξη, σχεδόν 30 ωρών, στον δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά, με τον όρο να δημοσιοποιηθεί μόνο μετά τον θάνατό του.
Ενα πρώτο απόσπασμα αυτής προβλήθηκε χθες, μετά τα μεσάνυχτα, από τον Σκάι, με τον πρώην πρωθυπουργό να δηλώνει δικαιωμένος από τα πεπραγμένα της κυβέρνησής του, η οποία -όπως υποστήριξε- δεν συμβιβάστηκε ποτέ. «Εγώ τουλάχιστον καμία στιγμή δεν υπολόγισα το λεγόμενο πολιτικό κόστος, διότι είχα την πολιτική άνεση και την ηθική άνεση, αν θέλετε, διότι εγώ δεν είχα υποσχεθεί τίποτε στον ελληνικό λαό.
Αντίθετα, προεκλογικά είχα πει ότι θα βελτιώσω το επίπεδο του ελληνικού λαού όσο μπορώ, αλλά θα του ζητήσω περισσότερη δουλειά, είχα ρίξει το σύνθημα οι Ελληνες να δουλεύουν περισσότερο και υπήρχε μία προετοιμασία της κοινής γνώμης. Γι’ αυτό η κυβέρνηση άρχισε από την πρώτη ώρα αποφασιστικά να κάνει μεταρρυθμίσεις και τομές» τόνισε. Την κυβέρνησή του, όπως εκτίμησε, «έριξαν ιδιωτικά συμφέροντα», αναφέροντας, ως παράδειγμα, τον ΟΤΕ. «Δεν ήταν μείζον θέμα, κατέληξε να είναι μείζον διότι ενεπλέκοντο τα ιδιωτικά συμφέροντα, τα οποία σε τελική ανάλυση έριξαν την κυβέρνηση» σημείωσε, υποστηρίζοντας παράλληλα ότι η «παλαιά καραμανλική» πτέρυγα δεν τον στήριξε στην προσπάθειά του.
Η κυβέρνηση αυτή, σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, «ήμουν εγώ, μπορώ να το πω, η πραγματικότητα είναι αυτή, οι υπουργοί δεν λειτουργούσαν μόνοι τους, κανένας υπουργός, οι πρωτοβουλίες ήταν 100% δικές μου. Εγώ τουλάχιστον κυβερνούσα διαφορετικά απ’ ό,τι τώρα κυβερνάται ο τόπος, δηλαδή το πρωί που πήγαινα είχα τη γενική εικόνα του τόπου και έπαιρνα στο κόκκινο τηλέφωνο δύο, τρεις, πέντε, όσους χρειαζόταν υπουργούς, για να τους πω τι να κάνουν.
Διηύθυνα σαν ο μαέστρος της ορχήστρας, και τον υπουργό και τον υφυπουργό, και πολλές φορές κατέβαινα και παρακάτω, σε προέδρους ή γενικούς διευθυντές ή συγκαλούσα συσκέψεις ή πήγαινα στα υπουργεία. Η πολιτική ήταν πολιτική κυβερνητική, δεν ήταν πολιτική προσώπου» ανέφερε.
