Αν νιώσεις ότι είσαι μοναδικός για τον Θεό και σε περιβάλλει με τη στοργή Του, δεν νιώθεις ανασφάλεια και αντιπαλότητα
Από τον π.
Ανδρέα Κονάνο
Λέμε ότι οι άλλοι είναι άρρωστοι, μα τελικά αποδεικνύεται ότι εσύ είσαι πιο άρρωστος απ’ αυτούς. Εμείς είμαστε οι άρρωστοι. Γιατί δεν έχουμε αγάπη. Ακόμα και στον Παράδεισο αν σε βάλουν, κι εκεί παράξενος θα ‘σαι. Κι εκεί θα ξεχωρίζεις.
Δεν θα νιώθεις την ενότητα, μα θα διακρίνεις τους άλλους ξεχωριστά από σένα και θα λες: «Εγώ είμαι καλύτερος. Κι αγαπώ επιλεκτικά. Αγαπώ με όρους. Αγαπώ με όρια. Θέλω κάποιους, μα όχι όλους. Αγαπώ αν μ’ αγαπούν. Μα όχι αν με πληγώσουν. Οχι αν μ’ αδικήσουν. Αν με αδικήσουν, απ’ τον Θεό να το βρουν. Αν μου κάνουν κάτι κακό, θα τους τσακίσει ο Θεός». Και εύχομαι κι εγώ σαν τον προφήτη Δαυίδ και λέω ιστορίες της Παλαιάς Διαθήκης και επικαλούμαι επιχειρήματα προφητικά της Παλαιάς Διαθήκης. Και λέω: «“Πρόσθες αυτοίς κακά, Κύριε, πρόσθες κακά τοις ενδόξοις της γης”. Αλλωστε, το είπε κι ο Δαυίδ!»
Ακόμα κι απ’ τους Αγίους κλέβουμε κι επικαλούμαστε αυτά που μας συμφέρουν μόνο. Αυτά που μας αρέσουν. Τους προσαρμόζουμε κι αυτούς στα μέτρα τα δικά μας και στο κατάντημά μας. Αν δούμε κάποιον Αγιο που πάτησε πόδι και ζήτησε το δίκιο του ή κάποια στιγμή αγανάκτησε και έβγαλε μια κουβέντα βαριά, τη θυμόμαστε για πάντα. Και θέλησες να μιμηθείς τον Δαυίδ στον θυμό του. Εχει κάνει όμως και τόσα άλλα ο Δαυίδ. Εζησε τη μετάνοια για τα λάθη του, συγχώρεσε εχθρούς του. Και μην ξεχνάς πως ο Δαυίδ δεν είδε τον Γολγοθά να στάζει αίμα. Δεν είδε τον Κύριο να απλώνει τα χέρια στον σταυρό, δεν άκουσε το ράπισμα που δέχτηκε ο Χριστός και συγχώρεσε τους σταυρωτές Του. Και γι’ αυτό ο Δαυίδ ήταν αυτός που ήταν. Εσύ όμως… Εσύ δεν δικαιολογείσαι να μην αγαπάς. Εγώ δεν δικαιολογούμαι. Είναι δύσκολο να αγαπάς. Τι θα πει «αγαπώ»;
Είναι αυτό που ακόμα δεν ξέρω. Αγνοώ την αγάπη. Και δεν ξέρω αν αξιωθώ κάποτε να γνωρίσω τι είναι στ’ αλήθεια αγάπη. Στη διπλή της διάσταση: και ως κίνηση δική μου προς τους άλλους, αλλά, πρωτίστως, ως εμπειρία δική μου, απ’ τον Θεό προς εμένα. Δεν ξέρω αν έχω γευτεί την αγάπη τού Θεού. Ο Θεός μού δίνει μια αγάπη πλούσια. Μα εγώ μένω άγευστος. Δεν ξέρω αν έχω νιώσει ποτέ αυτό που λέει ο Αγιος Αντώνιος: «Εγώ δεν φοβάμαι τον Θεό, διότι Τον αγαπώ». Αυτός μας αγάπησε πρώτος. Και καταλάβαμε την αγάπη Του και τη νιώσαμε μέσα μας.
Και νιώθεις την αγάπη Του. Οτι σ’ αγαπάει πολύ ο Θεός, μα πάρα πολύ! Σ’ αγαπά πολύ ο Θεός! Εσένα. Και νιώθεις να χορταίνεις απ’ αυτή την αγάπη. Και να γεμίζεις. Κι ακριβώς επειδή είσαι πλέον χορτάτος από αγάπη και γεμάτος, δεν νιώθεις την ανάγκη να πας κόντρα σε κανέναν.
Πέφτουν οι άμυνες και οι αντιστάσεις σου τώρα. Γιατί να πάω κόντρα; Αφού είμαι ένας άνθρωπος αγαπημένος του Θεού. Αφού είμαι ψυχή αγαπημένη κι εκλεκτή. Είμαι μοναδικός για τον Θεό. Με περιβάλλει με τη στοργή Του. Αισθάνομαι την αγάπη Του, τα φιλιά και τα χάδια Του. Γιατί να νιώθω ανασφάλεια; Γιατί να νιώθω αντιπαλότητα; Πώς να νιώσω ζήλια; Και για ποιο πράγμα να νιώσω ζήλια; Να ζηλέψω τι; Αφού η θεϊκή αγάπη με περιβάλλει πάντα στοργικά. Πώς να ζηλέψω; Δεν μου λείπει κάτι για να ζηλέψω. Αυτά τα ωραία όμως δεν τα ‘χω ζήσει.
Αυτή είναι η ρίζα και η αιτία που δεν αγαπάμε. Δεν αγαπάμε επειδή ακόμα δεν έχουμε αγαπηθεί. Δεν αγαπάμε επειδή ακόμα δεν έχουμε νιώσει την αγάπη του Θεού. Μια αγάπη που υπάρχει. Στην Αγία Γραφή λέει ότι η αγάπη του Θεού «εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών». Εχει ξεχυθεί κι έχει πλημμυρίσει τις καρδιές μας. Μα οι καρδιές μας δεν το νιώθουν ακόμα. Δεν έχουμε νιώσει ακόμα πολύ αγαπημένοι απ’ τον Θεό. Και γι’ αυτό έχουμε τρελή ανασφάλεια και τρελό φόβο.
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
