Η περιβόητη λίστα Λαγκάρντ, ως φήμη και «μισή αλήθεια», είναι πολλαπλά χρήσιμη για όλους όσοι έχουν κάθε συμφέρον να εκμεταλλεύονται το θυμικό των Ελλήνων. Αλλοτε για παραπλάνηση και αποπροσανατολισμό και άλλοτε για συσκότιση των αιτιών της ηθικής και οικονομικής κατάρρευσης της χώρας.
Μέχρι τώρα, αυτό που έχουν δει οι Ελληνες από τη λίστα είναι μια σειρά ονομάτων χωρίς αναγραφή των ποσών τα οποία κατατέθηκαν στην Ελβετία.
Μόνο με τα ονόματα, δίχως περαιτέρω πληροφορίες, η λίστα σημαίνει τα πάντα εκτός από την αλήθεια. Είναι μια καλή αφορμή, ένα «πάτημα» για τον εκβιασμό επιχειρηματιών (καθ’ όλα νόμιμων), οι οποίοι δεν θέλουν να αναμειγνύεται το όνομά τους με εκείνους που έβγαλαν μαύρο ή βρόμικο χρήμα.
Είναι μια εξαιρετική πρόφαση γι’ αυτούς που καλύπτουν τις ευθύνες τους με την τεχνική του συμψηφισμού και φράσεων όπως «όλοι το ίδιο είναι».
Η μισή λίστα, χωρίς τη σφραγίδα της επισημότητας επάνω της, περισσότερη ζημιά κάνει στο κοινό καλό παρά εξυπηρετεί.
Η Ελλάδα, αν θέλει το μέλλον της να είναι κατά τι καλύτερο από το ζοφερό παρόν, πρέπει να ξεπεράσει τις ύποπτες και εν τέλει στερούμενες σοβαρότητας συμπεριφορές, όπως εκείνες που επέδειξε ο ηγετίσκος κ. Βενιζέλος και ο ανεκδιήγητος Γιώργος Παπακωνσταντίνου – οι οποίοι πρέπει να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη για τις απόπειρες συγκάλυψης του θέματος. Το μόνο που κατάφεραν τα δύο στελέχη του υπό διάλυσιν ΠΑΣΟΚ είναι να εξοργίσουν ακόμα περισσότερο τους πολίτες και να διαχύσουν τη φαυλότητα του κόμματός τους σε χώρους και πρόσωπα που δεν έχουν σχέση με όλα αυτά τα τριτοκοσμικά.
Γι’ αυτό το ελληνικό κράτος οφείλει να τη δημοσιοποιήσει και να επισημάνει ποιες είναι οι επίμεμπτες περιπτώσεις που περιλαμβάνει το κατεβατό με τα ονόματα. Ποιοι ελέγχονται. Για ποιους λόγους. Ποιοι συνδέονται με πολιτικά πρόσωπα. Ποιοι απέκρυψαν εισοδήματα και ποιου ύψους. Με ονόματα, ποσά, ιδιότητες και ανάλυση του σκεπτικού των ερευνών.
Ετσι συμπεριφέρονται οι πολιτείες που σέβονται τους πολίτες. Δίκαια και ντόμπρα.
